…voor inspiratie, levenswijsheid en bezinning

Archive for the ‘Artikel’ Category

Over commitment tussen leraar en leerling

Teisho uitgesproken op 1 december 2018 voor de Zen Cirkel Lelystad door Maurice Genko Knegtel Roshi. Deel 2.

Roshi: Wat zoek je in een leraar? Is het verlangen, de vraag sterk genoeg om weerstanden te overwinnen? Ik kwam als academisch geschoold filosoof en voormalig lid van de kraakbeweging als student bij Genpo Roshi. Ik ben altijd zeer kritisch geweest naar mijn leraar en toch hebben we een intieme band met elkaar. Genpo was geen wetenschapper, hij was een sportman, een waterpolospeler op Olympisch niveau. Ik had een passie: ik wilde zien wat dit leven is, wie ik ben. Ik zocht een leraar in wie ik vertrouwen kon hebben, die mij kon helpen mijn blinde vlekken te ontdekken. Advaita vedanta, de Tibetanen noch de filosofie konden mij de antwoorden geven waarnaar ik zocht. Genpo is zo ongeveer het tegenovergestelde van mij, maar voor mijn zenweg was hij de ideale match. Hij was direct, werkte zonder omwegen, kon spiritueel bij mij binnenkomen, mij uitdagen.

Het is aan anderen nauwelijks uit te leggen wat je in zen nou precies doet, wat je hier vanmiddag hebt zitten doen. Het kan zeer ondersteunend zijn met mensen samen te komen die hetzelfde doen, zodat je niet alleen met deze diamant rondloopt. Dat vraagt een commitment aan de groep. Als we kijken naar gradaties, dan is de mate van commitment aan een leer of een groep nog wat anders dan het commitment aan een leraar. Een leraar kan je confronteren, dingen vragen, spiegelen. Een leraar kan bepaalde knoppen indrukken die niet prettig zijn. Het is de meest lastige vorm van commitment.

Student: Je moet ook durven leerling te zijn.

Roshi: Precies. Het betekent dat je je committeert aan elke kant van jezelf, kanten die je zelf liever niet ziet. Het echte committeren aan jezelf is onwijs moeilijk. Dat is waarom deze tradities zijn ontstaan, met deze leer, deze vormen van beoefening, met een leraar en beoefening in een groep. Daarin heb je bepaalde gradaties die je teruggeven wat je niet kunt of wilt onder ogen komen. Het echte committeren is het committeren aan jezelf. En daar hoort ook bij het inzicht krijgen in het sjoemelen dat je voortdurend doet. Sommigen zeggen: ik heb het leven als leraar. Dat is mooi, totdat het echt spannend wordt, en je iets tegenkomt wat je  toch liever niet onder ogen wilt komen. Dan wordt het sjoemelen. Een leraar houdt je strak.

Student: Het is ook een jezelf herinneren.

Roshi: Dat is de kern van dit pad, jezelf herinneren wie je bent. We zijn als mens een meester om onszelf een rad voor ogen te draaien. Wat mij op mijn weg zette, was het sterven van mijn  vader toen ik 15 was. Ik had het leven uit hem zien wegtrekken en vroeg me af: wat is dit? Die vraag heeft me niet meer losgelaten. En uiteindelijk wist ik ook, ik kom daar zelf, met al mijn intellectuele capaciteiten en hartstocht, niet uit. Ik heb iemand anders nodig die me begeleidt.

Er zijn gradaties van commitment. Je kan een commitment voor jezelf houden. Je kan er ook voor uitkomen. Sprekend over kwetsbaarheid. Het commitment zelf is op zich al kwetsbaar. Je hebt geen idee waar je in stapt. En om vervolgens dat ook nog publiekelijk te erkennen, is de kwetsbaarheid in het kwadraat. Aan jukai, het uitspreken van de zestien voornemens tot boeddhist, gaat een andere kleine ceremonie vooraf, shoken. Iemand vraagt een ander om diens leraar te worden. De leerling committeert zich in de shoken ceremonie tot de leraar en de leraar tot de leerling.

Student: Het is spiritueel uit de kast komen. Ik word binnenkort tot boeddhist gewijd. Ik ben er al een jaar mee bezig en ik voel heel goed wat er straks gaat gebeuren. Het is voor mij een oefening in overgave, vertrouwen hebben en dat vertrouwen uitspreken. Ik kan mezelf gek maken met duizend redenen om het niet te doen en aan mijn angst toe te geven. Naarmate de datum nadert, word ik er steeds weer aan herinnerd en uitgenodigd tot overgave.

Roshi: Aan shoken en aan jukai gaat het nodige geworstel vooraf. Maar vanaf het moment dat je er echt voor gaat staan, is er altijd een herinnering in de tijd. Je hebt de ceremonie, en bij jukai concreet, de rakusu, die het commitment gaan ondersteunen. In het alledaagse leven kun je er telkens naar terug, als herinnering aan het feit: Ik ben er voor gaan staan. Elke bekrachtiging is een markeringspunt om het commitment verder te dragen en te verdiepen.

De zentraditie kent daarbij een interessant aspect: de leerling kan op ieder moment afhaken. De leraar niet. In andere tradities kunnen leraren afstand nemen van hun leerling. Niet in deze zentraditie. De leraar staat altijd achter de leerling, ook als die vertrokken is. Je kunt je commitment ombuigen en je kunt ook weer terugkeren. En het gaat bij een bekrachtiging ook niet zozeer om boeddhisme, het gaat erom te staan voor wie je  bent. Het heeft niks esoterisch, het is een upaya, een pedagogisch middel. En je krijg er een grote vraag bij: wat nu? Hoe ga ik het doen? Hoe kan ik een goede leerling zijn? Tijdens jukai spreekt de student zich uit: Mijn leven is het leven van de Boeddha. Prachtig. En de dag daarop stapt hij of zij in de auto en staat vast in de file en herinnert zich: Mijn leven is het leven van de Boeddha! Verdorie, wat nu?

Deze workshop stond in het teken van de herdenking van Kees Bastiaanse. Kees overleed op 31 juli 2018. Hij was sinds 2007 cursist bij Zen Cirkel Lelystad.

Maurice Genko Knegtel Roshi leidt op zondag 16 juni 2019 een studie zen zondag in het Graalhuis te Utrecht met als thema het onwaarschijnlijke ontstaan van zen in China. Voor meer informatie en opgave, zie: https://izen.nl/zen-meditatie/

En… Alle voordrachten over de Hsin Hsin Ming, het beroemdste gedicht van zen in China, zijn nu via de Podcast te beluisteren Klik op: https://izengenko.podbean.com/

Tips tegen voedselverspilling

Deze maand stond er in de krant dat veel mensen altijd het achterste product uit de schappen pakken, om zo een product met een lange houdbaarheid in huis te halen. Door deze tactiek moeten supermarkten dagelijks veel verse producten weggooien. Om deze reden is er nu een dynamisch prijskaartje ontwikkeld, waarbij de prijs afhankelijk is van de houdbaarheidsdatum.

Er belandt ontzettend veel voedsel in de prullenbak. Onderzoekers hebben gekeken waar de meeste winst te boeken is, en dat blijkt bij de consument te zijn (1). Hoewel de producenten, transportsector en supermarkten ook bijdragen aan voedselverspilling, blijkt de consument naar schatting 40% – 45% van het in huis gehaalde voedsel weg te gooien (2).

Tips tegen voedselverspilling:

  • Producten met een THT, tenminste houdbaar tot, zijn vaak nog lange tijd na het overschrijden van de datum prima te gebruiken. Vooral houdbare voedingsmiddelen, zoals rijst, lenen zich hier goed voor. Verwar de THT- niet met de TGT-datum. TGT staat voor ‘te gebruiken tot’ en die staat op kort houdbare artikelen.
  • Gooi restjes niet weg, maar eet ze de volgende dag op. Invriezen kan ook, om vervolgens op zaterdag alle restjes als een soort van tapas te eten. Vroeger hadden we woensdag gehaktdag en nu zaterdag kliekjesdag?
  • Als je een onregelmatig leven hebt, kun je ook vaker kiezen voor diepvriesvoeding. Deze kun je benutten wanneer nodig, maar ook nog laten liggen wanneer het allemaal anders loopt dan gepland. Diepvries bevat naar verhouding vrij veel vitaminen en mineralen. Omdat verse voeding vaak al dagen oud is heeft het veel verloren aan voedingswaarde (3, 4, 5).
  • Gebruik een maatbeker die aangeeft hoeveel je per persoon nodig hebt. Zo voorkom je dat je te veel klaarmaakt.
  • Durf in een restaurant om een ‘doggy bag’ te vragen wanneer je voedsel over hebt. Deze gewoonte is overgewaaid uit Amerika en in ons land inmiddels helemaal ingeburgerd.
  • Plan de maaltijden enkele dagen vooruit. Doe vervolgens boodschappen met een lijstje, zodat je het aantal impulsaankopen vermindert. Met een volle maag boodschappen doen helpt ook. Probeer aanbiedingen zoals ‘3 halen 2 betalen’ op producten met een korte houdbaarheidsdatum te weerstaan.
  • Kijk voor het boodschappen doen even in de kasten wat je allemaal nog in huis hebt, zodat je weet wat je nog kunt benutten. Zo koop je niets dubbel.
  • Koop voedingsmiddelen met een korte houdbaarheidsdatum als je weet dat je iets dezelfde dag op gaat maken.
  • Verse kruiden kun je fijnsnijden en invriezen met olijfolie in een ijsvorm en later gebruiken als smaakmaker voor gerechten.
  • Verdiep je in hoe je voeding het beste kunt bewaren. Brood wordt in de koelkast heel snel oud door uitdroging, maar blijft heerlijk vers in de diepvries. De meeste groente en fruit blijft juist weer langer goed in de groentela van de koelkast.
  • Durf ook minder mooie groente en fruit in je mandje te leggen. Als niemand ze koopt, worden ze uiteindelijk weggegooid. Qua voedingswaarde zijn ze net zo gezond.
  • Zet je koelkast ietsje kouder en controleer de temperatuur. Tussen de 4 – 6 graden is ideaal om het meeste voedsel langer goed te kunnen houden.
  • Als je toch te veel van iets hebt, kun je het meestal verwerken in een gerecht dat je kunt invriezen. Als je veel rijpe bananen hebt, kun je bijvoorbeeld bananenbrood bakken en dat in plakjes invriezen voor de lunch.
  • Bekijk wat er het langste in de koelkast ligt en verwerk dat in het avondmaal. Dat is het principe van first in, first out.
  • Check regelmatig even je voorraadkast op producten. Bedenk vervolgens een recept met het product dat tegen de houdbaarheid aanzit.
  • Gebruik je zintuigen. Als je twijfelt of iets goed is, bekijk het dan goed en ruik eraan. De reuk vertelt meestal veel over de staat van de voedingsmiddelen.

Vacumeren
Door voedsel te bewaren in bakken en zakken zonder zuurstof, kun je deze tot 5 keer langer bewaren (6). Je hoeft dus minder weg te gooien. Daarbij blijven niet alleen de vitamines bewaard, ook blijft de smaak intact. Omdat je minder eten hoeft weg te gooien, is dat voor zowel het milieu als je portemonnee een enorme jaarlijkse besparing. Het vacumeren van voedsel zorgt ervoor dat zich minder allergenen ontwikkelen zoals histamine (7). Verse blauwe bessen zijn normaal enkele dagen houdbaar, maar onder vacuüm ruim een week. Noten worden na 30 dagen steeds zachter, maar door ze te vacumeren blijven ze een half jaar lekker. Koffie en thee behouden normaal 30 – 60 dagen hun aroma, maar met vacuüm minstens een jaar (8).

