…voor inspiratie, levenswijsheid en bezinning
…voor inspiratie, levenswijsheid en bezinning
Daodejing (2e herziene druk)
De Daodejing kan op vele manieren gelezen worden: als filosofisch werk, als richtlijn voor het leven of als strategie om je op vreedzame wijze te handhaven in een wereld in verval. Het is een van de grote Chinese klassieken.
Het werk ontstond in een van de woeligste tijden in China, rond 350 voor Christus. De 81 hoofdstukken waaruit het is opgebouwd zijn een zich steeds verdiepende meditatie over de Weg, ‘de oorsprong van Hemel en Aarde’. Ze zijn gegoten in een poëtische vorm, vol aforismen en antithesen, en hebben ondanks alle tegenstrijdigheden een grote innerlijke samenhang.
Sinds de Daodejing ruim anderhalve eeuw geleden voor het eerst in een westerse taal werd omgezet, is het op de bijbel na het meest vertaalde werk. Volgens de mythe schreef Lao Zi dit boek van pure wijsheid op de grens van leven en dood. Daarna bereikte hij de onsterfelijkheid. Dat overkwam ook zijn boek, na 2500 jaar heeft het nog niets van zijn kracht verloren.
Hans van Pinxteren (Martinus Nijhoffprijs 1980, Elly Jafféprijs 2001) vertaalde o.a. De essays van Montaigne. Hij verdiepte zich een leven lang in Lao Zi. Op grond van deze ervaring ontstond zijn vertaling Daodejing – de Weg, de Kracht: een hommage.
De vertaling van Hans van Pinxteren is een bijzondere vertaling, gepast sober, maar zeer zorgvuldig bezorgd en van een uitgebreid nawoord voorzien. Vandaar ook dat ik groot respect heb voor de manier waarop hij zijn beleving van de Daodejing heeft vormgegeven. Hij doet dat met ontroerende bescheidenheid (‘Aan de diepgang van dit hoofdstuk valt in vertaling moeilijk recht te doen.’) en zorgt voor een aanbod van zin en betekenis dat eerder op je lichaam inwerkt dan op je verstand.
Ton Naaijkens (Emeritus hoogleraar Duitse Letteren en Vertaalwetenschap aan de Universiteit van Utrecht), Filter, tijdschrift over vertalen.
Tiddo –
Wat een prachtige, poëtische en kernachtige vertaling van Daodejing. Ik had vijf vertalingen geprobeerd, en telkens het gevoel dat ik niet bij de intuïtieve kern van Dao (Tao) kwam. En die kern is vooral eenvoud lijkt me, geen intellectualisme, bloemrijke uitweidingen, al te zeer particuliere interpretaties, of meer voet- en eindnoot dan de eigenlijke tekst van Laozi.
Bij deze vertaling van Hans van Pinxteren voelt alles naturel. Zoals de volgende zinnen die elders vaak erg ingewikkeld of archaïsch geformuleerd worden:
Heeft hij zijn werk gedaan
dan hecht hij er niet aan
Hij hecht er niet aan
daarom kan hij verder gaan
Nogmaals complimenten voor deze uitgave!
Tijdschrift Reflectie –
‘De belangrijkste en nog steeds actuele boodschap van dit in tijd van oorlog geschreven werk is dat een ware leider dienend aan zijn volk hoort te zijn in plaats van zijn eigen belang te dienen.
De meerwaarde van dit boek ligt erin dat er ook rekening gehouden is met de oudere betekenislagen en de ritmiek ervan. Een prachtig boekje dat op de nachtkastjes thuishoort!’