De Epstein-bestanden vormen geen schandaal dat beheerd moet worden. Ze vertegenwoordigen een structurele openbaring: dat de liberale internationale orde na de Tweede Wereldoorlog, met haar aanspraken op morele autoriteit en universele rechtvaardigheid, volledig is ingestort onder het gewicht van haar eigen tegenstellingen. Wat overblijft is ruwe macht, opererend zonder ideologische rechtvaardiging, zonder institutionele verantwoording, zonder zelfs maar de schijn van gelijke rechtvaardigheid.
— Dr. Zarqa Parvez
Ik hoop dat iedereen begrijpt dat we midden in het belangrijkste politieke evenement zitten sinds de moord op John F. Kennedy in 1963. Sterker nog, de vrijgave van de Epstein-bestanden is zelfs nog belangrijker. De staatsgreep van 1963 was een consolidatie en intensivering van een machtssysteem dat eeuwen teruggaat (minstens). De Epstein-bestanden zijn zijn ondergang.
Ik zeg dat in de geest van profetie, niet van voorspelling. Voorspellingen plaatsen ons tot de rol van passieve waarnemers van waarschijnlijkheden; Profetieën komen alleen uit als wij ze waar maken. Een profetie komt alleen uit als we de mogelijkheid erkennen die het verlicht en deelnemen aan de vervulling ervan.
Het materiaal in de Epstein Files schendt zo ernstig de verhalen die onze samenleving ondersteunen, dat er geen manier is om het te accepteren en die verhalen intact te houden.
Toch is er ook geen manier om het te weigeren. Het materiaal is te openbaar, te toegankelijk, te angstaanjagend en te geloofwaardig. De duistere realiteit die de dossiers tonen, is ontsnapt aan haar ballingschap naar de achterlanden van “samenzwering” om in het algemene publieke bewustzijn de gang te slaan. Het is als een kudde wilde varkens die door een gat in de muren van het landhuis zijn gebroken en nu door de tuinen razen, de struiken uitroeien, de lati’s afbreken, poepen op de croquetgazons en zich in de bloembedden wentelen.
Ze kunnen niet worden ingeperkt. De smet van corruptie laat geen enkele instelling onaangetast. Niet de academische wereld. Niet de media. Niet de FBI of de inlichtingendiensten. Niet het Congres. Niet bij wereldwijde NGO’s. Niet het rechtssysteem. Niet de transnationale bedrijven en banken. Niet de Trump-regering (die zal vallen) noch een van haar voorgangers. De hele elite wordt betrokken bij Epsteins verdorvenheid—sommigen door directe associatie met hem, en de rest door het te laten gebeuren en het vervolgens te verdoezelen.
De situatie lijkt sterk op die van een gewelddadig gezin. Het lijkt van buitenaf normaal, maar draagt een duister geheim, een hel achter zijn gesloten deuren. Iedereen in de familie weet wat er aan de hand is, al is het maar half bewust, maar niemand spreekt erover. Het kan niet worden uitgesproken omdat het onuitsprekelijk is. Het spreken ervan zou het verhaal van de familie vernietigen. Het zou de afgesproken realiteit schenden. Sommigen doen alsof ze het niet weten. Sommigen weten het en spreken niet.
Dat geldt voor onze media, de politie en de meeste mensen binnen of naast de machtscirkels. Velen spraken niet omdat ze geloofden – met goede reden – dat ze als gek zouden worden afgedaan, of nog drastischer het zwijgen opgelegd zouden worden. Het is de definitie van waanzin om te ontkennen wat iedereen als echt beschouwt. Zo is het is in een familie, en zo is het in de grotere menselijke familie.
In geen van beide gevallen is genezing, echte verandering, mogelijk tenzij de geheimen aan het licht komen. Er kan geen nieuwe realiteit worden opgebouwd zolang de oude nog staat. Daar ligt authentieke hoop, in het uitspreken van het onuitsprekelijke. Wat de Epstein-dossiers onthullen in de eliteregionen van de samenleving is daar niet beperkt. Het is overal aanwezig, in elke situatie waarin de werking van de macht aan het zicht onttrokken is.