Nieuw: de Foodsaver
Al lang zocht ik naar een goed vacumeerapparaat, maar telkens was deze niet BPA-vrij. Eerder dit jaar kwam ik op Amazon de Foodsaver tegen voor ruim 100 dollar. De reviews waren erg goed, bijna 5 sterren (9). Ik heb het apparaat in huis gehaald en ben er erg tevreden over. Het vacumeren zelf maakt wat lawaai, maar vervolgens kun je zo veel langer je voedsel goedhouden. De smaak blijft bewaard. Ook zo fijn dat de voedingswaarde behouden blijft: ik wil niet meer zonder. Ik heb Foodsaver gevraagd of we dit apparaat ook in onze webwinkel mogen aanbieden en dat zagen ze wel zitten 😉 Daarom hebben we de Foodsaver en de bewaardozen en -zakken nu nieuw in de webwinkel. Deze week krijg je op deze artikelen 10% korting met de code Vers10 in onze webshop

Gezonde groet,
Juglen Zwaan
aHealthylife.nl

Over commitment

Teisho uitgesproken op 1 december 2018 voor de Zen Cirkel Lelystad door Maurice Genko Knegtel Roshi. Deel 1.

Roshi: Goedemiddag. We willen in deze workshop enig inzicht verkrijgen in het fenomeen commitment in het kader van ons spirituele pad. Wat kleeft er voor jullie aan vast? We kunnen dit in enkele vragen articuleren.

Wat roept commitment op? Waarom zouden we ons committeren? Waaraan committeren we ons? Wat zijn de verschillende gradaties of verdiepingen als het gaat om jezelf committeren?

Commitment is niet zo gemakkelijk te vertalen. Er zit een zekere verplichting aan commitment. We gaan het vanmiddag onderzoeken. Als we kijken naar de eerste vraag. Wat roept het op? Verzet en ergernis of juist niet?

Student: Vertrouwen, het geeft richting aan je beoefening.

Student: Het is belangrijk. Het toont je blinde vlekken.

Student: Het wekt angst.

Roshi: Wat gebeurt er wanneer je je committeert? Je geeft iets uit handen. Het maakt jezelf kwetsbaar. Wat hierbij opvallend is: wij mensen voelen ergens wel aan wat ons te doen staat. Maar als we het hebben over het geestelijk pad, dan kost het ons soms jaren om  een bepaalde stap te zetten. Dat heeft alles met angsten te maken, met verzet, weerstand, onzekerheden. We zitten zo vanwege de werking van ons bewustzijn in elkaar. Wat we weten, diep in ons hart, plaatsen we vaak buiten onszelf, op een afstand van onszelf. Die afstand kan tijd kosten, soms tientallen jaren, terwijl die afstand er in feite nooit is geweest. Iets zegt ons waar ons pad is en toch… iemand noemde zojuist blinde vlekken. Dat was voor mij de enige reden met een leraar in zee te gaan. Ik moest het doen omdat ik het zelf niet kon zien.

Student: Juist in de angst, het verzet, daar lag voor mij de vrijheid. Door boeddhist te willen worden ging ik iets doen wat in eerste instantie veel weerstand op riep. Daar wilde ik doorheen. Iets zette me daartoe aan. Je doet iets terwijl je eigenlijk op de rem wilt staan.

Roshi: Vrijheid, inderdaad. Als je datgeen waartegen je zoveel weerstand voelt kunt pacificeren voor jezelf kun je op dat gebied vrij zijn. Als je angst of weerstand hebt tegen iets dan is het juist zaak het aan te gaan. Vrijheid ontstaat door dat te doen waartegen je hele systeem ‘nee’ zegt.

Wat ik geregeld tegenkom, is de vraag: is het noodzakelijk een leraar te hebben? Het is niet altijd nodig, het is niet verplicht, het is afhankelijk van je diepste wens. Stel dat je voor jezelf dieper wilt gaan en verder wilt komen. In dat geval is de kans groot dat je blinde vlekken tegenkomt en dient te onderzoeken. Juist wanneer je patronen liever niet onder ogen wilt komen, heb je iemand anders nodig om jezelf te kunnen spiegelen. De verbinding met een leraar helpt je over drempels, reserves en grenzen heen die in je systeem liggen. Je committeert je als je iets heel graag wilt, als het verlangen groter is dan wat je eigen beperking je kan geven.

Student: Ik ben mijn zenweg gegaan vanuit verlangen. Dat leidde tot een keuze. Ik ontkwam er niet aan. Ik kon mijn weerstand loslaten en daardoor heel veel lucht, ruimte ervaren. Ik moest echt door een aantal fasen heen.

Student: Ik heb me altijd aan mijn ouders gecommitteerd, mijn broer en zussen hebben datzelfde. Ik denk wel eens, zou ik niet een zenleraar of -lerares moeten hebben maar bij ons thuis waren onze ouders altijd al onze leraren.

Roshi: In Zuidoost Azië bestaat een heel natuurlijke verering en groot respect voor de ouders,  die hebben een centrale plaats in de samenleving. Dat is in het westen vaak anders. Hier praten we niet zelden over de noodzaak juist een afstand naar onze ouders te creëren om onszelf te kunnen zijn.

Student: Ik voel me gecommitteerd aan mijn begeleider op de zenweg. Maar ik voel tegelijk ook een grote weerstand naar commitment aan de traditie, de lineage. Leraren hebben in mijn ogen een voorbeeldfunctie wat ze in mijn ogen lang niet altijd waarmaken.

Wordt vervolgd. Maurice Genko Knegtel Roshi leidt op zondag 16 juni 2019 een studie zen zondag in het Graalhuis te Utrecht met als thema het onwaarschijnlijke ontstaan van zen in China. Voor meer informatie en opgave, zie: https://izen.nl/zen-meditatie/

 

En… Alle voordrachten over de Hsin Hsin Ming, het beroemdste gedicht van zen in China, zijn nu via de Podcast te beluisteren Klik op: https://izengenko.podbean.com/

De liefde en je gezondheid

Beste lezer,

Deze nieuwsbrief gaat vaak over het effect van voeding op onze gezondheid. Dit keer wil ik graag een uitstapje maken en bespreken wat de effecten zijn van je liefdesrelatie op je gezondheid. Je kunt nog zo gezond eten en leven, als je relatie niet in balans is, kan dit je gezondheid alsnog ernstig schaden. Welke effecten kan een relatie op je leven hebben volgens de wetenschap? Hoe houd je je relatie gezond volgens psychologen? In deze nieuwsbrief hierover meer!

Het huwelijk
Onderzoekers hebben meermaals vastgesteld dat de kwaliteit van je huwelijk effect kan hebben op je gezondheid (1). Een ongelukkig huwelijk kan de gezondheid schaden, terwijl een gelukkig huwelijk je gezondheid juist ten goede kan komen (2). Mensen met een goed huwelijk hebben een hogere overlevingskans bij kanker (3, 4). Ook het risico op het krijgen van een hartaanval, wordt door een goed huwelijk een stuk lager (5). Getrouwde mensen hebben over het algemeen een gezonder hart- en vaatstelsel (6). Veel stress en onenigheid kan zorgen voor toename van de ontstekingsstoffen in het bloed, terwijl een harmonieus huwelijk juist de ontstekingswaardes kan laten dalen (7). De kwaliteit van je relatie bepaalt voor een groot deel de staat van je immuunsysteem (8). Het is dan ook niet zo gek dat mensen met een gelukkig huwelijk gemiddeld ouder worden dan alleenstaanden (9, 10).

Je gezondheid wordt in grote mate beïnvloed door de mensen met wie je veel omgaat (11). Mensen met een stabiele liefdesrelatie ervaren minder stress (12). Onderzoekers zagen bij singles hogere testosteronspiegels en bij mensen met een relatie juist lagere spiegels van het stress-hormoon cortisol.

Gezonde gewoontes
Het spreekwoord “Waar je mee omgaat, daar raak je door besmet” is door wetenschappers bevestigd. Als één van de partners een positieve of negatieve verandering doorvoert, dan volgt meestal de ander ook na verloop van tijd (13, 14). Het is dus heel belangrijk om te beseffen dat we de gezondheid van onze partner kunnen beïnvloeden door onze eigen keuzen en gewoontes. Als één van beide gaat stoppen met roken, meer salades gaat eten of begint met sporten, motiveert dat de ander om mee te doen.

Veel huwelijke lopen op de klippen
Ruim 1 op de 3 huwelijken strandt (15). Op school wordt ons niet geleerd hoe je een relatie of huwelijk moet onderhouden en verzorgen. Zoals een tuin regelmatig aandacht nodig heeft om tot bloei te komen, zo hebben relaties dat ook (16). Een belangrijke oorzaak van problemen binnen een relatie is dat mensen een rugzak uit het verleden met zich meedragen. Mensen met veel negatieve ervaringen in de jeugd hebben vaker relatieproblemen (17).

Tips voor een gezonde relatie

Volgens psychologen is er veel dat je kunt doen om je relatie te verbeteren (18, 19):

Zorg voor afwisseling – Zowel gelukkige als ongelukkige koppels kunnen na verloop van tijd kwetsbaarder worden door de sleur (20). Daarom is het een goed idee om te zorgen voor voldoende variatie. Bezoek een nieuw restaurant, doe samen een cursus of ga naar het theater. Nieuwe dingen ondernemen brengt meer leven in de relatie.

Kijk goed naar jezelf – Het is gemakkelijk om de ander altijd de schuld te geven. Kijk eerlijk naar je eigen rol en neem daar verantwoordelijkheid voor. Bied excuus aan als je fout zit. Durf toe te geven waar je eigen zwakke punten zitten.

Spreek uit wat je aan de ander waardeert – Vaak zijn we geneigd om de ander te wijzen op de tekortkomingen. We blijven stil als de ander iets goed doet. Je zou ook dagelijks een moment kunnen nemen om elkaar te vertellen wat je goed vindt aan de ander. Zo komt er een positieve energie in de relatie.

Raak elkaar aan – Geef regelmatig een knuffel. Geef een zoen bij thuiskomst. Masseer elkaar op gezette tijden. Door fysiek contact maak je oxytocine aan, waardoor de band met de ander hechter kan worden (21).

Wees eerlijk naar elkaar – Zelfs een klein leugentje om bestwil kan het vertrouwen in de relatie schaden. Vertrouwen is de basis van een relatie. Beter een klap van de waarheid dan een kus door een leugen. Door eerlijk naar elkaar te zijn, zal je relatie alleen maar sterker worden.

Maak tijd voor elkaar – Het is heel belangrijk om regelmatig echt samen te zijn. Zonder de kinderen en de smartphone. Geef elkaar ook echt de aandacht als je samen bent. Een goede tip is om wekelijks samen iets leuks te doen, waarbij je om de beurt de ander verrast met iets nieuws.

Behoud je eigen leven – Als je af en toe tijd apart van elkaar doorbrengt, behoud je je eigen leven en identiteit. Je blijft dan interessant voor elkaar en jullie hebben elkaar dan ook weer nieuwe verhalen te vertellen.

De bovenstaande tips kunnen erg helpen, maar het belangrijkste is toch wel… Een goede communicatie!

Communiceren
Koppels die veel kibbelen en vervolgens wordt geleerd om beter te communiceren hebben naderhand lagere cortisolspiegels (22). Met communicatie wordt niet het overleg van alledaagse zaken bedoeld, maar het communiceren op een dieper niveau. Echt met aandacht luisteren naar de ander en kunnen delen wat er in je omgaat. Ik ben zelf alweer een tijd vrijgezel en ik denk dat als de communicatie in mijn relatie anders was geweest, dat dingen dan wel eens heel anders hadden kunnen lopen. Maar hoe kom je tot een goede communicatie?

