Verjaardagskaarten

46

De vormen die in het bestaan zijn opgebouwd, de structuren en verhoudingen, zijn niet alleen weerstand tegen, maar ook expressie van het leven. De vormen zijn bevroren muziek. Het bestaan als labyrint is een magistraal bouwwerk, waaraan goddelijke verhoudingen, maten en getallen ten grondslag liggen.

De schaduw, die men niet meer verwerpt, wordt een bron van energie. Via deze ‘energetische keerzijde van het menselijk bewustzijn’ is men aangesloten op het grote levensritme dat het bestaan doortrilt.

Dat betekent ook dat er in deze tijd afscheid wordt genomen van mensen die zich niet afstemmen op het levensritme. Het gaat er nu niet meer in de eerste plaats om of men iemand sympathiek of antipathiek vindt, maar of men al dan niet is aangesloten op dezelfde grondtoon. Zo worden contacten gelegd met gelijkgestemden. Met hen komt men tot nieuwe creatieve ontplooiing.

De in 39 ingezette grondtoon is in 46 uitgegroeid tot levensmelodie. Door te leren luisteren naar de grondtoon en zich daarop te blijven richten, zijn de weerstanden die men tegenkwam getransformeerd en blijkt men zelf instrument te zijn geworden.

Uit: Nog vele jaren, de symboliek van elk levensjaar, Hans Korteweg