…voor inspiratie, levenswijsheid en bezinning

Archive for the ‘Artikel’ Category

Als iemand van wie je houdt giftig is, – hoe kan je die dan zonder schuldgevoel loslaten? door Karen Young

Als giftige mensen een voedingsmiddel zouden zijn, dan zouden ze veilig verpakt zijn met een duidelijke waarschuwing om schadelijk contact te voorkomen. Helaas zijn gezinnen niet immuun voor de giftige effecten van een giftiger relatie.

Hoewel gezinsverbanden en relaties soms als onverdraaglijk zwaar kunnen worden ervaren, zijn ze nooit bedoeld om destructief te zijn. Alle relaties hebben hun gebreken, en geen daarvan kent een permanente gloed van zonlicht, stralende goedheid en alleen maar mooie dingen. In elke normale relatie zal er van tijd tot tijd ruzie zijn. Er zullen dingen worden gezegd, gedaan en vergeven. En af ​​en toe worden deze op strategische momenten opnieuw uit de kast worden gehaald. Maar voor het grootste deel zullen relaties voedend en vitaal aanvoelen. Ze zullen op z’n minst geen pijn doen.

Waarom doen giftige mensen giftige dingen?

Giftige mensen gedijen op controle. Niet de liefdevolle, gezonde controle die iedereen veilig en gelukkig probeert te houden – doe je veiligheidsgordel om, wees vriendelijk, gebruik zonnebrandcrème. Maar dit type houdt je klein en gedwee.

Alles wat ze doen is mensen dociel en beheersbaar houden. Dit zal zich uiten in kritiek, oordeel, onderdrukking – wat er ook maar nodig is om iemand op zijn plaats te houden. Hoe meer je probeert uit ‘jouw plek’ te stappen, hoe meer een giftig persoon giftig gedrag zal inzetten om je terug te duwen in het hokje waarin hij denkt dat je thuishoort.

Het is waarschijnlijk dat giftige mensen hun gedrag tijdens hun eigen jeugd hebben aangeleerd. Hetzij door blootgesteld te zijn aan het giftige gedrag van anderen, hetzij door overgewaardeerd te worden zonder gevoelens van empathie aan te leren. In elke giftige gelatie zullen ook andere kwaliteiten ontbreken, zoals respect, vriendelijkheid en mededogen. Maar de essentie van het gedrag van een giftig persoon is het gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel over hun uitwerking op anderen. Het lukt hen niet om verder te kijken dan hun eigen behoeften en wensen.

Giftige mensen hebben de gewoonte om juist open, aardige mensen met een mooi, liefdevol hart uit te kiezen, omdat dit degenen zijn die eerder zullen vechten voor het behoud van de relatie, die ze ook minder snel zullen opgeven. Zelfs de sterkste mensen kunnen in een giftige relatie belanden. Maar hoe langer ze daarin blijven steken, hoe groter de kans dat ze veranderen in iemand die een kleinere, minder zelfverzekerde, meer aangetaste versie is van de persoon die ze vroeger waren.

Niet-giftige mensen die in een giftige relatie blijven, zullen nooit ophouden om te proberen om de relatie te verbeteren, en giftige mensen weten dit. Ze rekenen erop. Niet-giftige mensen zullen ernaar streven om de relatie te laten blijven werken, en als ze dat doen heeft de giftige persoon precies wat hij of zij wil: controle.

Giftige gezinnen – een speciaal soort giftig

Gezinnen zijn de getuigenis van ons leven – van onze beste en onze slechtste kanten, onze rampen, onze zwakheden en gebreken. Alle gezinnen bieden het leermateriaal om een ​​gezond functionerend mens te worden. De lessen beginnen vroeg en eindigen nooit. Maar niet alles wat een gezin ons leert zal ons doen stralen. Soms zijn de lessen die ze opleveren heel pijnlijk, en gooien ze onze kern overhoop. In plaats van leren lief te hebben en je veilig open leren stellen voor de wereld, is het resultaat dat je dichtklapt, je klein wordt maakt, en je behoeftes worden genegeerd.

Maar tegenover elke ontkrachtende les staat er een die gaat over een bewustwordingsproces. En over de kracht en groei die daarmee gepaard gaan. In giftige gezinnen gaat het er om hoe je wegloopt van degenen van wie we houden. Hoe je met kracht en liefde loslaat, en hoe je je schuldgevoelens en je overtuiging loslaat dat de dingen ooit anders zullen zijn. En hier wringt de schoen: de pijn van een giftige relatie zal niet zachter worden voordat deze les is geleerd.

Liefde en loyaliteit gaan ​​niet altijd samen.

Liefde houdt ons op een intense manier verbonden met mensen die ons verwonden. Het probleem met een gezin is dat we in deze samenstelling opgroeien, in de overtuiging dat de manier waarop zij de dingen doen tevens de manier is waarop de wereld in elkaar zit. We vertrouwen hen, luisteren naar hen en nemen in ons op wat ze zeggen. Er is voor ons allemaal een tijd geweest waarin we, hoe verbluffend destructief de berichten van onze familie ook waren, we met grote ogen alles in ons opnamen, met een prachtige, onschuldige naïviteit. Waarbij we elk detail opnamen en ons lieten vormen tot wie we zijn geworden.

Ons voortbestaan ​​heeft ooit afgehangen van het geloof in alles wat er werd gezegd en gedaan, en het weerstaan ​​van de noodzaak om overtuigingen uit te dagen, of er aan te twijfelen of we niet eigenlijk beter verdienden. De dingen die we geloven als we jong zijn zijn krachtig. Ze zetten zich in ons vast en ze blijven daar totdat we ons op een dag realiseren hoe verkeerd en kleinhartig onze omgeving is geweest. Op een enig moment verandert de omgeving – we worden volwassen – maar onze overtuigingen veranderen niet altijd mee. We zijn niet langer afhankelijk van onze familie om te overleven, maar we blijven vasthouden aan de overtuiging dat we verbonden en loyaal moeten blijven, ook al doet het pijn om bij hen te zijn. De verplichting om een ​​gezinslid lief te hebben, en trouw te blijven aan een gezinslid, kan enorm krachtig zijn, maar liefde en loyaliteit zijn twee verschillende dingen, en ze horen niet altijd bij elkaar.

Loyaliteit kan een verwarrende, beladen term zijn en is vaak de oorzaak waarom mensen vast blijven zitten in giftige gelaties. Wat je moet weten is dit: als loyaliteit gepaard gaat met een verzwakking van het zelf, is dat geen loyaliteit, maar onderwerping.

Als we volwassen worden en in staat zijn om tot eigen inzichten te komen, hoeven we ons niet langer tegenover het gezin te verantwoorden.

Waarom zijn Giftige Relaties zo destructief?

In elke gezonde relatie is liefde circulair – als je liefde geeft, komt die bij je terug. Als dat wat terugkomt een slappe, zuinige bedoening is onder het mom van liefde, zal het je uiteindelijk klein en uitgeput achterlaten, wat onacceptabel weinig is voor alles waar je recht op hebt.

Gezonde mensen verwelkomen de steun en groei van de mensen van wie ze houden, ook al betekent dit dat ze zich soms een beetje moeten aanpassen. Als iemand in een systeem verandert, of het nu een relatie is tussen twee mensen of binnen een heel gezin, kan dat een uitdaging zijn. Zelfs de sterkste en meest liefdevolle relaties kunnen soms worden getroffen door gevoelens van jaloezie, ontoereikendheid en onzekerheid, als reactie op iemands groei of geluk. We zijn allemaal kwetsbaar voor het voelen van die heel normale, maar lastige emoties die horen bij het mens zijn.

Het verschil is dat gezonde gezinnen en relaties de moeilijke dingen kunnen doorstaan. De giftige persoon zal anderen de schuld geven, manipuleren en liegen om de dingen terug te brengen naar zoals die altijd zijn geweest en de controle naar zich toe trekken.

Waarom een ​​Giftige Relatie nooit zal veranderen.

Verstandige mensen, hoe sterk en onafhankelijk ze ook zijn, kunnen denken dat de relatie in orde zal zijn als ze de knop zouden weten om te zetten. Minder doen, meer doen, aanpassen, begeleiden. De eenvoudige waarheid is dat als er iets anders mogelijk zou zijn, dat al gebeurd zou zijn.

Giftige mensen kunnen veranderen, maar het is hoogst onwaarschijnlijk. Wat zeker is, is dat wat een ander doet hen niet kan veranderen. Het is waarschijnlijk dat er gebroken mensen, gebroken harten en verbroken relaties om hen heen zullen zijn. Maar de door hen aangerichte schade zal altijd worden weggeredeneerd als de schuld van iemand anders. Er zal geen berouw, spijt of inzicht zijn. Wat waarschijnlijker is, is dat een verbroken relatie hun giftige gedrag juist zal versterken.

Waarom is het zo moeilijk om giftige mensen los te laten?

Als je probeert een giftig iemand los te laten, kunnen de dingen eerst erger worden voordat ze beter worden. Maar ze zullen altijd beter worden. Altijd.

Er zijn maar weinig dingen die gevoelens van onzekerheid of de behoefte aan controle meer doen toenemen dan wanneer iemand vertrouwd, bekend gedrag in twijfel trekt, of probeert om te breken met oude, gevestigde patronen in een relatie. Iemand met een kenmerkend gedrag als manipulatie, leugens, kritiek of ander giftig gedrag, zal als er iets verandert nog meer van zijn typische giftige gedrag vertonen om de relatie, (of de persoon), terug te dwingen naar een staat waarin hij de controle weer terugkrijgt.

Als dingen niet lijken te werken, zullen mensen altijd meer doen van wat vroeger werkte, zelfs als dat gedrag de kern van het probleem is. Het is wat we allemaal doen. Als je iemand bent die van nature open is en gevend, zal je als dingen niet goed aanvoelen in een relatie, waarschijnlijk meer van jezelf gaan geven, meer steun bieden, en liefdevoller zijn, om dingen weer op het goede spoor te krijgen. 

Het doorbreken van een giftige relatie kan aanvoelen als met blote handen aan prikkeldraad trekken. Hoe meer je het doet, hoe meer het pijn doet. Dus stop je een tijdje, totdat je beseft dat het niet het trekken is dat pijn doet, maar het prikkeldraad – de relatie. En of je eraan trekt of niet, de giftige relatie heeft gewonnen.

Denk er op deze manier over na. Besef dat alle relaties en gezinnen ruimte innemen. In gezonde ruimtes zal de vorm van die ruimte flexibel zijn en openstaan ​​voor verandering, met veel ruimte voor mensen om te groeien. Mensen zullen in beweging komen om de groei en de vluchtneiging van elkaar op te vangen.