Sinds mijn relatiebreuk ben ik meer boeken gaan lezen. Eén van de beste boeken die ooit geschreven zijn over het verbeteren van de communicatie binnen je relatie is ‘Getting the love you want’. Het boek is verschenen in 1988 en heeft sindsdien honderdduizenden huwelijken gered. Het boek is op Amazon door meer dan 800 mensen beoordeeld en krijgt bijna 5 sterren (23). Zelfs Opera Winfrey heeft toegegeven dat dit boek haar huwelijk heeft gered. Helaas zijn de meeste mensen de Engelse taal niet machtig, daarom heeft mijn uitgever besloten het boek te vertalen. Het boek Krijg de Liefde die je wilt (een gids voor het verbeteren van je relatie) komt eind deze maand uit en is nu al bij ons te bestellen. Met de code Liefde123 berekenen we geen verzendkosten. Klik hier voor meer informatie of om het boek te bestellen.

Mijn ik en mijn eeuwige ziel door Lisette Thooft

Moet je je van je ego verlossen om bij je ziel te kunnen komen, of is je ego juist een krachtbron om die andere bron in jezelf te vinden? Lisette Thooft ging te rade bij de spirituele psychiater Kees Schuurman.

Waarschijnlijk heb je het weleens gevoeld. Iedereen kent ze wel, die speciale momenten dat het gewone leven ineens lijkt open te gaan en je je bewust wordt van iets verhevens. Het kan je in een mooie kerkdienst overkomen, als je ineens overspoeld wordt door ontzag, of dankbaarheid. Of in de natuur, als schoonheid je sprakeloos maakt en je een brandend gevoel in je borstkas bezorgt. Maar ook op een onverwachte plek kan het je treffen. Lang geleden had ik het eens in een slagerij… Daar was ik om hart te kopen voor mijn kat, maar zelf was ik allang vegetariër. Ik stond te wachten op mijn beurt en ik luisterde naar het vriendelijke gekeuvel van de klanten en de mensen achter de toonbank, ik rook die typische weeïge geur van vlees, en ineens was het of ik daar overheen iets opmerkte dat heel wijd was en heel open, dat ver boven mijn normale gedachtetjes en oordeeltjes uitging, dat meer in de ruimte leek te hangen dan in mijn hoofd, maar dat me wel doordrong. Ik ‘wist’ (of iets in mij wist): er is alleen maar liefde. Ook hier. Het was een onvergetelijk moment, op een gewone zaterdagochtend.

Ze zeggen het allemaal, alle goeroes en alle heilige geschriften, dus het zal wel waar zijn: we hebben iets in ons dat ons kleine alledaagse zelfje overstijgt. Iets dat oneindig groter is dan wij, en dat toch bij ons hoort, sterker nog: dat we eigenlijk echt zijn, dat ons diepste wezen is. In de christelijke mystiek heet het de ‘Christus in je’ of de christus-natuur. Boeddhisten noemen het de boeddha-natuur. Ook wel bekend als ‘goddelijke vonk’ of ‘eeuwige ziel’ of ‘oneindig bewustzijn’. Vergeleken daarbij is ons normale ik-gevoel bijna onecht, en het wordt ook wel een masker genoemd, of een illusie.
Wie zich verenigt met zijn boeddha-natuur of innerlijke Christus, is helemaal echt, en dat heet: verlicht.
Zeggen ze.
Maar waar zit dat dan, dat grote, dat eeuwige? Waarom voelt mijn gewone ik zo gewoon en zo echt? Kan mijn ego mij ook helpen om dat wijdere deel van mijzelf te vinden? En zou ik er voor altijd mee kunnen samenvallen? Het zijn de grote vragen van de spiritualiteit.

Een bijzondere man die zich er ook mee bezighield, was psychiater Kees Schuurman. (Gerard Reve was ooit een van zijn dankbare patiënten.)

Door de spanningen die het leven als mens met zich meebrengt, de confrontatie met andere mensen en met de wereld, worden we steeds bewuster.

Schuurman leefde van 1898 tot 1979 en zijn taalgebruik is wat verouderd, maar zijn ideeën zijn tijdloos. In het boek Wat bezielt ons eigenlijk? wordt precies die vraag gesteld: wat kun je doen om het proces van verlichting op gang te helpen? Als ik het vertaal naar nu, luidt het antwoord ongeveer zo.

Dat hoeft helemaal niet, zegt Schuurman: het gebeurt namelijk al vanzelf. In elk mens is een enorm verlangen om tot dat diepere of hogere bewustzijn te komen – daarop zijn we als het ware gebouwd, dat zit in ons zenuwstelsel. We hebben twee diepste drijfveren: we willen aan de ene kant helemaal ons unieke zelf kunnen zijn, onszelf tot expressie brengen – en aan de andere kant de verbinding met het geheel kunnen voelen, die kosmische liefde die alles doordringt. Door de spanningen die het leven als mens met zich meebrengt, de confrontatie met andere mensen en met de wereld, worden we steeds bewuster. Want confrontatie met anderen brengt problemen met zich mee, en problemen doen ons lijden, en lijden brengt bewustzijn voort. Dat gaat net zolang door, totdat we een soort kristallisatiepunt van bewustzijn bereiken. Dan beseffen en voelen we dat we een uniek wezen zijn, en tegelijkertijd onlosmakelijk één met het geheel. Volgens Schuurman zal de hele mensheid ooit op dat uitgekristalliseerde niveau van ontwikkeling staan. Maar dat kan nog wel even duren.

Oké, fijn om te weten, maar nogal abstract hè. En wat kan ik er nu aan doen?
Je kunt, zegt Schuurman – en ik parafraseer weer uit het boek – je goede eigenschappen versterken en je pijn onderzoeken. Als je van nature een eerlijk mens bent, kun je hartstochtelijk op zoek gaan naar de waarheid. Als je liefdevol van aard bent, kun je steeds meer van mensen, dieren, de wereld en het leven gaan houden.
En die pijn?

Lijden is de brandstof van het bewustwordingsproces, zegt Schuurman. ‘Als er iets zeker is, dan is het dat deze wereld van bewustwording het lijden kent als haar dagelijks brood.’ Kijk naar waar je onder lijdt, adviseert hij. Want daar zit altijd ego in. Het ego lijdt als het voelt dat het iets kwijtraakt. Zolang je je verzet tegen lijden en pijn, zit je in je ego. Maar als je je pijn met oprechte belangstelling gaat onderzoeken, zul je ontdekken dat er ergens een hechting was, iets dat je beschouwde als van jou, een stuk bezit van jou, of een overtuiging waaraan je vasthield. Ergens aan vasthouden is de bron van het lijden.
Het leven zelf is namelijk nooit ergens aan gebonden, aan geen enkele vorm, geen enkele afgescheidenheid, geen enkele stabiliteit. Het leven is één immense, ongebreidelde stroom van afbraak van het oude en schepping van het nieuwe. En die diepe bron in onszelf, dat eeuwige bewustzijn, dat waarnaar we allemaal zoeken, is dat leven. Wij zouden dus in die stroom mee kunnen stromen, liefdevol meebewegend, aandachtig afbrekend en scheppend, zonder ons ergens aan vast te klampen. Niet aan een geliefde, niet aan een baan, niet aan onze gezondheid, niet aan een doel waarnaar we streefden, niet aan een emotie, nergens aan. In onze diepste of hoogste kern zijn wij totale vrijheid en tegelijkertijd totale eenheid met alles, totale liefde, zonder weerhaakjes.

Mooi gezegd, maar. Intussen zit ik hier met mijn ego, toch?
Ook het ego is eigenlijk onderdeel van die vrije en liefdevolle levensstroom. Of, in Schuurman’s woorden: ‘Begeerte is niet-begrepen scheppingskracht, onbewust gebleven oneindigheidsbesef, verborgen talent.’ En dat kun je benutten.
Stel dat je je eenzaam voelt en de eenzaamheid brengt je ertoe om een prachtig gedicht te schrijven over alleen-zijn en liefde voor anderen, oppert hij, dan ben je tijdens dat creatieve proces toch even verlost van je eenzame gevoel? Stel dat je jaloers bent op anderen en in plaats van te vitten en roddelen, van je huis een centrum maakt van gastvrijheid, dan word je vanzelf een positief mens. ‘Het wezen van begeerte is scheppingskracht,’ herhaalt Schuurman.
Dus ja, je ego is een krachtbron om bij je eeuwige ziel te komen, maar alleen als je tot het wezen doordringt van wat je ego je influistert.

Ga er maar aan staan. Maar eigenlijk is het allemaal ook heel gewoon: naar jezelf kijken, jezelf leren kennen, bewuster leven. En wie weet, breekt er ineens, vroeg of laat, iets open en overvalt je een moment van verlichting.

Schuurman formuleerde ooit zeven vragen die je jezelf kunt stellen als je ergens mee zit, en die te vinden zijn op de website van het Centrum voor Zelfbezinning (door hem opgericht):

  • Wat speelt er? Welk thema is nu het meest aan de orde?
  • Hoe leef ik tegenwoordig? Ga ik iets uit de weg of ga ik de confrontatie aan?
  • Wat is mijn aandeel in de situatie, mijn bijdrage aan de problemen?
  • Wat is van mezelf en wat is van anderen?
  • Wat is de rode draad – wat zijn de beslissende momenten in mijn leven?
  • Wat staat me te doen, wat komt uit die rode draad tevoorschijn als opdracht?
  • Waar ligt mijn uitdaging? Welke weerstanden moet ik overwinnen om die opdracht te vervullen?

Uit: C.J. Schuurman, Wat bezielt ons eigenlijk?

Met toestemming overgenomen uit het tijdschrift Verwondering.
Zie voor meer info: https://deverwondering.ncrv.nl/

Wat is waar?

Mijn leven lang stel ik mezelf de vraag: “wáár kijk ik nou eigenlijk naar?” Het is een ergerlijke vraag want het antwoord is nooit volledig noch bevredigend en vaak overweldigend. Het is ook de startvraag bij elke energetische vraag. Hoe meer ik de grootsheid van het antwoord durf te erkennen, hoe kleiner ik me voel en hoe minder toereikend mijn gewone intellect blijkt als verwerkingssysteem. De gelaagde informatie die je op een dergelijke vraag kunt ontvangen, is veel te gecomprimeerd om netjes door je denken te laten sorteren. En voordat je de boel van ‘instant weten’ naar ‘denken’ hebt overgeheveld, is het antwoord weer vervlogen….

Verwant aan deze vraag is: “wat is hiervan de bedoeling?” Gaandeweg ben ik die vraag gaan herformuleren naar “wat kàn een bedoeling zijn geweest?” zodat ik mezelf ruimte gaf om op zoek te gaan naar de oorsprong van hetgeen ik waarnam. De zogenaamde bron. Het ontstaanspunt van de uiteindelijke verschijning. Op dit beginpunt vind je ook het beste antwoord op je vraag.

WETENSCHAP ALS WAARHEID?

De plek waar ik dergelijke grote vragen hoopte te stellen en beantwoorden was in eerste instantie de universiteit. De manier waarop ik kennismaakte met de wetenschap, o.a. via psychologie, meetmethodieken en wetenschapsfilosofie, voelde helaas verre van bevredigend. Onbewust schakelde ik wetenschap gelijk aan waarheid maar ik zag na mijn afstuderen geen mogelijkheden voor mezelf binnen de muren van de universiteit. Het voelde te krap, te bevoogdend en eigenlijk daarmee te dogmatisch. Alsof een onzichtbare en eensgezinde macht aanstuurde op één geaccepteerde weg richting de waarheid. De weg van het controleren van omstandigheden, het isoleren van vraag en context en het reproduceren van resultaten. Dat kon ik helemaal niet en dus ging ik wat leukers doen. Inmiddels zien we vele wetenschappers de academische grenzen opzoeken, over de schreef gaan en in zichzelf wetenschappelijk onverenigbare tegendelen samenbrengen.  Innerlijke (en uiterlijke) vereniging van tegendelen vereist het overstijgen van de tegendelen vanuit een steeds ruimere waarheid.