Wat nu aan het desintegreren is, is veel groter dan instituties en systemen. Het is hun fundamentele legitimiteit, de geloofwaardigheid van die autoriteiten die ons vertellen wat echt is en wat niet, wat mogelijk is en wat niet, wat gek is en wat niet logisch is. De ineenstorting gaat nog dieper: normaliteit zelf valt uiteen, de basismythologie die definieert wat normaal eigenlijk is, en de mythologie van moderniteit, van vooruitgang, van een samenleving die boven middeleeuwse barbarij is uitgekomen richting verlichte waarden en democratische ethiek—de mythologie van “het Westen.” Al deze dingen storten in. Het is alsof de realiteit zelf breekt.
Zo betreden we wat ik noem “de ruimte tussen verhalen.” Het oude verhaal dat ons vertelde wie en wat we konden vertrouwen, dat verleden en toekomst vertelde, dat ons vertelde hoe we ons moesten gedragen als verantwoordelijke leden van de samenleving, dat definieerde wat echt is en wie we zijn, stort in. “Ik weet niet meer wat echt is” is het kenmerk van deze ruimte ertussen.
Een nieuw en waargebeurd verhaal kan ontstaan uit het wrak van het oude, maar dat zal tijd kosten, en we moeten beschikbaar zijn om het te ontvangen. Op dit moment zijn we kwetsbaar voor overhaaste vervangers voor het instortende oude verhaal die tijdelijke verlichting bieden van de verwarring en duizeligheid van de ruimte ertussen. Deze vervangers verleiden ons met nette uitleg over wat er gebeurt, een nieuw wereldverhaal om het oude te vervangen, maar in werkelijkheid zijn ze het oude, vermomd. Als we hen laten verleiden, zal de mensheid opnieuw een cyclus van horror doorstaan. We moeten ons verzetten tegen gemakkelijke verklaringen totdat er meer van het onuitsprekelijke is uitgesproken.
We zijn hier eerder geweest, vrienden. Het voorbeeld dat het meest in me opkomt is de Franse Revolutie. Toen, net als nu, heerste een elite die varieerde van de wereldvreemden, tot de decadente en de ronduit verdorven, een samenleving die leek onder het gewicht van haar incompetentie en corruptie. Naar de guillotine! Voor een kort gouden moment leek het alsof een nieuw tijdperk was aangebroken. Vrijheid! Gelijkheid! Broederschap! Zeker waren deze idealen het waard om een paar hoofden af te hakken. Maar eenmaal ontwaakt kende de dorst van de guillotine geen grens. De straten stroomden van bloed. Er werd louter anarchie losgelaten over de wereld. Nauwelijks tien jaar later greep Napoleon de macht en maakte er een einde aan, door het bureaucratische systeem in te voeren waarin nieuwe elites (en veel van de oude) dezelfde onvermijdelijke drama’s uitvoerden.
De Franse Revolutie was een repetitie, een proefrun, waarvan het falen om haar edelste idealen te bereiken de mensheid over ons huidige kruispunt kan informeren. De inzet is deze keer hoger. Als we hetzelfde oude verhaal opnieuw opvoeren, de bezetters van de rollen verwijderen maar niet de rollen zelf, de acteurs in het drama wisselen maar het drama zelf behouden, de corrupten van de macht verwijderen maar de denkwijzen en patronen van macht zelf behouden, dan heeft onze soort een onherroepelijke keuze gemaakt. De controle-mechanismes zijn zo krachtig dat er geen uitbraken meer zullen zijn. Surveillancetechnologie, digitale valuta en AI zullen ons opsluiten in een totalitaire nachtmerrie waaruit geen ontsnappen mogelijk is.
Als we daarentegen deze inwijdingsdrempel passeren, gaan we een nieuw tijdperk van beschaving binnen. Ten eerste stonden dezelfde elites die kinderen verkrachtten en martelden ook aan het hoofd van een wereldwijd systeem van oorlog, genocide en uitbuiting waarvan de slachtoffers niet minder beklagenswaardig zijn. Is het echt zo anders om een kind te offeren in een satanisch ritueel om je persoonlijke macht te vergroten, dan om hele bevolkingen op te offeren voor geopolitieke macht? Beide zijn uitlopers van dezelfde denkwijze, dezelfde ontmenselijking en instrumentalisering van mensen. De leugens die elk omhullen zijn gebaseerd op een gemeenschappelijke bron: de legitimiteit van de elites, hun instituties en het wereldverhaal dat hen verheft. Als de ene instort, valt de andere ook in.