In een giftige familie of in een giftige relatie is die vorm star en onbuigzaam. Er is geen flexibiliteit, geen modulatie en geen ruimte voor groei. Iedereen heeft een duidelijk gedefinieerde ruimte en bij sommigen zal die ruimte klein en zwaar ingekapseld zijn. Als iemand uit de vorm begint te breken, voelt het hele gezin dat hun eigen individuele opstellingen veranderen. De vorm kan kantelen en dingen kunnen kwetsbaar, verzwakt of eng aanvoelen. Dit is normaal, maar giftige mensen zullen er alles aan doen om de ruimte te herstellen naar zoals die was. Dat betekent vaak dat degenen die aan het veranderen zijn moeten worden verkruimeld zodat ze weer in hun ruimte passen.

Soms kunnen mensen die in een Giftige Relatie verstrikt raken uit een gevoel van liefde en misplaatste loyaliteit, hun groei en verandering opofferen en als een vergiftigd mens terug stappen in de krappe kleine ruimte. Het zal duidelijk zijn als dit is gebeurd. Het geeft een ziel-zuigend verdriet als je in de rotzooi wordt teruggeworpen bij mensen, of bij de persoon, bij wie je je zo slecht voelt.

Maar ze doen het omdat ze van me houden. Zeiden ze.

Soms verschuilen giftige mensen zich achter de verdediging dat ze doen wat ze doen omdat ze van je houden, of dat wat ze doen ‘geen probleem’ is, en dat jij degene bent die de problemen veroorzaakt doordat je gewoon te gevoelig bent. En te serieus – te zwak, dom, nutteloos, behoeftig, onzeker, jaloers. Te ‘wat-dan -ook’ . Je hebt dat ‘te’ al vaker van ze gehoord.

De enige waarheid die je moet weten is deze: als het pijn doet, doet het pijn. Punt.

Liefde weerhoudt mensen er nooit van om te groeien. Liefde krimpt niet en vervuilt niet. Als iemand van je houdt, voelt het als liefde. Het voelt ondersteunend, koesterend en leven-gevend. Als het dit niet doet, is het geen echte liefde. Het is egoïstische onzin die is bedoeld om je gebonden en gefixeerd te houden naar het idee van iemand anders over hoe je zou moeten zijn.
Er bestaat niet zoiets als een perfecte relatie, maar wel een gezonde, tolerante, liefdevolle, accepterende en responsieve verbintenis.

De enige waarheid die ertoe doet.

Als het aanvoelt als ondersteuning van groei of als iets anders dat je zal voeden, geef daar dan gehoor aan. Het kan betekenen dat je mensen loslaat om wie je geeft – ouders, zussen, broers, vrienden. Maar dit kan liefdevol worden gedaan. En je kunt de deur voor hen openlaten zodra ze beter aan jouw normen beginnen te voldoen. Tenzij zij met jou hebben gebroken.

Stel je grenzen met liefde en precisie vast, en laat het aan de giftige persoon over om te beslissen aan welke kant van die grens die wil staan. Grenzen gaan niet over wrok of manipulatie, en ze hoeven ook niet tot het beëindigen van de relatie te leiden. Grenzen worden getrokken door kracht en moed, met als doel om mensen met grote helderheid te laten zien waar er toegang naar jou is. Als de relatie eindigt, is dat niet vanwege je gebrek aan liefde of loyaliteit, maar omdat de giftige persoon ervoor heeft gekozen om je niet te behandelen op de manier die je verdient. Hun keuze.

Hoewel het aan jou is om te beslissen onder welke voorwaarden je iemand in je omgeving toelaat, is het aan hen om al dan niet voldoende gevoelig te zijn om die voorwaarden te respecteren. De keuze om je niet te geven wat je nodig hebt, betekent dat ze er niet voor kiezen om bij je te zijn. Het betekent niet dat jij ze de toegang tot je leven ontzegt.

Giftige mensen hebben ook hun relatievoorwaarden, en hoewel die misschien niet duidelijk uitgesproken zijn, zullen ze waarschijnlijk verwachten dat je hun spot, oordeel, kritiek, onderdrukking, liegen, manipulatie – wat ze allemaal ook doen – zult tolereren. Geen enkele relatie is dat waard en het is altijd gerechtvaardigd om ‘nee’ te zeggen tegen alles wat jou kleiner zou kunnen maken.

De wereld en degenen die oprecht van je houden, willen dat je zo heel mogelijk bent. Soms betekent dat kiezen voor gezondheid en heelheid, en dat je dapper afstand neemt van datgene waardoor je geest beschadigd en ondervoed zou kunnen raken.

Toen je jong en kwetsbaar was, en je om te overleven afhankelijk was van de volwassenen in je leven, had je niets te beslissen over de omstandigheden waaronder je mensen dichtbij je toeliet. Maar je leven is nu niet zo. Jij mag het zeggen. Jij kiest de omgangsregels voor je relaties en voor de mensen die dichtbij je komen.

Er bestaat geen enkele verplichting om mensen toe te laten die giftig zijn, omdat ze toevallig familie van je zijn. Als ze giftig zijn, is de simpele waarheid dat ze jou niet echt hebben gekozen. De versie van jou die ze hebben gekozen, is degene die minder is dan de persoon die je zonder hen zou zijn.

De groei.

Afstand nemen van een giftige relatie is niet gemakkelijk, maar is altijd moedig en altijd krachtig. En altijd oké. En het is altijd – altijd – de moeite waard. Dit zijn de les en de groei die verborgen zitten in de giftige puinhoop.

Loslaten zal waarschijnlijk gepaard gaan met schuldgevoel, woede en verdriet, vanwege het gezin of de persoon waarvan je dacht een band mee te hebben. Ze vechten misschien juist harder om te blijven. Ze zullen waarschijnlijk wreder, manipulatiever en giftiger zijn dan ooit. Ze zullen doen wat ze altijd hebben gedaan, want dat heeft altijd gewerkt. Houd je koers vast, en laat elk kwetsend, kleinhartig ding dat ze zeggen of doen je besluit vastberadener maken.

Je kunt giftig gedrag niet wegdenken, in liefde omarmen, verdragen, wegdrinken, wegroken, onderdrukken, of hopen dat het vanzelf overgaat. Je kunt de uitwerking die dat op je heeft niet vermijden door je kleiner te maken, door er je armen omheen te slaan, of door mee te buigen. Maar je kunt er wel van weglopen – zó ver weg dat de meest giftige geleide raket die naar je wordt afgevuurd je niet zal bereiken.

Op een dag kunnen ze je inhalen – je niet vangen, je niet in beslag nemen – met hun zogenaamde groei en genezing. Maar stel tot die tijd je eigen gezondheid en geluk boven hun behoefte om jou te beheersen.

Je kunt van mensen houden, ze loslaten en de deur op jouw voorwaarden openhouden, als ze wanneer dan ook bereid zijn om je met liefde, respect en vriendelijkheid te behandelen. Dit is een van de moeilijkste lessen, maar ook een van de meest leven-gevende en moedige lessen.

Soms zijn er geen twee kanten. Dan is er maar een. Giftige mensen zullen je laten geloven dat de enige waarachtige kant die van hen is. Niet waar. Het is nooit zo geweest. Geloof hun doodzieke, hebzuchtige versie van liefde niet. Ze hebben je ademhaling belemmerd, je verstikt, en ze zullen je langzaam doden als je dat toelaat. En de manier waarop je het ‘toelaat’ is door stil te staan terwijl ze om je heen draaien, je knevelen en bestoken.

Als dit van jou zo mag blijven, is dat jouw keuze, maar zie hun giftige gedrag zoals het is – een roekeloze poging om je klein en gecontroleerd te houden. Wees groot, sterk en moedig ten opzichte van alles wat je zou kunnen aantasten. Wees authentiek en echt, en geef jezelf alles wat je nodig hebt om dat waar te maken. Wees haar. Wees hem. Wees wie je kunt zijn, zodat de kleine geesten en kleine harten van anderen je niet kunnen tegenhouden.

Bron: https://www.heysigmund.com/toxic-people-when-someone-you-love-toxic/

Vertaling: Hansjelle Dijkstra

Het Avatamsaka soetra. Een paradoxaal dubbelwezen

Het Avatamsaka soetra gaat niet alleen over de wonderbaarlijke realiteit van het alledaagse. Het gaat ook over dat paradoxale dubbelwezen dat we zijn: de bodhsattva, de eenheid van het onbeperkte ongeborene in onze strak geconditioneerde vleesjas. Een eenheid die we ons alleen kunnen realiseren en kunnen belichamen door toewijding. Lees deze uit het Sanskriet vertaalde passage uit het negenendertigste deel van het Avatamsaka soetra, de Gandhavyuha.

Alle bodhisattva’s vanuit alle windrichtingen van de wereld verzamelen zich met hun ontelbaar aantal volgers rond de Boeddha, ‘geboren uit het leven en de voornemens van Samantabhadra, de bodhisattva (van toewijding). Ze zijn vrij in hun gedrag, omdat ze reiken tot in alle Boeddha-landen; ze manifesteren ontelbaar veel lichamen, omdat ze reiken tot waar er Boeddha’s zijn; ze beschikken over een ongehinderd en scherp zicht, omdat ze de miraculeuze transformaties van alle Boeddha’s ontvangen; ze bezitten het vermogen om overal te gaan zonder zich te vestigen, omdat ze het niet nalaten op alle plekken te verschijnen waar de Boeddha’s ontwaken; ze beschikken over een grenzeloos licht, omdat ze de oceaan van alle Boeddha’s waarheden verlichten met hun zicht; ze beschikken over een onuitputtelijk vermogen van welsprekendheid, tot aan het einde der tijden, omdat hun spreken onomwonden is; ze verblijven in de hoogste wijsheid die geen grenzen kent, omdat hun gedrag zuiver en ongekunsteld is; ze bezitten geen vaste verblijfplaats, omdat ze zichzelf openbaren overeenkomstig de gedachten en verlangens van alle levende wezens; ze zijn vrij van bevangenheid, omdat ze weten dat er in feite geen wezens en substanties in de objectieve wereld bestaan; en tot besluit zijn ze in het bezit van een non-dualistisch weten dat zo ver reikt als de ruimte, omdat ze de gehele Dharmadhatu verlichten met hun netten van licht. Alle bodhisattva’s weten dat alles is als Maya, dat alle Boeddha’s als schaduwen zijn, dat alles wat bestaat, oprijst en vervalt is als een droom, dat alle vormen van karma zijn als beelden in een spiegel, dat het ontstaan van alle dingen is als een fata morgana, dat alle werelden slechts transformaties zijn. Wetende dat alle dingen onbepaald zijn, beoefenen ze het loslaten van weerstand en zijn ze nergens aan gehecht, ofschoon ze zich onvermoeibaar in dienst stellen van anderen; ofschoon ze een objectieve werkelijkheid herkennen, weten ze dat deze onbereikbaar is; in alle werelden openbaren ze zichzelf volkomen ongehinderd; ze worden in alle werelden geboren en nemen elke vorm aan; ze transformeren een klein stukje grond in een uitgestrekt landschap en een uitgestrekt landschap in een klein stukje grond; alle Boeddha’s verschijnen in een enkel ogenblik van hun gedachten; ze onderzoeken het totale universum in een glimps en zijn volstrekt niet verward; ze kunnen alle werelden in slechts een moment bezoeken.’