Na mijn afstuderen ging ik op zoek naar zo’n omvattende waarheid en ik heb me sindsdien toegelegd op het bestuderen van energie. Ik wilde tegendelen leren verenigen en verwoorden via het intellect omdat het wat mij betreft onbestaanbaar is dat er iets ontkent of uitgesloten moet worden om een bruikbare waarheid te kunnen beschrijven.

IS ENERGIE WAARHEID?

Wanneer je energie beschrijft, beschrijf je eigenlijk de vormvrije dimensie van het leven, het fluïde aspect van de werkelijkheid. Met wetten, patronen en werking. Het deel van de realiteit dat altijd in beweging is en waar enerzijds-anderzijds de wetmatigheid is die alles beïnvloedt. Denken in goed en kwaad of waar en onwaar helpt je niet wanneer je energie beschrijft. Je moet het hebben over waardevol en beperking, mogelijkheid en remming, creatie en afbreuk of potentie en manifestatie. Het één leidt tot het ander. De ene kant creëert de andere kant. De angst maakt de motivatie mogelijk. De liefde maakt de pijn van verlies mogelijk. Unieke identiteit maakt afwijzing mogelijk. De aanwezigheid van iets toont de afwezigheid van al het andere. Dwangmatige wenselijkheid van het één duwt al het andere in de hoek van onwenselijk. Behoefte aan controle maakt afhankelijkheid, onbetrouwbaarheid en machtsmisbruik mogelijk. Wanneer je energie in kaart brengt gaat het altijd om een vollediger perspectief dan de waarneembare feiten. Het gaat over de beweeglijke realiteit die de feiten heeft voortgebracht en voortdurend zal veranderen.

Wanneer je energie beschrijft, beschrijf je eigenlijk de vormvrije dimensie van het leven, het fluïde aspect van de werkelijkheid. Met wetten, patronen en werking.

Aan de energetische kant van de realiteit kun je bovendien een hiërarchie van beweeglijkheid of snelheid onderscheiden; (intuïtief) weten is sneller dan denken, het zijn flitsen van informatie. Denken is sneller dan voelen en voelen is sneller dan handelen. Via voelen kun je in een enkel moment zeer veel ervaringsdetails opnemen. Je voelt weerstand, vaak ook redenen, wanneer iemand geen zin heeft om naar je te luisteren of je instructies op te volgen. Je voelt direct de hele karakterstructuur die achter de weerstand schuilgaat; vermoeidheid, rebellie, eigenwijsheid, arrogantie etc. Iedereen ontvangt op alle lagen informatie over de realiteit maar iedereen heeft zo zijn of haar ‘voorkeursingang’.

Mensen die graag en snel kunnen denken ergeren zich vaak aan de traagheid van voelers en doeners. Voelers en doeners houden meer rekening met de (on)mogelijkheden van het moment. Ze herkennen aspecten van de weerbarstige realiteit omdat ze degenen zijn die de immateriële plannen en ideeën moeten realiseren; materialiseren. ‘Weters’ hebben vaak ontzettend veel woorden en ‘werkgeheugen’ nodig om de grote hoeveelheden informatie te ‘vertragen’ naar woorden, zodat de informatie via het intellect met anderen gedeeld kan worden. Voelers voelen zich vaak opgejaagd door denkers en weters. Ze houden alvast rekening met de weerstand die ze al aanvoelen. Gedachten en verbeelding zijn nog zonder consequenties. Weerstand uit de realiteit vertraagt vervolgens de ‘informatiesnelheden’ die je kunt bereiken in de dagelijkse wereld.

Kortom, op het werkelijkheidsniveau van de voelers en de doeners, ontmoeten de materiële en de immateriële snelheden van de realiteit elkaar. Dat geeft frictie omdat de immateriële wereld veel sneller beweegt dan de materiële.

Om deze beweeglijke kant van de realiteit te kunnen beschrijven en te delen met elkaar, gebruiken we sinds mensenheugenis symbolen; archetypes, goden en godinnen, mythologie, metaforen, analogieën, spreekwoorden. Zodat ons intellect deze niet-logische, gelaagde en vaak chaotische dimensie van het bestaan kan volgen. Het symbool bevat een veel groter deel van de realiteit en kan vervolgens door het intellect rustig worden ‘uitgepakt’.

DE WAARHEID IN JE HART

Gelukkig kunnen we ons als mens in beide ‘kanten’ van de realiteit bevinden. Je hart vertegenwoordigt het bewustzijn in onszelf waar je zowel de beweging als de vorm kunt leren verdragen. Je hart combineert de materiële met de immateriële kanten van het leven. Het weten van je geest en de behoeften van je lichamelijke vorm. Je hart heeft respect voor de uniciteit van de ziel enerzijds en voor de behoefte aan zekerheid en wereldse erkenning van het ego anderzijds. Voor je spirit en voor je mens-zijn. Je hart gunt je de liefde en de lessen van je pijn. Je hart is potentieel in staat om alles te verenigen zodat niets en niemand meer ontkent hoeft te worden om je ‘veilig’ te voelen. Door je liefdeskwaliteiten te ontwikkelen, kun je in je hart innerlijk ruimte maken voor een steeds grotere waarheid. Een innerlijke ruimte die plaats biedt aan talloze perspectieven op de realiteit en deze verenigt.

En daar zouden we collectief bij gebaat zijn. Vanuit een ruim hart en vanuit ruimhartigheid kunnen we bijvoorbeeld de recente verkiezingsuitslag zien voor wat ze nog méér is en de vraag blijven stellen: “waar kijken we nou eigenlijk ècht naar?” Ik zie de uitslag als symbool voor o.a. de uitsluiting, angst voor tekorten en het gebrek aan invloed op het eigen leven die grote groepen mensen binnen onze samenleving ervaren. Bovendien zou je er het gedrag van ontevreden kinderen in  kunnen herkennen. Kinderen die zich nog individuele rechten toe-eigenen en zichzelf als middelpunt van het universum beschouwen. Tot een bepaalde leeftijd natuurlijk helemaal ok maar als je daarna niet verder emotioneel opgroeit, blijf je de rest van je leven stampvoetend eisen stellen. Op een abstracter niveau zie je hoe sinds de tweede wereldoorlog machtsstructuren veranderen; de kernboodschappen van religies en grote leiders worden bekender en toegankelijker. Individuen kunnen daardoor innerlijke autoriteit opbouwen en ontsnappen aan controle systemen. Degenen die willen, worden zich bewuster van hun vermogen om zelf vorm te geven aan hun leven en daarmee zelf de verantwoordelijkheid te dragen voor hun realiteit. Als je jezelf niet zo capabel voelt, zoek je echter altijd naar iets of iemand buiten jezelf om de schuld te geven.

Je zou deze groepen de symbolische spreekbuis kunnen noemen voor hen die deze verantwoordelijkheid niet kunnen, willen of durven dragen. Uitsluiting en tekorten waren er altijd al maar deze groep draagt impliciet deze boodschap uit namens hen die ook veiligheid, liefde, zorg, koestering en financiële zekerheid zouden willen ontvangen maar er geen toegang meer toe hebben. Deze spreekbuis groep is bovendien fysiek en geestelijk fit. Angstaanjagend dus! Als je goed luistert, hoor je voor- en tegenstanders dezelfde energetische noodkreet verkondigen.

Je hart vertegenwoordigt het bewustzijn in onszelf waar je zowel de beweging als de vorm kunt leren verdragen. Je hart combineert de materiële met de immateriële kanten van het leven. Het weten van je geest en de behoeften van je lichamelijke vorm.

BEWEGING ALS WAARHEID?

Onze leermodellen, zowel vanuit academische als religieuze voorschriften, hebben als vertrekpunt dat er een te kennen waarheid bestaat. Om deze te leren kennen volg je bepaalde richtlijnen en leefregels. Dit in tegenstelling tot de weg van de mysticus die ervan uitgaat dat er een niet-te-kennen waarheid bestaat. De mystieke tradities wijzen daarmee naar de eeuwig durende verandering als enige waarheid en leggen de nadruk op jouw innerlijke relatie tot die verandering. Deze relatie is door niemand anders te kennen noch te verifiëren. Deze relatie verdiept niet via regels maar via leegte, stilte en fases. Het steeds opnieuw afstand nemen van wat je denkt dat waar is zodat je het steeds opnieuw te weten kan komen.

Wanneer we deze fundamenteel verschillende zienswijzen toepassen op de huidige versplintering in de maatschappij, zien we dat we geen bewustzijnsmodel hanteren waarin waardering is voor ieders waarheid. Laat staan politieke, economische of spirituele besturingsmodellen. Vanuit mijn individuele perspectief kan ik verschrikkelijk dankbaar zijn dat ik nu niet in Mozambique leef en daarmee ieder ander die zeurt als ‘verwend’ bestempelen. Maar dat telt niet niet als je in je huidige individuele menselijke perspectief tekorten ervaart, zoals gebrek aan liefde, waardering, geld, veiligheid, vrijheid, aandacht, kansen, creativiteit, zelfexpressie etc etc. Dan is dat je waarheid en je perspectief. Vanuit het perspectief van tekort, heb je niets aan de ethiek van een ander, de verheven opvattingen van een wetenschapper of de strenge intellectuele dooddoeners van een politieke elite. Dat zijn ceremoniële dansjes die jouw realiteit niet verbeteren en je niet helpen. Het model van waar en onwaar, goed en slecht, verifieerbaar of herhaalbaar voegt niets toe wanneer er niet integraal gekeken wordt naar de niet verifieerbare beleving van mensen als reële vormkracht achter de feiten.

Wanneer we deze fundamenteel verschillende zienswijzen toepassen op de huidige versplintering in de maatschappij, zien we dat we geen bewustzijnsmodel hanteren waarin waardering is voor ieders waarheid.

DE HOLOGRAFISCHE WAARHEID

Ik pleit daarom voor een herdefiniëring van het bewustzijnskader waar en onwaar naar het zichtbare en onzichtbare deel van de werkelijkheid; beide kanten zijn tegelijkertijd waar èn incompleet. Enkel door ook de onzichtbare en altijd beweeglijke realiteit voor ‘waar’ aan te nemen, kun je de dynamiek van deze realiteit bestuderen en positief beïnvloeden. We hebben allemaal zintuigen die met deze onzichtbare kant contact maken en ik ben van mening dat we het aan onszelf verplicht zijn deze serieus te nemen en te ontwikkelen. Immers, enkel wanneer je bewustzijn en de energetische kant van het bestaan onderkent, kun je er in onderwezen worden. Dit gegeven maakt waarheid voor mij holografisch en dat betekent toch ten minste dat we als mens vanuit een 4e dimensie van waarnemen naar de immer veranderlijke 3D realiteit kunt kijken.