Ten tweede, en belangrijker nog, wacht net buiten de zorgvuldig bewaakte grenzen van de officiële realiteit kennis die de mensheid en al het leven op aarde kan revitaliseren. Dezelfde opening in de muur waar de wilde varkens van pedofilie, mensenhandel, verkrachting, moord, satanische rituelen en financiële en politieke corruptie het publieke bewustzijn binnendringen, zal ook meer welkome ballingen toelaten. Wat zal deze wereld worden als we alles binnenhalen wat onderdrukt is? Circulaire economie geldsystemen. Geest-lichaam technologieën. UAP-technologieën. Psychedelische therapieën. Inheemse praktijken van ritueel, droom, geluid, verhaal en ceremonie. Over-Unity energieapparaten? Wat gebeurt er als “alternatieve” genezingsmethoden hun recht krijgen? Regeneratieve landbouw? Bioremediatie van afval? Ecosysteemheling? En ook sociale technologieën, van onderzoek en luisteren, conflictoplossing, meelevende dialoog. En wat gebeurt er als we volledig de realiteit van buitenaardse beschavingen, van telepathie en ESP, van de continuïteit van bewustzijn na de dood accepteren? We zullen samen de mooiere wereld kunnen creëren waarvan ons hart altijd heeft gekend dat die mogelijk is.
Ik ben het behoorlijk zat om kennis van al het bovenstaande te moeten afschermen tegen de aanval van “onpraktisch,” “onmogelijk,” “waanideeën”, “nep”, “fraude” en “ontkracht.” Uit persoonlijke ervaring en decennia van studie weet ik dat ze echt zijn, maar we hebben in een realiteitsverhaal-overeenkomst-veld geleefd waarin dat niet zo is. Dat begint te veranderen.
Het is niet alleen zo dat de hoeders van de officiële realiteit onderzoek onderdrukten en zelfs onderzoekers elimineerden die de belangen van de energie-, medische industrie, chemische industrie en dergelijke uitdaagden. Ze handhaafden ook de paradigma’s waarin dergelijke technologieën onmogelijk waren. Ze bepaalden niet alleen wat echt was, maar wat echt kon zijn. Een deel van deze onderdrukking was bewust en opzettelijk, maar veel was onbewust, instinctief, gedreven door mythische en archetypische krachten. Wanneer we dit begrijpen, kunnen we een van de gevaarlijkste vallen vermijden die ons terug zou dringen naar een nieuwe versie van het oude verhaal. De val is om symptoom en oorzaak te verwarren; in dit geval te geloven dat slechte individuen de oorzaak zijn van de huidige achteruitgang en het lijden van de mensheid. Dat zijn ze niet. Ook zij zijn symptomen.
Het oude verhaal, het Verhaal van Scheiding, vertelt de menselijke vooruitgang als een opmars naar steeds grotere controle – over de natuur, het lichaam, de samenleving, de genen, de hersenen, biologie, materie. Controle is de oplossing voor elk probleem. Vind de dader. Vind de pathogen. Vind de oorzaak, bij voorkeur de enige oorzaak, van een probleem, en dan weet je hoe je het kunt oplossen. Spuit die insecten neer, dood dat onkruid, zet de besmettelijke in quarantaine, elimineer het pathogeen, sluit de criminelen op, bombardeer de vijand tot de vergetelheid. Probleem opgelost. Dit is de gewoonte waardoor het publiek zo gemakkelijk gemanipuleerd kan worden om tegen zichzelf te vechten—definieer gewoon twee kanten en vertel elk dat de oorzaak van hun problemen de ander is. Zullen we ons verenigen en diezelfde gewoonte tegen de manipulators zelf keren? Beter dat dan onze energie verbranden in burgeroorlog. Maar het blijft dezelfde gewoonte, dezelfde reflex. Het vraagt nooit: Wat zijn de omstandigheden die onkruid en plagen, criminelen en vijanden voortbrengen? Als die omstandigheden onveranderd blijven, leidt het tot eindeloze oorlog, altijd een nieuwe superbug, een nieuwe lichting criminelen of terroristen. En dat zorgt er ook voor dat er ooit, en waarschijnlijk eerder dan we denken, een nieuwe lichting elitemonsters zal verzekeren.