Als basistekst voor mijn vertaling heb ik het ‘palmblad manuscript’ van de Royal Asiatic Society in Londen gebruikt, folio 247b en verder, waar ik toegang toe had via mijn Sanskriet leraar destijds, de Indiase pandit Pran Paul, DE specialist op het gebied van Avalokitesvara (Kanzeon bodhisattva). Wordt vervolgd.

Welke Drie Deuren Openen naar onze Bevrijding? door Thich Nhat Hanh

De Deuren Openen naar Onze Ware Aard

Dualistische begrippen, zoals geboorte en dood, zijn en niet-zijn, gelijkheid en anders zijn, komen en gaan, vormen de basis van alle gemoedstoestanden. Mediteren op de drie deuren van bevrijding helpt ons om deze begrippen overboord te gooien. De drie deuren van bevrijding, die in elke boeddhistische traditie worden onderwezen, zijn leegte, tekenloosheid en doelloosheid. Het overdenken van deze drie diepgaande waarheden kan ons helpen om ons te bevrijden van angst en lijden. Ze zijn onze deuren naar vrijheid.

Door aandachtig en geconcentreerd te leven, zien we een diepere werkelijkheid en kunnen we getuige zijn van de vergankelijkheid van het leven zonder angst, boosheid of wanhoop. Nirvana is geen plaats om naartoe te gaan. Het is niet iets dat we in de toekomst proberen te bereiken. Nirvana is op dit moment voor ons direct beschikbaar. Leegte, tekenloosheid en doelloosheid worden de drie deuren van bevrijding genoemd, want als we er op mediteren, zullen ze ons bevrijden van allerlei vormen van onderscheidend denken, zodat we onze ware aard kunnen realiseren.

Geen Zelf: De Perfecte Communicatie

De eerste deur naar bevrijding is leegte. Leegte is geen filosofie; het is een beschrijving van de werkelijkheid. Stel dat je twee glazen hebt, één met thee en één zonder thee. Je zou het glas zonder thee kunnen omschrijven als leeg, maar leeg waarvan? Het glas bevat geen thee, maar het zit wel vol lucht. En het glas zelf bestaat nog steeds, of het nu thee bevat of niet. Leegte betekent niet niet-zijn. Er is een groot verschil tussen leegte en niet-bestaan. Om leeg te zijn, moet je er zijn.

Leegte is altijd de leegte van iets, net zoals bewustzijn altijd het bewustzijn van iets is. Als we naar een prachtige chrysant in een vaas kijken, zien we dat alles in de kosmos in die bloem aanwezig is – wolken, zonneschijn, aarde, mineralen, ruimte en tijd. De bloem kan niet alleen bestaan. Het glas, de bloem, alles in ons en om ons heen, en wijzelf, zijn maar van één ding leeg: een afgescheiden onafhankelijk bestaan.

De eenvoudigste beschrijving van leegte in de boeddhistische leringen wordt uitgedrukt deze zin: Dit is omdat het is. Een bloem kan niet alleen bestaan. Zijn kan alleen betekenen: inter-zijn. Op zichzelf bestaan is onmogelijk. Al het andere is aanwezig in de bloem; het enige waarvan de bloem leeg is, is van zichzelf.

Leegte, tekenloosheid en doelloosheid kunnen ons in contact brengen met onze ware aard.

Als we op deze manier kijken, beginnen we te zien dat alles leegte heeft. Soms wordt die aard van leegte niet-zelf genoemd. Maar maak je geen zorgen, niet-zelf betekent niet dat je er niet bent. Net zoals het glas dat leeg is van thee nog steeds bestaat, besta jij ook nog steeds, zelfs zonder een apart zelf.

Als we naar een actie kijken, geloven we dat er een aparte initiator achter moet zitten. De wind waait, maar er is echt geen blazer. Er is alleen de wind, en als hij niet waait, is er helemaal geen wind.

Als we een gedachte hebben, kunnen we geloven dat er een denker bestaat die los staat van de gedachte. Omdat we geen blazer buiten de wind kunnen vinden, noch een regenbui buiten de regen, is er op dezelfde manier geen denker die buiten een gedachte bestaat. Als we iets denken, zijn we die gedachten. Wij en onze gedachten zijn niet gescheiden. Als we iets zeggen, zijn wij die woorden; er is geen spreker buiten de woorden. Als we iets doen, zijn wij onze actie. Er is geen activator buiten de actie.

Er is een vers dat soms gereciteerd wordt voordat  gebogen wordt voor een standbeeld van de Boeddha:

Degene die buigt
en degene voor wie gebogen wordt
zijn beide van nature leeg.
Daarom is de communicatie tussen ons
onuitsprekelijk perfect.

Een boeddha bestaat uitsluitend uit niet-boeddha-elementen, net zoals ik alleen ben gemaakt van niet-ik-elementen. Als je de niet-ik-elementen van mij verwijdert – de zon, het vuil, het afval, de mineralen, het water, mijn ouders en mijn samenleving – is er geen mij meer. Als je de niet-boeddha-elementen van een boeddha verwijdert, blijft er geen boeddha over. De communicatie is perfect als we kunnen begrijpen dat degene die buigt en degene voor wie gebogen wordt allebei leeg zijn. Dit is meditatie.

Als we naar een kind kijken, kunnen we zien dat we volledig aanwezig zijn in elke cel van dat kind. Als we niet kunnen begrijpen hoe dat kind zich mogelijk op een bepaalde manier zou kunnen gedragen, helpt het om te beseffen dat het kind geen apart zelf heeft. De ouders en voorouders van een kind zitten in hem. Als hij loopt en praat, lopen en praten zij ook. Als we de mensen om ons heen vanuit dit inzicht kunnen zien, in plaats van met woede en gehechtheid, genieten we van de vrucht van de contemplatie over leegte.

De ouders en voorouders van een kind zitten in hem.

Geen Vorm: De Prachtige Reis van Tekenloosheid

De tweede deur van bevrijding is tekenloosheid. Een teken markeert het uiterlijk van iets, zijn vorm. We herkennen dingen op basis van hun teken, maar we worden vaak voor de gek gehouden door de uiterlijke vorm van dingen. De Boeddha zei: “Waar een teken is, is misleiding.”

Als we bijvoorbeeld naar de lucht kijken, zien we een bepaalde wolk. Maar als we lang genoeg kijken, lijkt het alsof de wolk waarnaar we kijken verdwijnt. De wolk is regen, mist of sneeuw geworden en we herkennen hem niet meer. Als je gehecht bent geraakt aan die wolk, denk je misschien: “Oh, mijn geliefde wolk, waar ben je nu? Ik mis je. Je bent overgegaan van zijn naar niet-zijn. Ik kan je niet meer zien.” Misschien kijk je niet zo naar een wolk, maar dit is zeker hoe je je voelt als je iemand verliest die dicht bij je staat. Gisteren leefde je geliefde nog. Nu lijkt het erop dat hij is overgegaan naar niet-zijn.
Maar in feite is onze wolk er nog steeds, want het is onmogelijk dat een wolk doodgaat. Hij kan sneeuw, hagel of regen worden, maar hij wordt niet niets. Het is onmogelijk om van zijn in niet-zijn over te gaan. Je geliefde is daar nog ergens. Als je de wijsheid van tekenloosheid bezit, kun je je geliefde nog steeds herkennen in haar nieuwe vormen.

Stel je voor dat ik wat thee uit een theepot in een leeg glas giet. Als ik de thee drink, verandert deze van vorm. Als ik kort nadat ik die thee heb gedronken een lezing geef, zal de lezing een beetje thee bevatten. De thee zit dus niet alleen in de pot. Het heeft een reis gemaakt. Het reist en heeft vele vormen.
Dit geldt ook voor ons. We zijn niet alleen het lichaam, de gedachten en gevoelens die we nu hebben. Elke gedachte, elk woord en elke handeling die we voortbrengen gaat door nadat ons lichaam uiteen is gevallen. We hoeven ons er geen zorgen over te maken dat we ooit niet meer bestaan. Onze vormen veranderen, maar er gaat niets verloren. Of de wolk nu de vorm heeft van een wolk, de regen, de rivier of de thee, hij vervolgt zijn prachtige reis.

Geen Doel: Het Geluk van Doelloosheid

De derde deur van bevrijding is doelloosheid. Doelloosheid betekent dat je niets voor je neerzet als het doel van je streven. Wat je zoekt, is niet buiten je; het is er al. Je bent al wat je wilt worden. Door je te concentreren op doelloosheid, wordt je verlangen, en je zucht naar iets in de toekomst losgelaten.

Of de wolk de vorm heeft van een wolk, de regen of de thee, hij vervolgt zijn reis.

Je zou je hele leven kunnen rennen in plaats van je leven te leven. Misschien ren je naar geluk, liefde, romantiek, succes of verlichting. Concentreren op doelloosheid bestaat uit het achterwege laten van het onderwerp van je streven, je doel. Als je nirvana najaagt, zou je moeten weten dat nirvana al in jezelf en in al het andere aanwezig is. Als je de Boeddha achterna rent, wees je er dan van bewust dat de Boeddha al in jou is. Als je geluk zoekt, wees je ervan bewust dat geluk beschikbaar is in het hier en nu.

Dit inzicht helpt je om te stoppen met rennen. Alleen als je stopt met rennen, kan je de vervulling en het geluk krijgen waar je naar op zoek was. Een golf hoeft niet op zoek te gaan naar water. Het is water in het hier en nu. Een ceder heeft geen enkele wens om een ​​den, een cipres of zelfs een vogel te zijn. Hij is een prachtige manifestatie van de kosmos zoals hij is. Jij bent de manifestatie van de kosmos. Je bent geweldig zoals je bent.