Tijdens energetische sessies werkt het precies zo. Ik spreek nooit namens dè waarheid en hetgeen ik vertel heeft als enige referentie naar waarheid de ‘resonantie’; herken je het en helpt het je? Helpt het je om een ander perspectief toe te voegen aan je huidige verhaal? Zodat je meer mogelijkheden gaat zien? Alleen door iemands verhaal uit te breiden, i.p.v. te ontkennen, krijgen emoties, frustraties, motivaties etc. een andere en hopelijk meer constructieve i.p.v. destructieve waarde voor iemand. Iemand verruimt daarmee zijn of haar hart en kan dan meer aspecten van het leven zonder weerstand ervaren. Zo blijft er meer energie over voor het ‘zelf’ en stroomt er minder weg naar het in stand houden van weerstand. Zo nemen uiteindelijk ook eigenwaarde en zelf-liefde toe. Iemand die zichzelf gelukkig kan maken, gunt dat anderen ook.

Ruimhartigheid, en ruimte voor andermans realiteit, begint als eerste bij jezelf. Niet bij anderen veroordelen omdat ze iets anders vinden of stemmen dan jij. Bijna iedereen heeft een goede reden om, vanuit hun individuele perspectief, bang, controlerend, haatdragend, verwond of beperkt naar het leven te kijken. Vanuit ruimhartigheid kun je vervolgens herkennen wat iemand kan helpen om het eigen tekort en gebrek aan te vullen. Ieder vredesaanbod in oorlogstijden begint met een gift, een cadeau, een zoenoffer om vereniging überhaupt mogelijk te maken.

Bijna iedereen heeft een goede reden om, vanuit hun individuele perspectief, bang, controlerend, haatdragend, verwond of beperkt naar het leven te kijken. Vanuit ruimhartigheid kun je vervolgens herkennen wat iemand kan helpen om het eigen tekort en gebrek aan te vullen.

Het is een collectief ‘verhaal’ dat we in strijd met onszelf en anderen moeten leven en niet als één soort, één geheel en in één waarheid met vele verschijningsvormen zouden kunnen samenleven. Het staat ons vrij om alles en iedereen vanuit goede intenties tegemoet te treden. Accepteren dat iets of iemand een onderdeel is van de huidige realiteit, ook als je het zelf liever anders ziet. Dat is niet naïef of romantisch; je hoeft de ander niet te wòrden, aan te moedigen of goed te keuren. Dat is wijsheid; een bewuste handeling om van daaruit de realiteit te beïnvloeden. Dat moet je niet alleen denken, dat moet je ook voelen en doen. Je moet het tot zichtbare realiteit maken. Daarmee draag je bij aan het herschrijven van het individuele en collectieve verhaal over de onverenigbare tegendelen. Energetisch kan het een niet zonder het ander bestaan. De groepsbundeling van woede kan niet voortbestaan als de ‘andere’ kant niet terug vecht maar oplossingen biedt. Diep luisteren naar de onderliggende individuele behoefte, nieuwsgierigheid en je afvragen waar je nou werkelijk naar kijkt, zorg dragen voor de ander zoals je voor jezelf zou willen zorgen geeft haat en polarisatie minder voeding. Zo werkt de energetische wet van communicerende vaten.

Aukje van de Vorstenbosch

https://aukjevandevorstenbosch.com/ 

 

Oog in oog met het Ongeborene

Teisho’s uitgesproken door Maurice Genko Knegtel Roshi tijdens de Izen Intensive 2018 in Eerbeek. Laatste deel (deel 7)

Om de zaak in deze teisho af te hechten, enkele dialogen van Bankei:

A party of monks came to stay at the temple. After meeting with Bankei each of them gave his understanding of the dharma. There was one who offered no opinion. Je hebt een groep mensen die uitdrukken waar ze mee bezig zijn en een persoon doet dat niet. Je denkt: arrogant!

What about you, asked Bankei. The monk answered: When I am cold, I put on some more cloth. When I am hungry I eat. When I get thirsty I have something to drink, that is all there is.

Well, then, Bankei said. Can you look at the others here and tell the depth of their understanding?

I can, the monk said.

Then tell me about the people next to you there. How do you size them up?

The monk said: Why don’t you say something about me personally?

Bankei: every word I have been speaking has been about you.

En waar spreekt Bankei over: het Ongeborene. Je kunt alleen een werkelijke connectie met iemand hebben in het Ongeborene, waar die ander intiem verbonden aanwezig is. Waar Bankei in veel dialogen aan refereert is zijn uitdrukking van de dharma, het heel precies kunnen duiden, schouwen waar iemand staat in het proces. Dat kan alleen op basis van het Ongeborene, het zit in je, onder je huid. Dat is intiemer dan ‘ík’. Op basis van het Ongeborene dragen we elkaar.

Er is tussen intieme vrienden, partners, leraar en leerling, op bepaalde momenten, als we uit onze groeven zijn gestapt en er ruimte ontstaat, dan is er dat ‘zeker weten’ waar die ander staat en hoe die ander is. Je weet dan ook wat je te doen hebt en moet zeggen. Je bent moeiteloos afgestemd.

I have been reciting the Lotus sutra for many years, says Shingetsu.

Who recites the sutra, asks Bankei. The one who pronounces the words, says Singetsu.

Who pronounces the words? Singetsu: eyes horizontal, nose vertical.

Wat is dit? Wat gebeurt hier? Dit is geleend. Dit is wat Dogen zei toen hij na drie jaar terugkwam uit China op Japanse grond.

Bankei says: Don’t give me that, swindler, ‘mafkees’. Now tell me, who pronounces the words?

Shingetsu hesitates.

Bakei says: If the teachers of our school do not posses the all discerning dharma eye, they can never become the teachers of man. Do have a share of that eye?

Singetsu: Well, I believe I have my share of it now.

Bankei says: Can you give me an assassment of each person at this galery?

Shingetsu: There is no one here. Each and every person sitting here is distinguished by certain qualities.

Niemand hier is ook de Ongeborene, alles is precies zoals het is. Als je daarin blijf hangen is er niemand hier. Maar dan zien we niet dat het Ongeborene is geïncarneerd in een vleesjas. Shingetsu zit vast in dat Ongeborene.

Aren’t you able to assess that? Bankei asks. Zie je die ander niet? Kijk nou!

Dan zegt Shingetsu: Can you?

Bankei zegt dan: If I couldn’t I might not even blunder into someone like you.

Als ik dat niet zou kunnen, dan zou ik niet eens kunnen zien waar jij vast zit. Dan zou ik niet kunnen zien of de pruim rijp is. Dat is precies voelen, op het juiste ogenblik. Dat is afstemmen, intunen, vanuit intimiteit de ander aannemen, de ander zijn voor wie hij of zij is. De ander dragen, invoelen, bij je houden, echt zien.

Het Ongeborene handen en voeten geven, laten incarneren in jouw vleesjas. Dat is ‘van de berg afdalen’. We kunnen ons realiseren dat we Boeddha zijn, maar pas als we dat werkelijk kunnen manifesteren in ons dagelijks handelen, als al onze handelingen werkelijk de handelingen van de Boeddha zijn, pas dan vallen we samen. Breng het Ongeborene terug naar de keukenvloer, breng het naar huis. Dit is de boodschap van Zen Meester Bankei.

Ik dank jullie!

Stromen en stokken

Teisho’s uitgesproken door Maurice Genko Knegtel Roshi tijdens de Izen Intensive 2018 in Eerbeek. Deel 6

‘In the Unborn, all things are prefectly resolved. I can give you a proof that they are. While you’re facing me listening to me speak like this, if a crow cawed or a sparrow chirped, or some other sound occurred somewhere behind you, you would have no difficulty knowing it was a crow or a sparrow; or whatever, even without giving a thought to listening to it, because you were listening by means of the Unborn. (…)’ The Ryumon-ji sermons, The Unborn, Zen Master Bankei, p. 40.

Het doel van spirituele pad is eenvoudigweg genieten. Eigenlijk is het vreemd dat we het doel van onze geestelijke beoefening zelden zo verwoord zien. En tegelijkertijd is het zo vanzelfsprekend. Als we stoppen met het vastzetten van onze energie op een object in de toekomst en stoppen met voorbij aan onszelf leven, dan keren we terug naar een ongehinderd functioneren vanuit het Ongeborene, waarin we worden gedragen en waardoor we worden bewogen. We leven niet meer in een kramp, maar als een ‘soepel lopend wiel’, de etymologische betekenis van sukha, ‘vreugde’. Deze vreugde wordt niet door objecten van buiten ons leven geconditioneerd, maar zit in ons leven zelf, in ons ongehinderde functioneren. Wanneer we weer werkelijk met onszelf samenvallen, genieten we onszelf, ons leven en alles wat zich daarin aandient.

Niet alleen genieten we ons leven, maar we zien de dingen ook zoals ze zijn. We zijn niet meer gefixeerd op onze eigen harde oordelen en hermetische denkbeelden, maar bewegen ons flexibel van situatie naar situatie, van denkbeeld naar denkbeeld, van gedachte naar gedachte. Levend vanuit het Ongeborene, zien we alles wat zich daarin aandient, precies zoals het is: zo, open, onbepaald, sunyata, ‘zonder substantie’. Anderen en situaties komen niet van buiten, ze verschijnen in het Ongeborene. Ze zijn niet gescheiden van mijn aanwezigheid op dit moment en ze zijn dus intiem met mijn leven verbonden. Als ik terugkeer naar mezelf, keer ik terug naar de werkelijkheid, precies zoals ze is. Vanuit die werkelijkheid beweeg ik mee op wat zich aandient, afgestemd in gevoel en gedachten op wat er is en wat ik heb te doen. Dit terugkeren naar mezelf, ondanks alles wat ik me onophoudelijk in mijn hoofd haal, tja, dat noem ik de ware levenskunst.

Zo levend, niet in een kramp, gescheiden van mezelf en gestrand in mijn eigen harde denkbeelden, maar vrij functionerend vanuit de eeuwigheid en openheid van het Ongeborene, word ik bewogen in vreugde en ontvang ik de schittering van alles wat is. Ik ben vrij om flexibel te bewegen van perspectief naar perspectief en geniet mijn intiem en aan den lijve ervaren. Ook als het allemaal niet meezit, is er voldoende innerlijke ruimte om mezelf nergens aan vast te pinnen. Totdat…

Totdat een oud patroon zichzelf weer uitrolt, ik vastloop in de oude, diepe sporen van bepaalde denkwijzen, ik mezelf andermaal afscheid van wie ik werkelijk ben en mijn energie vastzet in solide objecten buiten mijn leven in deze eeuwigheid. Nee, het doel is nooit voorgoed bereikt, maar het ligt hier, om telkens weer naar terug te keren.

Bankei spreekt (The Unborn, p. 56) op een ongekend heldere wijze over ons bevangen raken in onze concepten, oordelen, denkbeelden en verhalen. Het creëren van onwetendheid en illusie is de epistemologische oorzaak van duhkha, ‘lijden’, ze heeft te maken met wat we kennen en weten en in het bijzonder met onze onvermurwbare kennis en ons hard geworden weten.

Bankei analyseert ons creëren van illusie als volgt. Allereerst is er de ervaring zoals ze is, de ontmoeting met de ander, het zich voordoen van een situatie. Beide rijzen op uit het Ongeborene, zoals Bankei het noemt, ze ontstaan niet, ze komen niet, ze zijn er eenvoudigweg, ‘binnen’, niet onderscheiden van ons bestaan op dat moment en ze zijn zo, precies wat ze zijn, onbepaald, pre-reflectief, voorwoordelijk.