Begrijp alstublieft—natuurlijk moeten degenen die vertrouwen hebben geschonden uit de macht worden gezet. Dat zal inderdaad een revolutie vereisen, want we kunnen niet vertrouwen op de instellingen die hen beschermden, de instellingen die zij beïnvloedden en controleerden, om het voor ons te verwijderen. Wat voor soort revolutie moet het dan zijn? Lynchmobs, of waarheids- en verzoeningscommissies? Straf, of genoegdoening? Een revolutie van haat, of een revolutie van liefde?
Wanneer wij, het volk, de macht grijpen, zullen we dan bereid zijn die verantwoordelijk te houden? Ongetwijfeld waren sommigen op de Epstein-lijst geboren als psychopaten, maar zoals het gezegde luidt: macht corrumpeert. Stel je jezelf voor dat je onomkoopbaar bent? Denk je dat je gewoon van betere spullen gemaakt bent dan de wereldwijde elite? (Net zoals ze geloofden dat ze van beter materiaal waren gemaakt—een betere kwaliteit van zijn—dan hun slachtoffers?)
Als we de daders van de Epstein-bestanden als onmenselijk zien, welke schimmige delen van onze eigen menselijkheid ontkennen we dan? Als ik wat materiaal lees, de verhalen van slachtoffers hoor, schaam ik me soms om lid te zijn van deze soort. In die schaamte schuilt een diep besef dat dader, slachtoffer, redder en omstander niet zo gescheiden zijn als we zouden willen denken. Een revolutie die dit ontkent, zal ons uiteindelijk terugbrengen naar waar we nu zijn.
Ontkenning is het probleem geweest. Het is in het geheim dat het kwaad gedijt, achter gesloten deuren, uit het zicht, achter sluiers van schijn, begraven onder onze ijdelheid, voorbij de hekken van acceptabele realiteit.
Er zit misschien iets van Jeffrey Epstein in ons allemaal, maar laten we onze blik niet afschermen met spirituele platitudes. Laten we de verdorvenheid van de elites die de Epstein-dossiers bevolken niet bagatelliseren, noch de medeplichtigheid van onze instituties bij het toestaan daarvan. Dit is wat een man zei na het bekijken van enkele video’s in de dossiers: “. We leven in een verdomde hel…. Ik moest stoppen omdat ik niet kan onzien wat ik zag… Bloedstollende kreten van jonge kinderen. De angst bij deze kinderen. Deze mensen zijn de duivel die rondloopt.” We moeten dit datapunt in ons opnemen: dat wereldverhuizers, elitefiguren die je op CNN zou zien, kindermartelvideo’s verspreidden. We moeten onder ogen zien dat onze politieke instellingen zoals de FBI en het ministerie van Justitie decennialang niets deden ondanks toegang tot de informatie, omdat, zoals procureur-generaal Pam Bondi uitlegde, de mensen in Epsteins zwarte boek te belangrijk waren en het onthullen ervan het hele systeem zou doen instorten. (Ze had gelijk. Dat zou het doen, en dat is het ook.) We mogen niet terugdeinzen voor de onthullingen die blijven binnenstromen door de steeds groter wordende opening in het hek. Blijkbaar is niets minder dan absolute horror genoeg om ons uit de hypnose van de normaliteit te halen. De onthullingen zullen doorgaan. Veel “complottheorieën” zullen een algemeen aanvaard feit worden; anderen zullen blijven dansen in en uit de flikkerende grensgebieden van de realiteit, totdat ons idee van objectiviteit oplost in een kwantumsuperpositie van verhalen. Ja, de ineenstorting van zintuig, betekenis en identiteit zal zo diep doordringen.
Als je de Epstein-bestanden en aanverwante materialen leest, is het voor velen van ons moeilijk te geloven dat iemand zo slecht kan zijn. Dit ongeloof is deels de reden waarom het hek dat het grootste deel van de realiteit afsluit zo lang heeft standgehouden. Maar zelfs terwijl we de verdorvenheid recht onder ogen zien, mogen we onze afschuw niet laten afleiden naar valse diagnoses en valse oplossingen. Als we de verdorvenheid willen beëindigen, moeten we die begrijpen. We moeten macht begrijpen. En we moeten onszelf begrijpen. Het volgende essay in deze serie zal getiteld zijn: Macht en Verdorvenheid.
(Dit artikel is vertaald door middel van AI en overgenomen van Substack Comments – Reality is Breaking – Charles Eisenstein)