We hebben geleerd te denken dat als we doelloos zijn, we nergens terecht zullen komen. Maar waar zijn we naar op weg? We denken dat we zijn geboren en dat we iets moeten bereiken voordat we sterven. Stel dat we een lijn trekken van links naar rechts, die het tijdsverloop weergeeft. We kiezen één punt – noem het punt B – en we noemen dat punt geboorte. Op dit moment wordt iemand geboren. We maken een geboorteakte voor deze baby, denkend dat die persoon bestaat vanaf punt B. Maar in feite was het kind er al. Zelfs vóór het moment van conceptie bestonden de zaden van het kind in andere vormen. Punt B is een moment van vervolg. Er is geen begin.

We denken dat er een moment komt waarop we ophouden te bestaan. Op de denkbeeldige lijn die we hebben getrokken, noemen we dat het punt D, de dood. We geloven dat we bij de geboorte van niet-zijn naar het bestaan ​​zijn overgegaan, en we geloven dat we bij de dood weer zullen overgaan naar niet-zijn. Als we diep naar onze begrippen over zijn en niet-zijn kijken, en ons bewust zijn van de leegte en tekenloosheid van alle dingen, raken we de realiteit van de geboorteloze en onsterfelijke aard van alle dingen aan.

Als we door de deuren van bevrijding gaan, doven we alle begrippen uit. Angst is niet meer nodig. Als de golf weet hoe hij in het water moet rusten, gaat hij graag omhoog en gaat hij graag naar beneden. Hij is niet bang om te zijn en niet te zijn. Hij is niet bang om te komen en te gaan. Hij is in staat om in zichzelf de oceaan aan te raken. De drie deuren van bevrijding herinneren ons eraan dat we niet anders zijn dan de golf: leeg, tekenloos en in staat om op elk moment het ultieme in ons aan te raken.

 

Vertaling: Hansjelle Dijkstra

Het Avatamsaka soetra. In een enkele porie van de huid

Tijdens de lock-down van dit voorjaar, maakte Maurice Knegtel een vertaling uit het Sanskriet van passages uit het negenendertigste deel van het Avatamsaka soetra, de Gandavyuha. Hieronder volgt de opening van dit negenendertigste deel.

Te Jetavana ging de Boeddha te midden van vijfhonderd arhats en vijfhonderd bodhisattva’s een samadhi binnen…

‘Dit alles komt voort uit de Boeddha’s miraculeuze goede daden, zijn miraculeuze werk van zuiverheid en zijn miraculeuze kracht; dit alles komt voort uit zijn miraculeuze vermogen om zijn lichaam te transformeren en het gehele universum te laten doordringen; dit alles komt voort uit zijn miraculeuze vermogen om alle Boeddha’s voort te brengen en alle Boeddha-landen met hun pracht in zijn lichaam te laten binnentreden; dit alles komt voort uit zijn miraculeuze vermogen om alle verschijnselen van de Dharmadhatu zich te laten manifesteren in een enkel deeltje stof; dit alles komt voort uit zijn miraculeuze vermogen om alle Boeddha’s uit het verleden, met hun opeenvolgende daden, zich te laten openbaren in een enkele porie van zijn huid; dit alles komt voort uit zijn miraculeuze vermogen om het gehele universum te verlichten met elke straal die uit zijn lichaam schijnt; dit alles komt voort uit zijn miraculeuze vermogen om stromen van transformatie, die alle Boeddha-landen vullen, uit een enkele porie van zijn huid te laten voortkomen; dit alles komt voort uit zijn miraculeuze vermogen om in een enkele porie van zijn huid de volledige geschiedenis van alle werelden, in alle richtingen, vanaf hun eerste verschijnen tot aan hun uiteindelijke vernietiging, te openbaren. Hierdoor verschijnen alle zuiverheid en pracht van de Boeddha-landen in deze grot te Jetavana.’

Dit alles komt voort uit jouw miraculeuze vermogen om te lopen met de benen, te grijpen met de handen, te praten met de mond, te ruiken met de neus, te horen met de oren, te zien met de ogen, te denken met het hoofd, te resoneren met elke porie in het lichaam.

Toen meester Ling-yün werd gevraagd hoe de dingen waren voor zijn verlichting, hief hij zijn stok. Toen hij vervolgens werd gevraagd hoe de dingen zijn na zijn verlichting, hief hij andermaal zijn stok.

Als basistekst voor mijn vertaling heb ik het ‘palmblad manuscript’ van de Royal Asiatic Society in Londen gebruikt, folio 247b en verder, waar ik toegang toe had via mijn Sanskriet leraar destijds, de Indiase pandit Pran Paul, DE specialist op het gebied van Avalokitesvara (Kanzeon bodhisattva). Wordt vervolgd.

Het Avatamsaka soetra. Toren meditatie

Het is de Toren van Vairocana Boeddha, de Zon Boeddha en de verblijfplaats van Maitreya Bodhisattva, die de pelgrim Sudhana in de Gandavyuha betreedt. Sudhana betreedt hier de directe ervaring van het wat?, het wie?, het waarvandaan? en het waarheen? Als je met eigen ogen wilt zien wat Sudhana ziet, lees dan de onderstaande regels en breng ze in praktijk.

Jij bent de Toren van Maireya. Je bent diep, diep geworteld in deze concrete grond, deze dragende aarde. Ga daartoe naar het puntje van je stoel of kussen, zodanig dat je bekken iets naar voren kantelt en er enige spanning in de spieren onder je navel ontstaat, in de tai tsjen, het ‘dragende midden’ van de mens. Als je zo zit, met kracht in je onderbuik, de spieren daar aangespannen, hangend in je onderbuik, dan is de Toren geworteld in deze concrete grond, je fysieke ervaren van wat is. Zit nu als een Toren: trek je aan je kruintje naar het plafond, zit op-recht, als een ontvanger, een Toren en plaats je handen in de dhyana mudra, met je rechter hand tegen de aangespannen spieren van je onderbuik aan en met je linker hand in je rechter hand. Je duimtoppen raken elkaar heel zachtjes en maken een mooi ovaaltje met je handpalmen. Je ellebogen naar voren, je zit breeduit, als een Toren, ‘Hier ben ik!’ Je mond is gesloten, je tong tegen je gehemelte, je ademt door je neus zoals het vanzelf komt en vanzelf gaat en je ogen zijn geloken, niet wijd geopend, niet dicht, maar half geopend en je laat je blik rusten op een plek voor je op de grond. Probeer niet te staren, probeer niet te kijken, maar laat je blik eenvoudigweg rusten. Het is vakantie van de zintuigen, even hoeven ze helemaal niets te doen, alleen te ontvangen. Zend niet uit! Wees hier en nu aanwezig. En om hier en nu aanwezig te zijn, hoef je helemaal niets te doen, alleen te laten. Laat en zit als een Toren, stevig geworteld in deze concrete grond. Alles wat zich voordoet is welkom.

Alles wat zich voordoet, doet zich voor in deze Toren. Niets is uitgesloten van deze Toren in dit moment. Jouw Toren heeft een duidelijk bepaalde vorm, hij heeft een bepaalde lengte en een bepaalde breedte. En toch reikt jouw Toren tot aan de verste verten van dit universum en daaraan voorbij. Ik kan niet bepalen waar deze Toren begint en waar deze Toren eindigt. En toch heeft jouw Toren strikte maten. Alles is bevat in deze Toren. In deze Toren vind je elk geluid, elk flikkeren van het licht, de geur van de wierook, de druk op je billen en benen. Dit is niet buiten de Toren, het IS de Toren, het vult de Toren volledig, zonder andere ervaringen te hinderen. In deze Toren vind je elke andere Toren van deze meditatieruimte. Die Torens bestaan niet buiten jouw Toren, ze zijn jouw Toren, elke Toren op zijn hoogst eigen wijze, ongehinderd en alle Toren tezamen, zonder elkaar in de weg te zitten. Alle Torens ZIJN jouw Toren en jouw Toren IS elke andere Toren. Elke Toren is al binnen, voordat ik ‘Ik’ kan zeggen. En mijn Toren is binnen in elke andere Toren, voordat ik ‘hij’ of ‘zij’ kan zeggen.

Als je diep bent geworteld in deze concrete grond, als je zit met geheel je lichaam, fysiek en je IN je lichaam zit, in elke porie van je huid, dan zit je in de meest concrete realiteit. Alles wat je ervaart, is precies zoals het is, voordat de woorden komen en de reflectie het vormgeeft. Het is onbepaald en onuitsprekelijk zo. Maar een ding is volkomen klaar: ofschoon jouw Toren exacte afmetingen heeft, reikt ze verder dan de verste sterren en bevat ze elke Toren in dit wijde universum. Jouw Toren is het thuis van de gehele schepping, jij bent de verzamelplaats van al wat is. Wonderlijk, dit aan den lijve ervaren, zonder te weten wat het is en zonder het te benoemen. Wonderlijk, hoe alles hier samenkomt en alles in alles wordt weerspiegeld, hier, op deze plek, in deze wonderbaarlijke Toren. Jouw Toren is de verblijfplaats van alle levende wezens en ze zijn je ongenoemd het dichtst nabij. Ze stralen in je ogen, ze resoneren in elke porie van je huid, ze trillen in je oren, ze tintelen op je tong. Omdat helemaal niets buiten jouw Toren is, is alles zuiver intimiteit. Jouw Toren draag alles, zoals jouw Toren door alles wordt gedragen. Wederzijdse doordringing, wederzijdse verbinding. Het waarlijk wonderbaarlijke van je dagelijkse ervaren!

Maurice Genko Knegtel Roshi’s vertaling van het Avatamsaka soetra wordt besproken in de Zen Cirkel te Utrecht die op 21 september 2020 begint. Wil je daarbij zijn, klik dan op https://izen.nl/zen-meditatie/ . De komende weken volgen de blogs op deze website de inhoud van de avonden van de Zen Cirkel Utrecht.

Besmetting Coronavirus

Nu de besmettingen van het Coronavirus toeneemt en de nieuwe besmette mensen per dag de duizend nadert, komt er een heel nieuwe discussie op gang; niet in de laatste plaats omdat de ziekenhuisopname en ook de opname op de IC’s niet stijgen. Dientengevolge overlijden er ook niet extreem veel mensen aan de gevolgen van het virus. Wetenschappers staan min of meer voor raadselen en ook het bronnenonderzoek loopt vast niet in de laatste plaats door overbelasting.