Dan treedt de natuurlijke beweging van ons bewustzijn op. We realiseren ons iets, de ander, de situatie die zich in onze aanwezigheid voordoet en dit is altijd dualistisch. Daarmee plaatsen we de ander of de situatie buiten onszelf. We zijn er nu van gescheiden. Vervolgens projecteren we een concept, oordeel, denkbeeld of verhaal op de ander of de situatie. Datgene dat van ‘buiten’ af op ons toekomt, doet ons denken aan iets soortgelijks, dat we in ons verleden hebben meegemaakt, of waarover we kennis menen te hebben. Bij de ander denken we: ‘Ah, dat is er zo een’, en plakken een oordeel op de ander zoals die is. Bij de situatie die zich aandient, denken we, ‘dit heb ik eerder meegemaakt, dit zal zich zus of zo voltrekken.’ Dit projecteren gebeurt vrijwel altijd volgens de strenge en diep ingesleten sporen van onze denkpatronen, onze gewoonte mensen en situaties nu eenmaal zo te zien en niet anders (onze ‘wijze van zien’, Sanskriet: drsti).

Wanneer we dit oordeel over de ander, of ons verhaal van de situatie fixeren, vastpinnen en vastleggen, en denken ‘zo is het’, dan identificeren we de onbepaalde en intieme oorspronkelijke ervaring met een bepaald en beperkt oordeel, denkbeeld of verhaal. Vervolgens maken we dit oordeel of verhaal tot realiteit en solidificeren daarmee onze eigen gedachteconstructie. Vanaf dit moment bevinden we ons in een illusoire werkelijkheid. We zijn bevangen en onwetend.

Als we vervolgens onze energie richten op en vastzetten in zo’n hermetische gedachteconstructie die we zelf tot werkelijkheid hebben gemaakt, verliezen we onze openheid en functioneert onze energie niet meer vrijelijk. We hebben geen contact meer met het Ongeborene, de bron, ons thuis, ons zelf en niet meer met de werkelijkheid zoals ze is. Ons leven verkrampt in hard geworden oordelen en denkbeelden, solide bakens die we ofwel najagen, ofwel uit de weg gaan. We zijn niet meer in staat om ons leven en wat zich daarin op intieme wijze aandient te genieten en waarderen.

 

(Wordt vervolgd)

We kunnen Europa helen

Dit is niet een loze belofte van een politicus tijdens een EU-top, maar de boodschap van Hans Andeweg. Met zijn organisatie Center for ECOintention brengt hij de energie van allerlei plekken weer in balans. Een praktisch voorbeeld van mind over matter op grote schaal.

Als hij de kamer binnenkomt gebeurt er iets. Of is het maar verbeelding? Deze vriendelijke man met indringende ogen en een aanstekelijke lach voelt niet alleen de energie van zijn omgeving, maar hij helpt ook om deze te verbeteren. Op de vraag wat hem dagelijks bezighoudt, krijgen we een ogenschijnlijk ambitieus antwoord. ‘Het gaat erom dat we de wereld waarin we leven weer energetisch in balans brengen. Dat kan op verschillende manieren. ECOintention, de methode die wij ontwikkeld hebben, is daarvoor een goed middel.’

Andeweg vertelt hoe ECOintention is voortgekomen uit ECOtherapie en Reso­nantietherapie. De methode is ontwikkeld om natuurgebieden en bedrijven ener­getisch in balans te brengen. Hij legt uit: ‘Alles is energie. Alle oude culturen had­den een naam voor deze levensenergie: Ch’i, prana, mana, ki enz. De wetenschap spreekt van nulpuntenergie. Energie straalt uit. Alles heeft daarom een uitstra­ling; een mens, een dier, een boom, een bodem en gewas. Bij de mens noemen we deze uitstraling de aura. De grootte van de uitstraling is een maat voor gezondheid en vitaliteit. Ook een gebouw heeft een uitstraling. Deze beïnvloedt de stemming en de gezondheid van iedereen die daar woont of werkt.’ Hij vervolgt: ‘Het gaat erom die energie te harmoniseren, te herstellen of te verbeteren. Levensenergie wordt gevoed door aandacht en gericht door intentie. Zo kan iedereen de gezondheid van bedrijven en de natuur verbeteren. De kern is de mens zelf. We beschikken over een “energetische huisapotheek”, want het is fijn om goede hulpmiddelen te gebruiken om te kunnen healen. Denk daarbij aan Reiki, Bachbloesems, mandala’s kleuren, mu­ziek, symbolen, graancirkels, de Flower of Life en nog veel meer. In de opleiding tot ECOintention Practitioner leer je dit gereedschap bewust, bezield en beheerst in te zetten, omdat alles anders werkt en elk ‘medicijn’ een gericht effect heeft.’

Dat klinkt als een doordachte aanpak. Maar hoe kom je erachter wat het beste werkt? Andeweg verklaart: ‘Alles is energie en alles heeft bewustzijn. Het klinkt wellicht gek, maar het is mogelijk om aan een bos of bedrijf te vragen wat het nodig heeft om weer gezond te worden. Dat kan energie zijn, of meer gronding, of dat er blokkades opgelost moeten worden. Zo’n “gesprek” met het veld van een bedrijf doen we nooit alleen, maar altijd met andere ECOintention Practitioners, die het proces borgen en controleren. Het lijkt een beetje op het proces bij een familie- of bedrijfsopstelling. Daar hebben tegenwoordig veel mensen ervaring mee. Enerzijds werken we met de energie van het hele bedrijf. Daarnaast begeleiden we het managementteam. We leren hen hoe ze zelf het bedrijf goed in zijn energie kunnen zetten, hun doelen kunnen realiseren en blokkades kunnen transformeren. Dat maakt onze aanpak uniek.’

Oorsprong

Een van de grondleggers van dit gedach­tengoed was natuurgenezeres lrene Lutz, die jarenlang Prins Claus behandelde in haar praktijk in Frankfurt. Andeweg heeft nauw met haar samengewerkt. Zij voelde al in de jaren tachtig van de vorige eeuw, dat onze omgeving vitaal zwakker werd. Van een gezond bos en gebouw krijg je energie, maar tegenwoordig neemt het energie omdat onze leefomgeving uit balans is. Toen bedacht ze dat ze haar helende gaven beter kon besteden aan het genezen van de natuur en onze steden. Wat heb je er aan als je mensen geneest en ze komen in een negatief milieu? Op dat moment was er nog geen methode waarmee dat op grote schaal kon. Samen ontwikkelden we de resonantietherapie. Hieruit kwamen de ECOtherapie en ECOintention voort. Bij elke stap werd de methode krachtiger en werden de mensen ter plekke er meer bij betrokken.’

Het Europese project vindt zijn oorsprong zo’n twintig jaar geleden. ‘Lutz zag Europa als een organisme dat uit elkaar viel. De Europese landen vorm­den in de 19e eeuw nog een energetisch geheel, maar in haar dagelijkse meditaties ervoer ze, dat er veel plekken waren waar de energie lekte of blokkeerde. De huidige vluchtelingenstromen en spanningen in Europa heeft Lutz begin jaren ’90 al voorspeld. In die periode vonden haar spirituele inzichten bij Europese leiders en daarbuiten gehoor. Zo hebben we toen een project gedaan met voormalig president Gorbatsjov. Hij wilde een project op een belangrijk “acupunctuurgebied” in Rusland. Door dat gebied te helen kon de uitstraling transformerend werken op grote delen van de omgeving. Het was het Niznesvirsky Reservaat van 40.000 ha ten noorden van St Petersburg. Mijn boek Scheppend Leven begint met dit project.’

Van een gezond bos en gebouw krijg je energie, maar tegenwoordig neemt het energie omdat onze leefomgeving uit balans is.

Mensenwerk

‘Eind jaren negentig zijn we met het Europese project gestopt omdat de methode nog niet ver genoeg ontwikkeld was. Tevens waren er onvoldoende men­sen opgeleid om mee samen te werken. We waren toen maar met z’n zessen. Dat is een beetje weinig voor heel Europa’, zegt hij met een grijns.

‘Het healen van Europa is mensen­werk. Dat doe je met elkaar. We hebben het werk in 2016 voortgezet. De methode is nu uitgerijpt. We balanceren jaarlijks meer dan honderd natuurgebieden en bedrijven over de hele wereld. Er zijn significante verbeteringen en er is een groot veld met gemotiveerde afgestu­deerden. We hebben hen gevraagd of ze mee wilden doen aan dit Europaproject. Ze antwoordden unaniem “ja!”. Dat was een ontroerend moment na zoveel jaren voorbereiding. We zijn nu zover dat we met elkaar, en in samenwerking met bevolkingsgroepen ter plekke, kunnen bijdragen aan het helen van Europa. Ge­lukkig staan we als Center for ECOinten­tion niet alleen. We werken daarbij samen met bijvoorbeeld de Club van Budapest, de Ubiquity University uit de VS en de Integrale Beweging van Ken Wilber.’

De vraag rijst hoe dat in z’n werk gaat, zo’n Europees project. ‘We hebben samen met onze ECOintention Practitioners een energiescan van Europa gemaakt om de huidige situatie beter te begrijpen. We ontdekten dat Europa energetisch verdeeld is in 33 verschillende delen, zogenaamde “holonen”. De meeste holonen hebben een (zeer) lage energie; er zijn veel desintegrerende krachten aan het werk. De holonen vormden de basis van onze energetische zoektocht, omdat we de belangrijkste “acupunctuurgebieden” wilden vinden om dit ambitieuze project te starten. Waar kan het herstel van het energetisch evenwicht het meeste effect hebben op lokaal, nationaal en internationaal niveau? In welke holon is healing als eerste nodig om het gehele systeem te voorzien van goede energie?’

‘De Europese energetische hotspot blijkt holon 29 te zijn. Het nummer betekent niets. Holon 29 beslaat delen van Hongarije, Slowakije, Polen en Roemenië. Hierbinnen zijn wij drie projecten gestart in belangrijke energetische gebieden; twee in Hongaarse nationale parken en een in Polen, vlakbij Krakau. We werken daar samen met de lokale bevolking, met mensen die zich van harte betrokken voelen bij het wel en wee van hun bos­sen, hun land en van Europa. Wij zorgen vanuit Nederland voor de energie en ter plekke richten zij hun intentie op de doe­len die zij voor ogen hebben. Die spreken ze dus onderling af’. Zodra de energie in deze drie gebie­den is hersteld, gaat Andeweg met zijn team aan de slag om de geheelde plekken energetisch met elkaar te verbinden. Hun transformerende werking wordt daardoor nog groter. Daarnaast worden er projecten in andere Europese holonen ontwikkeld.

‘Het sturen van positieve gedachten kun je vergelijken met een gebed. Wie kan je kwalijk nemen dat je bidt voor het herstel van een gebied?’

Boerenverstand

In 1999 trainde Andeweg zijn eerste groep geïnteresseerden: boeren. ‘Ik heb een achtergrond als bioloog en kende veel boeren. Het mediteren en energetisch werken met hen functioneerde fantastisch. Ze hadden hogere opbrengsten en gezonde koeien. Simpelweg omdat ze leerden hun gewas en dieren te vragen wat ze nodig hadden. Dat was het start­schot om een opleiding voor ECOinten­tion Practitioner op te zetten. We hebben inmiddels veel mensen opgeleid. De me­thode zit goed in de vingers en is erkend door de Nederlandse overheid.’

Hans Andeweg is enthousiast over zijn werk: ‘ECOintention verbindt oude wijsheid met moderne wetenschap tot een praktische methode. We hebben al twintig jaar goede resultaten en werken onder andere met grote bedrijven in het Midden-Oosten en Scandinavië. Afstand speelt geen rol. Het is wetenschappelijk te verklaren en te leren hoe je via een plattegrond op afstand energie kunt sturen. Er moet wel een ontvangststation zijn, dat ter plekke de energie richting geeft. Bijvoor­beeld de CEO, die de energie met zijn intentie op zijn doelen richt. Je kunt dus wereldwijd werken. We weten inmiddels dat iedereen energie kan voelen, meten en verbeteren. Echter, het is geen koud maar een warm kunstje. Je doet het met hart en ziel. Tegelijkertijd ben je helemaal neutraal.’