Er is een vrij ingewikkeld youtube film in omloop met de titel: Bestaat  SARS-COV-2 wel? Waar is het bewijs dan? Patrick Savalle en Flavio onderzoeken het virus en komen tot de conclusie dat er niet grondig genoeg gezocht is naar de opbouw van het virus (inmiddels zijn er al zes mutaties van het virus). Zo weet men nog maar weinig van het genoom van dit virus. NB. Het genoom is de complete genetische samenstelling van een organisme, cel of virus. Ook in het wetenschappelijk katern van Volkskrant wordt door wetenschappers de vraag gesteld in het artikel: Krachtvelden tegen corona: waarom het virus op sommigen nauwelijks vat krijgt.

In mijn boek: Ziekte een weg naar bewustwording, probeer ik een antwoord op deze vraag te geven. Jaren lang heb ik samengewerkt met mijn echtgenoot die antroposofisch arts was en zich vooral gespecialiseerd heeft in de ziekte kanker. Ik ontdekte door hem, dat ziekte niet een kwestie is van dikke pech zoals veel mensen en ook wetenschappers denken. In de ruim vijftien jaar dat we samenwerkten; hij met zijn medisch wetenschappelijke inzichten en ik met mijn astrologische kennis, zagen we dat ziekte naast de last en de zorgen die het geeft, altijd een aanvullend nieuw inzicht (informatie) geeft over je leven.

Een mens is een drieledig: denkend, voelend en willend wezen, welk in alle culturen op een of andere manier wel wordt waargenomen. In de christelijke cultuur drukte men dat uit in de symboliek van de: Vader, Zoon en Heilige Geest of om het in meer eenvoudige praktische taal uit te drukken: het denken, voelen en willen; daarbij moet gezegd worden dat het denken, willen en voelen in een constant transformatieproces met elkaar betrokken is, een soort dialoog zou je kunnen zeggen.  Dit transformatie of dialoog proces heet bewustzijn!
Ook de astrologie kent deze indeling zich uitdrukkend in: het hoofd, het vaste en het beweeglijke kruis. En, wat nu zo mooi is: is dat zoals de wetenschapper onder de microscoop kijkt en determineert, zo kan de astroloog naar de planetaire input van de mens kijken en daardoor anders kijken dan de wetenschapper juist omdat de astroloog meer kijkt naar het geheel. (holistische visie) en bovenal de structuur van de drieledigheid kan analyseren.
De  laatste decennia is er een nogal venijnige discussie uitgebroken over de vrije wil of deze al dan niet zou bestaan. Dick Swaab, wakkerde destijds het vuurtje aan met het boek: Wij zijn ons Brein waarop Arie Bos antwoordde met het boek: Mijn brein denkt niet, ik wel.

In mijn boek: Ziekte een weg naar bewustzijn, schrijf ik dat het Coronavirus vooral te maken heeft met het eenzijdige doorgeschoten denken van deze tijd; het fragmentarische wetenschappelijke onderzoek in het algemeen is daar een aanwijzing voor, maar ook het feit dat we voor raadselen staan waarom de één overlijdt aan het virus en de ander nauwelijks ziek is.

Terug naar het gegeven dat het denken, voelen en willen, steeds met elkaar in dialoog zouden moeten zijn, dan is wel de voorwaarde dat je opnieuw waarnemer wordt van je eigen denken. Als dit niet gebeurt dan uit zich dit vaak in aannames die iemand stellig wil brengen aan de ander. Een vraag die je jezelf zou moeten stellen is: handel jij zelf steeds naar wat je gedacht hebt? Als je eerlijk bent zal het antwoord vaak zijn: meer niet dan wel… Andere vraag: handel je altijd naar je gevoel? Hoogstwaarschijnlijk zal de eerlijke mens moeten toegeven dat dit vaak ook niet zo is. Wanneer je nu bedenkt dat als je het woord ‘handel’, – dat ik in beide vragen gebruik -, als synoniem woord van de wil beschouwt, dan kom je heel dicht bij de essentie. Namelijk: dat je bewustzijn moet ontwikkelen door de dialoog tussen deze drie.

Wat nu zo bijzonder is, is dat zowel het denken en het willen de motoren achter onze moderne samenleving zijn; het voelen blijft eigenlijk wat onderbelicht in onze maatschappij. Zo willen we op dit moment controle krijgen over het virus en willen dit bereiken met het denken. De wetenschap (denken) wil graag een maakbare wereld maken. Uitgerekend dit Coronavirus wil hier nu bewustzijn voor afdwingen.
Dinsdagavond 8 september [2020] kwam in Nieuwsuur dit duidelijk aan de orde, momenteel zouden er zoveel conflicten in gezinnen zijn, die zelfs op (echt)scheiding uitlopen omdat men een verschillende (heftige) visie heeft over de oorzaak van de virusuitbraak. Complotdenkers tegenover volgers van de wetenschap en dat terwijl beiden niet helemaal gelijk hebben en toe moeten geven dat ze een fractie van de waarheid zien. Hier doet het bijzondere fenomeen zich voor dat Jung zo mooi in zijn theorie over de elementen/temperamentenleer geeft: wanneer het denken dominant is, ligt het gevoel in het onbewuste en heeft de neiging  inferieur zich te manifesteren en omgekeerd als voelen dominant is, ligt het denken in het onbewuste. Omdat in onze samenleving het denken dominant is en het voelen onderbelicht blijft, gaat het nu over complotdenkers (voelers) tegenover wetenschappers (denkers) en beiden strijden dus nu een verwoede strijd met elkaar uit. Wanneer er nu geen strijd maar wel dialoog tot stand komt, zal er meer bewustzijn ontstaan. De dialoog heeft namelijk alles te maken met bewustzijn van de drie verschillende onderdelen en de waarneming zou daarbij wel eens een grote hulp kunnen zijn. Met andere woorden verdiep je in mensen die ernstig ziek zijn geweest of aan het virus zijn overleden. Hier ligt nog een bron van onderzoekswerk.

Het Avatamsaka soetra. Een introductie

Het Avatamsaka of ‘Bloemenkrans’ soetra is de meest opzienbarende tekst van alle Mahayana soetra’s. Het schrijft op een duizelingwekkende wijze de dagelijkse realiteit die we aan den lijve ervaren uit. Hiermee wordt onze ‘doodgewone’ werkelijkheid buitengewoon bijzonder: niets is wat het lijkt te zijn. Tijdens de lock-down van afgelopen voorjaar, vertaalde Maurice Genko Knegtel Roshi de meest pregnante gedeelten van het Avatamsaka soetra uit het Sanskriet in het Nederlands. Deze ‘Corona-vertaling’ is ons uitgangspunt voor een adembenemende reis naar het alledaagse.

Het Mahavaipulya Buddhavatamsaka Surtra of het Avatamsaka soetra wordt in fasen geschreven tussen het jaar nul en de vierde eeuw na Christus, waarschijnlijk in Centraal Azië. In de tweede eeuw na Christus verschijnen al de eerste vertalingen in het Chinees, met name van de Dasabhumika, ‘de Tien stadia van de Bodhisattva’, een van de hoofdstukken van het Avatamsaka. De eerste volledige vertaling in het Chinees verscheen in 420 door Buddhabhadra, in vierendertig hoofdstukken (delen), drie eeuwen later uitgebreid tot veertig hoofdstukken. Van deze veertig hoofdstukken worden de Gandavyuha (deel 39) en de Dasabhumika (deel 26) gezien als de meest oorspronkelijke delen van het Avatamsaka.

De Gandavyuha beslaat een-vierde deel van het Avatamsaka soetra, dat de pelgrimage van Sudhana onder leiding van de Bodhisattva Manjusri beschrijft. Sudhana bezoekt meer dan vijftig leraren met de vraag ‘Wat is verlichting?’ Feitelijk is dit de vraag: ‘Wat is dit?’, ‘Wie ben ik?’ of ‘Waar kom ik vandaan?’

Het Avatamsaka soetra kent een totaal andere sfeer en taal dan bijvoorbeeld de Prajnaparamita soetra’s (de Wijsheidssoetra’s, zoals het Hart soetra en het Diamant soetra), het Lankavatara (boeddhistische psychologie), het Saddharma-Pundarika (het Lotus soetra, met onder andere het verhaal van de verloren zoon) en het Sukhavativyuha (het Zuivere Land soetra van het devotionele boeddhisme). Het is overrompelend, schitterend, stralend, voorbij elke begrenzing, beperking en duisternis. Hier vinden we geen wijdse leegte en niets heiligs, maar een grond geplaveid met diamanten, pilaren, balken, trappen, alle belegd met sieraden die elkaar weerspiegelen.

De situatie die het beschrijft is de volgende: Boeddha Shakyamuni gaat in de aanwezigheid van vijfhonderd Bodhisattva’s en vijfhonderd Arhats te Jetavana een samadhi binnen en het paviljoen waarin hij zich bevindt, breidt zich plotsklaps uit naar de buitenste grenzen van het universum. Het universum zelf is de Boeddha en de Boeddha is het universum.

De Gandavyuha biedt geen wereld in ruimte en tijd, maar alles in de ruimte en alles in de tijd is in elkaar bevat. Heden, verleden en toekomst zijn in dit ene moment van aanwezigheid bevat; er is geen lineaire tijd meer. Niets is solide, alles is in flow en in elkaar bevat; dit moment bevat alle tijd. Zo presenteert de Gandhavyuha de spirituele wereld bij uitstek.

In de ruimte doordringt alles elkaar wederzijds en toch behoudt elk ding zijn zelfstandigheid en individualiteit. Waar de tijd in flow is, is de ruimte in fusion. Elk ding is ‘doorzichtig’ en ‘stralend’; dit zijn DE representaties die het onverwoordbare van de ervaring van ontwaken benaderen.

Het centrale thema van het Avatamsaka is wederzijdse doordringing. De wereld van het Avatamsaka is gekenmerkt door ‘schaduwloosheid’ (anabhasa), geen ding staat op zichzelf en wordt de Dharmadhatu genoemd, in tegenstelling tot de Lokadhatu, de wereld van de op zichzelf staande objecten. Toch zijn beide werelden niet gescheiden van elkaar. De Dharmadhatu is de wereld van ontwaakte aanwezigheid, van de dingen zoals ze zijn: wat je ziet, wat je hoort, wat je voelt. De Dharmadhatu is een mysterie, het gaat elke maat te buiten, is ‘niet te bevatten’ (acintya) en ‘onbeschrijfelijk’ (anabhilapya).

De reis die Sudhana maakt identificeert hem Samanthabhadra Bodhisattva, de laatste van de meer dan vijftig leraren die hij bezoekt. Samanthabhadra wordt gekenmerkt door jnanacaksus, ‘licht-oog’, carya ’toewijding’ en pranidhana, ‘voornemens’. Samanthabhadra staat in een woord voor toewijding aan alles en iedereen.

De wereld van het Avatamsaka soetra lijkt een wereld van hallucinatie, maar feitelijk is ze de wereld van onze concrete, directe, zintuigelijke ervaring. Dit aan-den-lijve-ervaren wordt onmiddellijk verwoord, zonder symboliek of metaforen. De Gandavyuha, die een kwart van het Avatamsaka soetra beslaat en waaruit ik in de hierop volgende blogs passages zal vertalen, biedt deze directe expressie van ons aan-den-lijve-ervaren. Ze is de wereld van ontwaakte aanwezigheid; ze is de bron van waaruit alle licht zonder hindernis of beperking en zonder te vernietigen straalt en reflecteert in elk wezen individueel. Dit is het licht van Mahavairocana Boeddha, de Zon Boeddha, DE Boeddha van de Gandavyuha.

 

Maurice Genko Knegtel Roshi’s vertaling van het Avatamsaka soetra wordt besproken in de Zen Cirkel te Utrecht die op 21 september 2020 begint. Wil je daarbij zijn, klik dan op https://izen.nl/zen-meditatie/ . De komende weken volgen de blogs op deze website de inhoud van de avonden van de Zen Cirkel Utrecht.

Gezondheidsnieuws

De zomer ligt achter ons en dat betekent dat we beginnen met de nieuwe opzet van de nieuwsbrief. Deze keer bespreken we het belangrijkste gezondheidsnieuws van de afgelopen maand. Zo blijft je gezondheidskennis helemaal up-to-date! Het was moeilijk om een keuze te maken, want er is veel te melden:

Bewezen: bewerkt voedsel maakt ziek
We wisten het natuurlijk al lang, maar het is nu wetenschappelijk bewezen: bewerkt voedsel maakt ziek! Het onderzoek van het type systematische review is afgelopen maand gepubliceerd in de British Journal of Nutrition. Om tot deze conclusie te komen hebben onderzoekers 183.000 deelnemers tot wel 19 jaar lang gevolgd. De uitkomst van het onderzoek liegt er niet om; bewerkt voedsel kan zorgen voor een hoge bloeddruk, een hoge suikerspiegel en een hoge cholesterolwaarde. Het is dan ook onbegrijpelijk dat het Voedingscentrum niks doet aan de enorme hoeveelheden bewerkte vulling in de supermarkt. UNICEF maakte de afgelopen week bekend dat driekwart van de kinderproducten in de supermarkt ongezond is. Het Voedingscentrum reageerde daarop door te adviseren dat het beter is om kinderen vaker groente voor te schotelen. Waarom het Voedingscentrum geen stokje steekt voor alle suikerrijke kinderproducten in de supermarkt, blijft nog altijd een raadsel. Aanvullend heb ik zelf nog een nieuwtje voor UNICEF, ook driekwart van de producten voor volwassenen in de supermarkt is ongezond.

Meer plantaardig eiwit eten gezond
Volgens een nieuwe studie in de British Medical Journal is het verstandig om de eiwitinname wat op te voeren. Mensen die de nadruk leggen op het binnenkrijgen van voldoende eiwitten hebben een lagere kans op een vroege dood. Zeker als het gaat om plantaardige eiwitten. Een extra 3% energie uit plantaardige eiwitten per dag ging gepaard met een 5% lager risico op overlijden door alle oorzaken en door cardiovasculaire ziektes. Deze bevindingen kunnen belangrijke gevolgen hebben voor je gezondheid. Als je de inname van dierlijke eiwitten vervangt door plantaardige, kun je daarmee extra gezonde jaren aan je leven toevoegen.

Slaaptekort maakt je een sociale zombie
Zweedse onderzoekers ontdekten dat slaperigheid een negatieve invloed kan hebben op je sociale leven. Wanneer je overdag erg slaperig bent heeft dat een negatieve invloed op je cognitieve vermogens. De onderzoekers stelden vast dat wanneer je overdag vermoeid bent, je motivatie een stuk lager is en ook je sociale gedrag eronder heeft te lijden. Al snel werd duidelijk dat je sociale leven hierdoor achteruit kan gaan. De onderzoekers durven dan ook te stellen dat een tekort aan slaap kan leiden tot eenzaamheid. Dus op tijd naar bed vanavond!

Haver en rogge tegen leverontsteking
In Finland ontdekte men dat de vezeltjes in haver en rogge het microbioom van je darm positief kunnen beïnvloeden. Hierdoor kan afvallen in de hand worden gewerkt, maar bovenal kunnen leverontstekingen afnemen. Zemelen hebben blijkbaar het vermogen om een gunstig klimaat in de darm te creëren door de groei van nuttige microben toe te laten nemen. Het aantal Lactobacillusbacteriën nam flink toe in de havergroep, terwijl de Bifidobacteriën toenamen in de roggegroep. Hierdoor veranderde de galzuurproductie in positieve zin, wat leidde tot een verbeterde cholesterolstofwisseling. De vezels verbeteren de productie van korteketenvetzuren, wat leidt tot een verbeterde darmwand, minder leverontsteking en zelfs een hogere aanmaak van tryptofaan. Tryptofaan is weer de grondstof van serotonine, een natuurlijk antidepressivum.

Toename wetenschappelijke manipulatie door corona

De redacties van The Lancet en de New England Journal of Medicine doen openlijk hun beklag. Het blijkt namelijk dat ze onder druk gezet worden door farmaceutische bedrijven. Deze bedrijven zijn financieel zo machtig dat ze druk kunnen uitoefenen, waardoor misleidende studies in de betreffende tijdschriften worden gepubliceerd. Zeker in dit tijdperk van corona, zijn de belangen groot. Vele farmaceutische bedrijven zijn erop gebrand dat hun medicijn op de voorgrond wordt gezet. De redactieleden noemen de gang van zaken crimineel. Het toont aan dat geld nog altijd de hoofdrol speelt. Wie betaalt, bepaalt. Het grote probleem is dat medicijnen waarvan de patenten zijn verlopen, worden weggedrukt, maar medicijnen waarvan de patenten nog gelden (waar dus goed aan verdiend kan worden) worden op de voorgrond gezet. Veel wetenschappers blijken een dubbele pet op te hebben en zichtbare of onzichtbare banden met de farmaceutische industrie te hebben. Recent hebben honderden wetenschappers hun naam gezet onder een document waarin twijfel werd geuit over de integriteit van een in The Lancet gepubliceerde studie.

Banden artsen met farmacie komen vaker voor dan gedacht
Ook in de The British Medical Journal was het raak. Een recente studie in dit blad maakt melding van de financiële banden tussen leiders van invloedrijke professionele medische organisaties in de Verenigde Staten, Big Pharma en andere medische-industriebedrijven. De onderzoekers ontdekte dat 80% van de artsen in het bestuur van deze organisaties banden had met de industrie. Dit is erg zorgwekkend, want je kunt maar beter niet in de handen bijten die je voeden. Ander onderzoek stelde vast dat het financieren van studies door belanghebbende bedrijven de uitslag van het onderzoek sterk kan beïnvloeden. Dus: wiens brood men eet, diens woord men spreekt.

Psychische gevolgen coronamaatregelen niet mals
Inmiddels wordt duidelijk dat de lockdown enorme gevolgen kan hebben voor ons psychische welzijn. Een recente studie stelde vast dat het aan huis gekluisterd zitten kan zorgen voor een toename van angst en stress. De onderzoekers maken zich dan ook ernstige zorgen, zeker omdat er sprake is van een mogelijke tweede golf. De psychische schade kan dan mogelijk niet te overzien zijn. Zij vinden dat overheden meer rekening moeten houden met de psychische behoeftes van de mens. De mens is niet gemaakt om in een isolement te leven. Vooral de zwakkeren in onze samenleving hebben hier onder te lijden. Ook bij versoepelingen kunnen angsten nog steeds tot schrijnende niveaus oplopen. De onderzoekers pleiten er dan ook voor dat de overheid voor deze groep meer moet doen.

Biologische voeding in de lift
Om af te sluiten nog wat positief nieuws: de omzet van biologische speciaalzaken is de afgelopen jaren toegenomen. De ondernemers verwachten dit jaar een ongekende groei. Waarschijnlijk is dat het gevolg van het coronavirus. Veel mensen worden zich bewust van de relatie tussen voeding en gezondheid, waardoor er gezonder wordt gegeten. Arts Rob Elens is zelfs de website Zelfzorg COVID-19 begonnen om mensen in te lichten over de relatie tussen voeding, vitamines, leefstijl en COVID-19. Het is hem een doorn in het oog dat de overheid zich vooral focust op mondkapjes, sociale afstand en handenwassen, terwijl de relatie tussen voeding, vitamines en leefstijl en het immuunsysteem al vaak door wetenschappers is onderzocht. Op zijn site houdt hij de wetenschappelijke literatuur bij, dus daarom is het wijs om deze regelmatig even te bezoeken.

Met een gezonde groet,

Juglen Zwaan

 

De totstandkoming van verbonden bewustzijn door Azriel ReShel

Stap in Je Natuurlijke Stroom

Als we open genoeg zijn om naar de natuur te luisteren, verschaft ons dat altijd aanwijzingen om een harmonieus leven te leiden. Een leven met een hoger bewustzijn waarin we volop aanwezig zijn, en ons bewust zijn van alles om ons heen. Soms lijken dingen in de natuur ogenschijnlijk niet verbonden, zelfs van elkaar losgekoppeld. Maar als je dieper schouwt zijn ze méér verbonden dan we ons ooit hebben kunnen voorstellen. Bomen zijn hiervan een schitterend voorbeeld, net zoals vogels.

Zwermen van spreeuwen zijn fascinerend om te zien. Er is dan een harmonie en perfectie die ons begrip te boven gaat, als duizenden individuele vogels zich als één wezen bewegen. Het is alsof je getuige bent van een wonder. Een betoverend patroon van leven dat doet denken aan een geometrische screensaver, maar in werkelijkheid een enorme groep zwarte spreeuwen is – elk met hun eigen leven en bewustzijn. Het verbazingwekkende is dat deze duizenden vogels nooit met elkaar in botsing komen als ze bewegen als in één Verbonden Bewustzijn, waarin hun individualiteit er niet meer is. Ze vliegen als één grote vogel.

Het mysterieuze fenomeen van betovering is bij nader inzien misschien toch niet zo mysterieus

 Het synchrone karakter van het leven

Deze ongelooflijke eenheid en intuïtieve verbondenheid kan zich onder mensen ook voordoen, en niet alleen in de aanwezigheid van grote spirituele meesters. De bekende schrijfster, boeddhistische wetenschapper en systeemdenker Joanna Macy, is een gerespecteerde stem in organisaties die zich inzetten voor vrede, gerechtigheid en ecologie. Ze deelt haar inzichten, samen met co-auteur Chris Johnston, in het boek Actieve Hoop.