Wat is de achterliggende gedachte achter al die inspanning? ‘leder mens is op weg naar zijn bestemming, zijn hogere doel. We zijn op aarde om onszelf te “verwezenlijken”. Dat geldt ook voor een boom, een dier, misschien zelfs voor een land, een werelddeel en onze planeet. Alles leeft zijn verhaal, maar het hangt in grote mate van onze omgeving af, of dat een nachtmerrie of een sprookje is. Iemand met honger en angst vertoont een ander gedrag dan als hij doorvoed en ontspannen is. Energetisch geldt het­ zelfde; als het energieniveau laag is, krijg je andere gedachtes, andere gevoelens. Er ontstaat behoefte om je af te sluiten. Je gaat je terugtrekken op jezelf. Veel energie geeft win-win. Weinig energie min-min. In de natuur ontstaat dan de strijd om het bestaan. Maar in gezonde ecosystemen is er altijd een ontwikkeling naar een hogere diversiteit, naar meer samenwerking. In een ecosysteem waar de energie weer in balans en coherent is, is alles meer zichzelf. De uitnodiging tot samenwerking is groter. Je hoeft niet samen te werken, iedereen is vrij om te kiezen, maar de kans op meevallers neemt toe. Samen ben je immers sterk. Een plus een is drie. Wat heb je liever? Dat het toeval meevalt of tegenvalt? Dat kun je met energie beïnvloeden.’

En hoe zit het dan met dwarsliggende politici, vragen we ons hardop af. Ook daar heeft Andeweg een antwoord paraat. ‘Neem nou Hongarije, dat gaat binnen Europa z’n eigen gang. Je kunt het gedrag van de Hongaarse president Orban afkeu­ren, maar het is wel verklaarbaar. Hij zit op een van de plekken waar de energie het laagst is binnen Europa. Dan krijg je angst en ga je je afsluiten. Het wekt bij mij eerder een gevoel van mededogen op dan een gevoel van afweer. Hoe kan je de mensen in Hongarije helpen? Dat is de centrale vraag.’ ‘Het gaat niet om goed of slecht. Ik zeg altijd: wil je helen, stop dan met oordelen. Er geldt eco boven ego. Stijg boven het persoonlijke uit, verbind je met het grote geheel en oefen neutraliteit. Je vraagt altijd eerst aan het hogere bewustzijn van het bos of bedrijf: Mag het geheeld worden? Daarna onderzoek je of de doe­len van het management bereikt kunnen worden. Dat lukt niet als het “egodoelen” zijn. Wel als ze in overeenstemming zijn met de bestemming van de organisatie.’

De praktijk

Op de vraag hoe dat helen in z’n werk gaat, krijgen we een praktisch antwoord. ‘ We praten hier over grote gebieden, van zo’n 10.000 hectare per stuk. Die zijn niet op een zonnige namiddag geheeld. Dat duurt wel zo’n acht tot twaalf maanden. Ze hebben een groot, complex veld met veel blokkades uit het verleden. Je vraagt altijd: wat is er nodig? Waar is de energe­tische naald in deze hooiberg? Hoe doe ik meer met minder? Energie is heel snel maar de materie is traag. Er is tijd nodig om tot tastbare resultaten te komen. Daar­entegen doen we de balanceringen, onze healings, maar vijf keer in de week en ook nog heel kort, slechts twee minuten per keer. Zo krachtig is het.’

Onze healer vertelt verder. ‘We maken daarvoor eerst een speelveld, een heilige plek, een coherent veld. De plattegrond van het gebied leg je hierin en je draait hem als een soort antenne. Zo stem je af op het veld van het gebied. Stel nu dat er blokkades zijn, dan gebruiken we bijvoorbeeld de Flower of Life. Dit symbool opent acupunctuurpunten. De Flower of Life heeft ook een veld en zodra ik het symbool op de plattegrond leg en draai, wordt er verbinding gemaakt tussen de twee velden. De zogeheten morfische velden klikken in elkaar en de informatie om de geblokkeerde punten te openen wordt als het ware door bet bos “gedownload”. Je kunt vervolgens de voortgang van het proces checken, want de energetische verbetering is meetbaar met behulp van energetische parameters, zoals de Boviswaarde.’

Hoe objectief is dat ‘checken’? ‘ Een Practitioner werkt op afstand met een plattegrond van het te helen gebied. We werken daarbij in teams; de een maakt contact, de ander houdt het in de gaten. Zo houden we elkaar scherp en blijven we zuiver in onze uitvoering. Is er behoefte aan gronding? Heb je energie nodig? Dat kan via Reiki of reconnective healing. ls er oude energie die dwars zit? Dan bieden harmonizers zoals de shri-yamra uitkomst.’

Andeweg ziet dat het mij begint te duizelen en keert terug naar de eenvoud: ‘Dit is het gespecialiseerde werk van de ECOintention Practitioner, maar eigenlijk werkt elke positieve gedachte. Op het moment dat we als groep een gemeen­schappelijke intentie hebben, is er nog meer effect. De Power of Eight van Lynne McTaggart werkt op een vergelijkbare manier. Daar maken we ook gebruik van. Het sturen van positieve gedachten kun je vergelijken met een gebed. Wie kan je kwalijk nemen dat je bidt voor het herstel van een gebied? Wij sturen de energie en ter plekke stellen de mensen zich gezonde bomen voor. Het is hun land, zij geven richting. Je kunt zeggen: Wij zetten een tent op maar zij bepalen of het een feest-­ of circustent wordt. Het draait allemaal om vertrouwen en samenwerking.’

Eigen energie

Voordat het te technisch wordt vragen we Hans Andeweg naar zijn persoonlijke ontwikkeling en drijfveren. Is hetgeen hij nu doet een ‘roeping’ die hij altijd al heeft willen vervullen? ‘Ik wist vroeger nooit wat ik later wilde doen. Ja, muziek maken en liedjes schrijven. Ik heb nog steeds veel muziek in mijn hoofd, speel gitaar, heb cabaret gedaan, op de Kleinkunst­ academie gezeten, maar ook biologie in Wageningen gestudeerd. lk werkte als onderzoeker in de biologische landbouw bij het Louis Bolk Instituut en leerde in 1989 lrene Lutz en Marion Hoensbroech kennen. Dat was het begin, ik leerde ener­gie waarnemen. Toen werd ik mij bewust dat ik dat eigenlijk altijd al deed, maar tot dan kon ik er niks mee.’

Hij is af en toe verbaasd over zijn huidige mogelijkheden. ‘lk ben blij dat ik toen daarvoor gekozen heb en ben verwonderd over wat er is ontstaan; een methode om op grote schaal de aarde te kunnen helen. Kijk, er zijn veel mensen die mooier zingen en betere liedjes schrijven dan ik, maar wat wij doen met het energetisch balanceren is uniek, dit gaat dieper. Het is ontzettend dankbaar werk. Bovendien is het heel leuk om te doen. Na twintig jaar is dat wel een voorwaarde, want aIleen met plezier hou je het vol.’

En dat plezier straalt hij uit, al verder pratend. ‘Nog een voorbeeld; ECOinten­tion Practitioners hebben in Nederland een imker met 800 bijenvolken en het natuurgebied de Sallandse Heuvelrug van Staatsbosbeheer gebalanceerd. Hoe zij dat doen is te verklaren, te leren en het werkt, maar fysiek gezien vind ik het nog steeds een wonder; ze hebben geen grote apparaten, maar werken met een plattegrond en een symbool. Die twee papiertjes leggen ze in een bepaalde stand op elkaar en dat werkt honderden kilometers verderop. Daar gebeurt het: de natuur floreert. Materieel doen we bijna niets. We zijn als het ware matchmakers, we brengen energetische velden hij elkaar en laten die met elkaar communiceren.

Het is mind over matter in de praktijk. Of zoals wij zeggen: mind moves matter.’ Maar als je de energie zo kunt sturen, is het dan ook mogelijk om bepaalde voorspellingen te doen? ‘De energetische ontwikkeling van een bos of bedrijf is een soort weerbericht. Als de energie goed is, neemt de kans op mooi weer toe. Je hebt dan minder last van misverstanden en “donderwolken” bij de medewerkers. Als we managers coachen, kunnen we bijvoorbeeld zeggen: over een paar weken komt de energie in balans, wacht nog even met die lastige mededelingen. Straks kunnen ze op de werkvloer beter gehoord en ontvangen worden.’

Andeweg is praktisch, energievol en spiritueel. ‘lk geloof dat ieder mens een bestemming heeft. Als ik mediteer en contact maak met mijn hoger zelf, vraag ik regelmatig of ik op het goede pad ben. Tot nu toe krijg ik een volmondig “ja” te horen. Ik ga dus nog even door want daar krijg ik weer energie van. En onderweg zing ik een nieuw liedje.’ •

♥

ECOintention is het waarnemen, interpreteren en verbeteren van (levens)energie in organisaties en natuurgebieden. Het is een methode om gezonde energie en ‘flow’ in organisaties en natuurgebieden terug te brengen. Center for ECOintention past deze methode al meer dan vijfentwintig jaar succesvol toe in talrijke projecten en biedt een opleiding aan tot ECOintention Practitioner.

De natuurgeneeskundige Irene Lutz en Dr. Marion Gräfin Hoensbroech waren de grondleggers van de Resonantietherapie en de oprichtsters van het lnstituut voor Resonantietherapie(IRT). Hans Andeweg leerde hen in 1989 kennen. Hij schreef de boeken Scheppend Leven en In Resonantie met de Natuur. Hierop is ECOintention gebaseerd. Meer informatie: www.ecointention.com

Bron: The Optimist

Brian de Mello

Wu Wei: De Oude Kunst van Niet-Doen

Afstemming op de Natuurlijke Stroom van het Leven 

De natuur haast zich niet, toch is alles al volbracht – Lao Tze

Een paar ochtenden geleden was de golfslag van de branding aan het stijgen, dus reed ik bij zonsopgang naar een van mijn favoriete plekken met het plan om daar enkele heerlijke golven te vangen voordat de wereld wakker werd en het druk zou worden op het water. Blijkbaar was ik niet de enige met dit idee. Terwijl de eerste stralen de oceaan verlichtten, peddelde ik de zee op om daar ongeveer 30 andere surfers tegen te komen die me voor waren. Dat voelde als een achterstand, alsof ik iets had gemist. Dus ploegde ik door het water met een gevoel van haast, en probeerde de verloren tijd in te halen – peddelend om mensen te ontwijken, duikend onder grote golven door,  langs stromingen, zigzag, en op zoek naar mijn persoonlijke koers. Maar op elke golf waar ik naartoe peddelde kwam ik iemand tegen, of brak de golf te snel of te laat om hem te bestijgen. Hoe harder ik het probeerde, hoe moeilijker het leek om mijn ‘flow’ met de oceaan te vinden … Toen ik uiteindelijk te moe werd kon ik niet blijven peddelen. Dus stopte ik even, ging ik op mijn plank zitten, en liet  me gewoon meevoeren met de stroom.

Het duurde niet lang of ik was afgedwaald van de de drukte, waar iedereen naar golven speurde, naar een rustig klein gebied waar ik helemaal alleen was. Terwijl ik rustig ademhaalde, begon het me op te vallen hoe het licht op het water danste, en hoe de dageraad een windje over mijn gezicht streek. Terwijl mijn longen langzamer gingen werken en ik alle inspanningen losliet, begon ik me goed te voelen, gewoon omdat ik daarbuiten was. Ik voel alleen de oceaan waar ik in dreef. Toen ik mijn ogen opende zag ik een mooie hoge golf op me af komen. “Wat kom je hier doen?” Ik glimlachte, draaide me om, ontmoette de golf, dook op in een heldere blauwe muur die ons samen naar de kust voerde. 