“Er gebeurt iets heel interessants als een groep jazzmusici samen improviseert. Een aantal afzonderlijke individuen, die allemaal hun eigen beslissingen nemen, werken als één geheel samen. Terwijl de muziek stroomt kan elk van de musici ook een solo-plek innemen. Die leidende rol vloeit naadloos samen met die van de andere spelers. Wie bepaalt wanneer de piano of de trompettist naar voren moet komen? Het gaat niet alleen om de persoon die dat instrument bespeelt, want de anderen hebben een klein stapje teruggedaan om een opening te creëren. Er zijn hier tegelijkertijd twee denkniveaus. Keuzes worden van moment tot moment gemaakt. Zowel door de groep als geheel, als door de individuen die daar deel van uitmaken. Als mensen hun activiteiten coördineren door middel van een collectief denkproces, kunnen we dat zien als “gedeelde intelligentie”. Niemand heeft de leiding. De spelers handelen in vrijheid, terwijl ze worden geleid door hun intentie om het doel van de groep te dienen. Als musici samen improviseren moeten ze heel aandachtig luisteren, en hun individualiteit op een manier tot uitdrukking brengen die bijdraagt aan het totale geluid. Als ze zich afstemmen op de groep, en ermee verbonden raken, is het alsof de muziek zelf door hen heen speelt. 

Het jammen van musici is een voorbeeld van de synchronisatie die kan ontstaan, als ze die de ruimte geven.         

                                                         

Zijn we ooit echt gescheiden?

Er gebeurt iets magisch als we in groepen samenkomen om te mediteren, te zingen, te bidden, om iets te creëren, dromen, dansen, elkaar verhalen vertellen, koken. De individualiteit valt weg, en er is verbondenheid. Er is sprake van synchronisatie, bijna van hartslag en ademhaling, zoals die zich kan voordoen bij diep intieme geliefden. Op zulke momenten is het alsof we onze individuele identiteit loslaten om toegang te krijgen tot iets dat transcendent is, en dat totaal buiten onszelf ligt. Ons bewustzijn kan overgaan in iets dat universeel is. Onze overleving hangt af van onze onderlinge verbondenheid. We hebben elkaar nodig voor voedsel, onderdak, water en liefde. We zijn heel ons leven afhankelijk van de vrijgevigheid van anderen en van de Aarde.

Een belangrijk kenmerk van Verbonden Bewustzijn is dat geen enkel onderdeel het hele antwoord hoeft te geven. De intelligentie van het geheel komt eerder tot stand door de acties en de interacties van zijn delen. – Joanna Macy & Chris Johnston.

 Overgave aan het geheel

Joanna Macy kenmerkt deze verschuiving als een verbreding van het gevoel van het Zelf, en als een van de meest opwindende ontwikkelingen van onze tijd. Als we onze individuele wensen en behoeften opgeven, en ons overgeven aan de behoeften van het geheel, stellen we ons open voor het ervaren en ontwikkelen van onze diepste spirituele kwaliteiten, zoals nederigheid, waarheid, dienstbaarheid, onvoorwaardelijke liefde, verbondenheid en vertrouwen. Het is deze verschuiving naar een diepe verbinding met iets groters dan wijzelf, dat de planeet zal redden.

“In een creatieve groep mensen kan tijdens een gesprek een idee ontstaan dat kan worden uitgebreid en verfijnd door alle andere leden van die groep. Wat een groep in staat stelt om hecht te worden is een verandering in identificatie, zodat mensen zich vereenzelvigen met het team, in plaats van uitsluitend met zichzelf. Zou de volgende sprong in de evolutie kunnen bestaan uit een verschuiving in onze identificatie, waarin we de strijd om suprematie opgeven, en in plaats daarvan kiezen om onderdeel te worden van de grotere entiteit van het leven op Aarde?

Zou het creativiteits- en overlevingsinstinct van de mensheid als geheel, of zelfs van het leven als geheel, via ons tot stand kunnen komen? Verbonden Bewustzijn komt voort uit een verruiming van ons eigenbelang, waarbij we ons laten leiden door ons in te zetten voor het welzijn van al het leven. In het boeddhisme staat dat streven bekend als ‘Bodhichitta’. Bodhichitta verlegt onze focus van persoonlijk welzijn naar collectief  welzijn…. (= link naar Engelstalig artikel). We staan op een evolutionair kruispunt, en we hebben daar keuzes. Onze eigen keuzes maken deel uit van die verandering. We kunnen de ‘prime directive’ van onze levens kiezen, om een citaat uit Star Trek te gebruiken. Als onze centrale organiserende prioriteit het welzijn van al het leven wordt, zal de wereld zich mede door ons kunnen herstellen.

Bodhichitta verlegt onze focus van persoonlijk welzijn naar collectief welzijn

Verbonden Bewustzijn, of één zijn met al wat is, is niet iets dat uitsluitend kan worden ervaren door mystici of toegewijde spirituele beoefenaars. Het is de natuurlijke staat van ieder van ons. Het enige dat we moeten doen om dit te ervaren is alles los te laten dat dit blokkeert. Om terug te keren naar onze kinderlijke onschuld, naar ons vertrouwen, en eerbied voor het hele leven.

We zijn met alles verbonden

We voelen dit Verbonden Bewustzijn als we in verbinding zijn met de natuur, met dieren, of met een ander mens. Dat hoeft niet eens met iemand te zijn die ons dierbaar is. Er kunnen zich momenten van diepe verbondenheid voordoen met willekeurige vreemden, als je open en aanwezig bent. Het is alsof het leven langzamer stroomt, zoiets als in een vertraagde film, als we in die eenheid belanden, en in verbinding komen met al wat is. Te vaak haasten we ons in een staat van drukke nerveuze energie, en missen we communicaties die zich voortdurend rondom ons afspelen. De hond die ons begroet, de vogel die zijn vreugdevolle lied zingt, de persoon aan de overkant van de straat, of het glimlachende kind.

Het leven in haar eenvoudigste en diepste vorm is geïnspireerde verbinding, en eenheid met alle dingen. Inheemse mensen kennen het hart van deze stilte en verbinding. En we kunnen dit gevoel allemaal her-inneren, en terugkeren naar deze plek waar we met heel ons hart naar verlangen. En dat zal een betere wereld tot gevolg hebben.

 

Vertaling: Hansjelle Dijkstra

Een multi-dimensionale theorie over de geest door Gilbert Ross

De kwantumfysica van het bewustzijn

In filosofische discussies, vooral aangaande de filosofie van de geest, wordt soms de vraag gesteld hoe geest en bewustzijn voortkomen uit ‘onze materie’, of meer specifiek, uit de fysieke neurologische processen in onze hersenen.

Deze vraag kent een lange geschiedenis, en heeft zowel wetenschappers als filosofen gefascineerd. Als we over de geest spreken of denken, lijkt het vanzelfsprekend te veronderstellen dat de geest rechtstreeks verband houdt met onze hersenen en met ons bewuste denken, met inbegrip van andere cognitieve functies. Zelfs als er vanuit onze directe ervaring en observatie geen direct bewijs of aanwijzing is om ondubbelzinnig te begrijpen wat de geest is, ervaren we allemaal dat de geest een fenomeen is dat nauw verband houdt met onze hersenactiviteit. En toch is er iets méér. Maar wat is dit ‘iets’ meer? Alleen al deze vraag heeft in het verleden tot enkele interessante theorieën over de geest geleid, samen met uiteenlopende filosofische standpunten en discussies.

De meest gebruikelijke kijk op de aard van de geest in het moderne westerse denken is dat de geest hetzelfde zou zijn als hersenactiviteit en dat daarom de vraag ‘wat is dit iets meer?’ niet vaak wordt gesteld. Deze ‘materialistische’ opvatting over de geest is ontstaan ​​uit de klassieke wetenschappelijke visie en zijn invloed op het moderne denken. Het wordt materialistisch genoemd omdat deze visie ervan uitgaat dat de geest niets meer is dan materie. De filosofische idee die uit deze materialistische visie voortkomt is een reductionistische. Die veronderstelt dat verschijnselen zoals geest en bewustzijn kunnen worden verklaard door ze terug te brengen tot de fysische en chemische processen die plaatsvinden in de neurologie van onze hersenen. Het is letterlijk een platte kijk op de wereld, aangezien deze alle verschijnselen reduceert tot de dimensies materie, tijd en ruimte, die volgens deze visie als primair beschouwd worden.

De materialistische visie gaat ervan uit dat de geest hetzelfde is als hersenactiviteit.

Het lichaam-geest probleem

De reguliere wetenschappelijke zienswijze loopt tegen een blinde muur op als het gaat om het begrijpen van het verschijnsel bewustzijn. De filosoof van de geest, David Chalmers, noemt dit het lastige probleem van het bewustzijn, wat in feite het probleem is van het objectief verklaren van subjectieve mentale bewustzijnstoestanden in termen van fysieke processen – zoals vereist wordt door de strikte visie op ‘wetenschap’. In eenvoudige bewoordingen: hoe verklaren we een bepaald gevoel dat we krijgen als we aan chocola denken, en neuronen in onze hersenen allerlei connecties met elkaar aangaan?

Andere standpunten, die het niet eens zijn met deze reductionistische kijk op de geest, kunnen echter te maken krijgen met een ander probleem: het probleem van het dualisme. Namelijk: als we de geest als gescheiden van de hersenen willen beschouwen, roept dat opnieuw de vraag op: “wat is de geest?”, en meer specifiek: “wat is de relatie tussen het fysieke brein en de geest?” De eerste vraag is een ontologische vraag die vraagt ​​naar de aard van de geest, terwijl de laatste een epistemische vraag is, die de oorzaak en gevolg-relatie tussen de hersenen en de geest probeert te begrijpen, en hoe informatie en kennis van de ene naar de andere kwaliteit overgaat, omdat dit immers twee verschillende toestanden zijn.

De veronderstelling dat de geest verschilt van de hersenen, bijvoorbeeld omdat de geest niet-materieel is, terwijl de hersenen dat wel zijn, levert het zogenaamde ‘lichaam-geest-probleem’ op, voor het eerst op de agenda gezet door de Franse filosoof René Descartes, die zei dat de geest en het lichaam twee verschillende substanties zijn.