Terwijl mijn longen langzamer gingen werken en ik alle inspanningen losliet, begon ik me goed te voelen, gewoon omdat ik daarbuiten was.

In de Flow stappen

Wu Wei is een Chinees concept dat centraal staat in het Taoïsme,  en is een kernthema in de Tao Te Ching (of Daodedjing) van Lao Tze (of Lao Zi). Letterlijk vertaald als ‘niet-doen’, gaat het bij Wu Wei niet zozeer over ‘niets doen’ maar over het afstemmen van onze inspanningen op de grotere stroom van het leven. Vaak wordt dit ‘natuurlijke actie’ genoemd. Wu Wei brengt geen buitensporige inspanning of strijd met zich mee, maar een soort van ‘meegaan met de stroom’, waarbij we ons kunnen bewegen met de energie van het moment en vrijuit kunnen reageren op elke situatie die zich voordoet.

We hebben allemaal zulke momenten in ons leven waarin we toegang tot de flow krijgen. Op deze momenten – door puur gerichte intentie, of absoluut loslaten (of een combinatie van beide) – gaan we een staat van verbondenheid aan met dat wat we doen. En onze inspanningen worden tegelijkertijd heel productief en moeiteloos uitgedrukt. De wereld om ons heen lijkt te vertragen, en in die ruimte is het alsof we één worden met precies hetgeen dat we proberen te doen. De woorden vloeien over de pagina en onthullen wat we moeten schrijven, de golven van de oceaan dragen ons, en we maken er deel van uit. Het ritme van het lied waar we op dansen gaat dwars door ons heen … en wordt een pure uitdrukking van wie we zijn.

Ieder van ons ervaart in piekmomenten een glimp van deze staat van flow, van beweging, liefde en ‘creatief streven’. Toch geloven we dat deze buitengewone ervaringen voorbehouden zouden zijn aan een elite, en uitsluitend toegankelijk via een wonder of Meesterschap. Maar wat als dit gevoel van flow eigenlijk bedoeld is om onze normale manier van zijn beschikbaar te maken voor ieder van ons, en op elk moment? Wat als, naast de vele details en drukke agenda’s van ons dagelijks leven, we elk moment directe toegang zouden hebben naar een gevoel van eenheid en flow? Elke dag, ongeacht wat we aan het doen zijn?

Hoe leren we om te doen, zonder te doen?

Van oudsher kozen veel taoïstische adepten ervoor om de essentie van Wu Wei te verkennen door zich terug te trekken uit de samenleving – en vrij rond te dwalen door bergen, lange tijd in grotten te mediteren, en een dagelijks bestaan te​​ cultiveren dat werd gevoed, en direct geleid door de energie van de natuurlijke wereld. Volgens Lao Tze is de ultieme expressie van Wu Wei niet alleen terug te vinden in de wereld, maar ook in onze ervaring van flow op de manier waarop we erin leven.

“  Als we met onze eigen Innerlijke Natuur leren werken, en met de natuurwetten die invloed op ons hebben, bereiken we het niveau van Wu Wei. Dan werken we met de natuurlijke orde van dingen en werken we volgens het principe van minimale inspanning. Omdat de natuurlijke wereld dat principe volgt, maakt het geen fouten. Fouten worden gemaakt – of ingebeeld – door de mens, door het overbelaste brein, dat zichzelf scheidt van het ondersteunende netwerk van natuurlijke wetten, en door in te grijpen, en te veel ons best te doen.
 – Benjamin Hoff, De Tao van Poeh

Omdat velen van ons ’s morgens wakker worden met een veelvoud van ’te doens’ op onze lijst, en we een gevoel van urgentie in stand houden om die dag veel dingen voor elkaar te krijgen, is het nodig om te beseffen dat er een natuurlijke orde is in alles wat we doen. Als we afstemmen wordt alles effectiever, efficiënter en zonder extra inspanning gedaan. Als we tegen de orde der dingen ingaan, kost het extra tijd en energie om dingen gedaan te krijgen, en in sommige gevallen, (zoals ik in de branding van de zee), leidt dat nergens toe, hoe hard we het ook proberen.

Als we tegen de orde er dingen ingaan, kost het extra tijd en energie om dingen gedaan te krijgen

De Natuurlijke Weg volgen

Hoe onze inzet of resultaten ook mogen zijn, en wat onze geest ook denkt over hoe dringend dingen soms lijken te zijn, Wu Wei vertelt ons dat uiteindelijk de meest effectieve manier om iets te doen is om de Weg van de Natuur te volgen. Als we afstemmen op de natuurlijke stroom van een taak, kunnen we denken dat we dringende acties zouden moeten ondernemen. Maar door onze energie aan te passen aan wat we nastreven, kunnen we vaak veel meer bereiken door minder te doen.

Hoe de de natuur zijn werk doet laten tal van perfecte voorbeelden van Wu Wei zien. De cycli van de zon, de rotatie van de Aarde, de baan van de maan, de stroom van rivieren om valleien te creëren en te voeden, het leven van een boom om te groeien en leven te geven, en vele andere … Ze zijn allemaal heel productief, en geschikt voor het doel, om op een natuurlijke manier te zorgen voor het behalen van het doel van hun bestaan. Ieder doet zijn werk zonder het te doen.

Sommige mensen interpreteren intuïtief ‘niet-doen’ als iets passiefs, relaxed of lui. In de ogen van Tao zijn er momenten voor actie, maar als er geen actie nodig is op basis van de wetten van de natuur, dan kan iets doen ‘overdreven’ zijn. Sterker nog, soms kan actie meer kwaad dan goed doen.

Als we een plant opkweken en we de juiste voorwaarden voor groei hebben geschapen met rijke grond, zon en water, komt er een tijd dat de beste manier om de groei van de plant te waarborgen is om hem met rust te laten. Meer water, meer zon, meer kunstmest zullen niet helpen. Te veel kan de plant verstikken. We blijven aandachtig, en voelen ons verbonden met de behoeften van de plant. Maar vooralsnog is niets doen gewoon wat de plant nodig heeft. Wu Wei leert ons om acties niet te forceren, maar om ze hun natuurlijke weg te laten volgen.

“ Als je met Wu Wei werkt, stop je een ronde pin in een rond gat en een vierkante pin in een vierkant gat. Zonder stress, zonder strijd. Vooringenomen wensdenken probeert de ronde pin in het vierkante gat, en de vierkante pin in het ronde gat te forceren. ‘Slimheid’ probeert manieren te bedenken om pinnen passend te maken, daar waar ze niet horen. Kennis probeert uit te vinden waarom ronde pinnen in ronde gaten passen, maar niet in vierkante gaten. Wu Wei probeert het niet. Denkt er zelfs niet over na. Het doet gewoon. En als het doet, is daar geen inspanning voor nodig. Maar worden de dingen gedaan.
– Benjamin Hoff, De Tao van Poeh .

Het vinden van onze Wu Wei

 “ Als je depressief bent, leef je in het verleden. Als je angstig bent, leef je in de toekomst. Maar als je vrede met jezelf hebt leef je in het heden. – Lao Tze

Als we naar de wereld om ons heen kijken lijkt het dat er veel te doen valt. Door ons streven naar vooruitgang, het leveren van persoonlijke prestaties, en in sommige gevallen onze overlevingsdynamiek, kan het idee van ‘niet-doen’ buiten ons bereik raken. Gelukkig is de essentie van Wu Wei eenvoud, en zijn er enkele kleine dingen die we elke dag wèl kunnen doen, (en niet doen!) Om ons te helpen bij het afstemmen op de natuurlijke stroom van het leven. Hier zijn er een paar suggesties die je zou kunnen proberen:

Breng tijd door in de natuur – Als het ons fundamentele doel is om op één lijn te komen met de natuurlijke stroom van het leven, is er geen betere leraar en geen betere plek om ons met dit aspect van onszelf te verbinden dan in de natuurlijke wereld. Als we de natuur intrekken, (idealiter zonder schoenen met plastic zolen), komen we in een Wu Wei-wereld terecht, daar waar natuurlijke, generatieve, en flow georkestreerde systemen op alle niveaus aanwezig zijn. Door contact te maken met alles om ons heen, kunnen we ons verbinden met alles wat in ons is, wat op een natuurlijke manier ruimte schept voor Wu Wei.

Geven zonder voorwaarde –  Als we in overeenstemming komen met de natuurlijke wereld, worden we herinnerd aan de vrijgevigheid die er is als levende systemen in harmonie zijn met zichzelf en met elkaar. Een enkel zaadje brengt fruit voort dat goed voedsel is, en duizenden extra zaden. De zon geeft alles dat hij heeft, zonder uitgeput te raken. Een rivier geeft leven, en volgt met elke bocht op zijn route zijn roeping om van de berg naar de zee te stromen. Een van onze meest natuurlijke uitdrukkingen van flow die we in ons leven ervaren is om elkaar vrijheid te geven. Als we onszelf toestaan ​​onze spontane roeping te volgen – zelfs in het kleine – stemmen we ons af op de genereuze wijze van het leven zelf en openen we ons zonder te proberen of er naar uit te reiken, op manieren die we ons eerder niet hadden kunnen voorstellen.

Als we de natuur intrekken sluiten we ons aan op een Wu Wei-wereld.

Loslaten van hoe we denken dat de dingen er uit horen te zien –  Er kunnen altijd dingen in ons leven zijn waar we bewust plannen voor maken, maar elke stap langs de weg er naartoe zal steevast belemmeringen en mogelijkheden opleveren die we niet hadden kunnen voorspellen. Soms verhinderen onze pogingen om een plan uit te voeren om een voorspelbaar resultaat te behalen ons om waar te nemen welke àndere mogelijkheden ook haalbaar zouden zijn geweest. Als we merken dat we worstelen, (zoals ik deed in de branding), is dat vaak omdat we een vaststaand idee hebben over hoe de dingen zouden moeten zijn. Volgens onze verlangens of ‘het plan’. Als we onze wensenlijst en gehechtheid loslaten over hoe dingen zouden moeten zijn, en we de dingen laten zijn zoals ze zijn, stellen we ons open voor hoe het werkelijk is … en in die ruimte van die acceptatie worden we toegankelijk om te stromen, om onze flow te vinden!

Openstaan ​​voor spontane gebeurtenissen – Een van de basisprincipes van Wu Wei is dat de essentie van flow niet weloverwogen geconstrueerd is, maar spontaan ontstaat. We kunnen wel ons steentje bijdragen om de juiste omstandigheden te creëren We kunnen de oceaan ingaan, maar we kunnen de golven niet maken. Mijn familie heeft een mooi ontworpen en goed verzorgde groentetuin, maar te midden van onze bewust geplante rijen sla en boerenkool, was een van de meest productieve gewassen dit seizoen een explosie van pompoenen die spontaan uit de compost tevoorschijn sprongen.

Als we stappen nemen op elk gebied van het leven, is een van de geweldige uitnodigingen die Wu Wei ons biedt, om open te blijven voor wat er spontaan naar boven komt (binnen en buiten!).  Een gefluisterde oproep of een nieuwe impuls kan ons op dit moment de gelegenheid bieden om onze beoogde resultaat (en meer!) te behalen, op manieren die we nooit hadden kunnen programmeren.

Welke eenvoudige dingen kun je vandaag ‘niet doen’ om jezelf te openen voor de grotere stroom Wu Wei in je leven?

Wees stil als een berg en stroom als een geweldige rivier – Lao Tze

©  Chip Richards Uplift Connect

Vertaling Hansjelle Dijkstra