Lichamen strekken zich uit in de ruimte en zijn niet in staat tot voelen of denken. Terwijl geesten geen ruimte innemen, en bestaan uit denkende en voelende substanties. Omdat het twee verschillende substanties zijn, behorende tot het materiële en niet-materiële, en omdat er geen waarneembare interactie is tussen de twee, kunnen we geen oorzakelijk verband tussen die twee verklaren. Als we bijvoorbeeld geen oorzakelijke verklaring kunnen vinden voor hoe onze innerlijke mentale staat en overtuigingen tot gedrag leiden, dan vinden sommigen dat praten over de geest overbodig wordt. 

De geest is niet-materieel, terwijl de hersenen materieel zijn.

De geest als software en opkomende effecten

Ondanks deze ogenschijnlijk problematische positie van de geest en de hersenen die naast elkaar bestaan in de een of andere relatievorm, leefde het idee voort in andere theorieën en metaforen. Een van de meest populaire metaforen is ontleend aan de computerwetenschappen. Daarin wordt de geest beschouwd als software die de hardware aanstuurt – de hersenen. Dit model wordt ook gebruikt in de psychologie en in cognitieve wetenschappen, waarbij het niet-materiële aspect van de geest wordt gezien als het softwareprogramma, en het materiële hoedanigheid van de hersenen als de onderliggende hardware.

Een ander interessant uitgangspunt beschouwt de geest als een zich spontaan manifesterend verschijnsel dat voortkomt uit de complexe interacties van de neurale processen in de hersenen. Dit theoretische standpunt is niet-reductionistisch en omzeilt ‘het lichaam-geest-probleem’. Want hoewel het de geest nog steeds beziet als iets anders dan de hersenen, kan het oorzaak-gevolg verband tussen de twee worden verklaard in termen van de opkomende effecten. Het probleem met deze visie is echter dat het materie, (de hersenen), nog steeds als primair beschouwt, en geest en bewustzijn als iets dat uit materie tevoorschijn komt, in plaats van als een fundamenteel aspect van het universum, zoals tijd en ruimte.

De geest als een hoger dimensionaal veld

Naarmate de wetenschap en het onderzoek vorderen, ontstaan ​​er nieuwe theorieën over de geest die meer licht zouden kunnen werpen op enkele van de hierboven genoemde filosofische vragen. Een van de nieuwste ideeën die uit de academische wereld voortkomen, zien de geest ziet als een veld dat in een andere dimensie dan de hersenen bestaat, en er op kwantumniveau mee samenwerkt. Dr. Dirk K.F. Meijer, hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Groningen, publiceerde deze opvatting in het ‘peer-reviewed’, (collegiale toetsing),  wetenschappelijke tijdschrift NeuroQuantology, een academisch tijdschrift dat onderzoek doet naar het integreren van neuro-wetenschappen en kwantumfysica. Daarin lichtte hij in een artikel  zijn visie toe.
Meijer suggereert dat de geest in feite een veld is, of technischer, ‘een holografisch gestructureerd veld’ dat fungeert als een ‘receptieve mentale werkruimte’ in de zin dat het zich bevindt rond de hersenen, maar tegelijkertijd in staat is om toegang te krijgen tot andere velden daarbuiten. ‘Dit veld’, suggereert Meijer, ‘bevindt zich in een vierde ruimtelijke dimensie, een hoger-dimensionale ruimte dan die waarin de hersenen zijn ingebed (3D)’.
Het is ook vermeldenswaard dat parallel onderzoek, zoals in het Blue Brain-project – een interdisciplinaire samenwerking tussen wiskundigen en neuro-wetenschappers – heeft aangetoond dat het ‘brein’ in meerdere dimensies werkt.

De vraag is dan hoe de geest, als een vierdimensionaal veld, zich verhoudt tot de 3D hersenprocessen? Hoewel we de specifieke mechanismen die ten grondslag liggen aan de communicatie tussen geest en brein nog niet begrijpen, gebruikt Meijer de kwantumfysica om mogelijke ‘kanshebbers’ voor te stellen. Er zijn volgens hem twee mogelijkheden: 1e: via wat wordt genoemd ‘kwantumverstrengeling’, en 2e : via ‘kwantumtunneling’. Dit zijn twee van de meest verwarrende en mysterieuze verschijnselen die in de kwantumwereld zijn waargenomen.

In eenvoudige bewoordingen is verstrengeling het waargenomen fenomeen dat twee deeltjes met elkaar zodanig worden ‘gesynchroniseerd’ dat het ene het andere ogenblikkelijk beïnvloedt ook als ze door enorme afstanden van elkaar gescheiden zijn. Bijvoorbeeld in verafgelegen uiteinden van elkaar in een melkwegstelsel. Dit fenomeen heeft wetenschappers jarenlang verbijsterd, waaronder Einstein zelf die het ‘spookachtige actie op afstand’ noemde. Kwantumtunneling kan het beste worden verklaard door analogie met een macrowereld object. Stel je voor dat je een tennisbal tegen een muur gooit. Natuurlijk verwachten we dat de bal zijn beweging stopt zodra hij de muur raakt en terug stuitert in de tegenovergestelde richting. Vreemd genoeg gaat de bal in een kwantumtunneling parallel door de muur heen, en er kan worden waargenomen dat hij zijn beweging en momentum in de andere aangrenzende kamer behoudt. Inderdaad een raar verschijnsel.

Toch denkt Meijer dat, hoewel verstrengeling en tunneling mogelijke verklaringen zijn voor hoe het denkveld en de hersenen snel informatie aan elkaar doorgeven, het meest waarschijnlijke mechanisme dat dan aan het werk is, kwantumgolfresonantie is. Dit betekent dat er op het kwantum- en subkwantumniveau een golfpatroon bestaat dat ten grondslag ligt aan alle neuronen en deeltjes in de hersenen, en dat ook door het veld van de geest heen gaat. Veranderingen in het veld van de geest resoneren onmiddellijk met de neuronen in de hersenen, en vice versa. 

Golfpatronen in de hersenen doordringen het veld van de geest.

Sneller dan de snelheid van gedachten

Het kwantumgolfresonantiemodel van de communicatie tussen hersenen en geest kan een heel treffend antwoord zijn voor wat ‘het bindingsprobleem’ wordt genoemd. Verschillende neurale regio’s en clusters in onze hersenen zijn verantwoordelijk voor verschillende cognitieve functies, bijvoorbeeld zicht, kleur, en geluids- of verbale verwerking. Toch komen deze verschillende signalen uit verschillende regio’s in onze hersenen collectief sneller samen dan de snelheid waarmee ze afzonderlijk worden verwerkt, waardoor een waargenomen anomalie ontstaat die bekend staat als het bindingsprobleem. Het is in dit verband relevant omdat het lijkt alsof het bindingsprobleem ontstaat als we ons hoofd breken om te proberen te achterhalen wat er gebeurt vanuit slechts één laag van de werkelijkheid – bijvoorbeeld vanuit de neurale activiteit van onze hersenen.

Anderzijds, als we de hersenen en de geest beginnen te beschouwen als multidimensionale manifestaties van hetzelfde, en die informatie op kwantumniveau communiceren door middel van resonantie, ontstaat er een beter, breder beeld dat ogenschijnlijke afwijkingen verklaart, zoals het bindingsprobleem. Dit levert ook meer onderbouwing op aan het feit dat een afgeplatte en reductionistische kijk op de werkelijkheid geen stand houdt. We hebben een rijkere, bredere, en mogelijk multidimensionale kijk op bewustzijn en realiteit nodig. Dit brengt me bij het volgende interessante punt over de veldtheorie van de geest.

Geest is universum

De discussie over de geest als veld gaat uiteindelijk verder dan het koesteren van de mogelijkheid om al lang bestaande filosofische vragen te kunnen beantwoorden. Het opent een deur naar opwindende nieuwe mogelijkheden die ons een geheel nieuwe manier geven om het fenomeen te begrijpen. In zekere zin is het het klassieke raadsel van het beantwoorden van die ene vraag, en er nog eens honderd andere, te stellen. Dit is wat vooruitgang in kennis zo bijzonder maakt. 

De geest is het universum en alles is geest.

 

De echte parel in de oester van deze theorie is dat de geest niet individueel of exclusief is voor ons mensen, zoals we altijd hebben aangenomen. Een heel korte manier om het te zeggen is: dat geest universum is, en dat alles geest is. Zoals het eerste principe van de hermetische filosofie luidt: ‘Alles is geest’. Dus een van de dingen die de wetenschap fundamenteel misschien verkeerd heeft beoordeeld, en waar David Chalmers naar verwijst als ‘het lastige probleem van het bewustzijn’, is dat deze niet veronderstelde dat bewustzijn en verstand fundamentele onderdelen zijn van alles wat is.

Bewustzijn is primair; zelfs met betrekking tot materie. Dit begint te convergeren met oude kennis, of met modern panpsychisme, dat stelt dat alles doordrenkt is van bewustzijn. Materie komt voort uit bewustzijn en niet omgekeerd.

Maar wat heeft dit te maken met Meijer’s Theory of Mind als vakgebied? Ten eerste is Meijer van mening dat het vierdimensionale veld van de geest een torusvorm is waarvan we nu begrijpen dat deze overal in het universum te vinden is. Ten tweede zijn velden allemaal met elkaar verbonden via kwantumfenomenen zoals resonantie, verstrengeling en tunneling. Dit zou zaken kunnen verklaren die we beschouwen als paranormale of extra sensorische verschijnselen, zoals voorkennis, helderziendheid, kijken op afstand, of telepathie.

Meijer ziet bewustzijn in feite als een randvoorwaarde die bestaat tussen de interne informatie van de hersenen en al het andere daarbuiten, waar hij naar verwijst als ‘de universele informatiematrix’. Vanuit dit standpunt is bewustzijn vergelijkbaar met verschijnselen zoals waargenomen in zwarte gaten, en hij duidt die aan als een zogenaamde ‘gebeurtenishorizon’. Als licht of materie zwarte gaten naderen, verdwijnen ze niet, maar wordt hun informatie op de grens ervan geprojecteerd. Die grens scheidt het zwarte gat van al het andere. En hij gebruikt dit als een analogie om uit te leggen wat bewustzijn zou kunnen zijn, op basis van zijn onderzoek en inzichten.

Dus de kern van dit tot nadenken stemmende en cruciale onderzoek is dit: je brein is een kwantumtuner die resoneert met een veld dat de geest heet. Dat veld van de geest is verbonden met vele andere velden en dit zou de transpersoonlijke en psychische ervaringen kunnen verklaren die we voorheen nog niet konden verklaren met behulp van reguliere wetenschap.

 

Vertaling: Hansjelle Dijkstra