…voor inspiratie, levenswijsheid en bezinning

Archive for the ‘Artikel’ Category

Welke Drie Deuren Openen naar onze Bevrijding? door Thich Nhat Hanh

De Deuren Openen naar Onze Ware Aard

Dualistische begrippen, zoals geboorte en dood, zijn en niet-zijn, gelijkheid en anders zijn, komen en gaan, vormen de basis van alle gemoedstoestanden. Mediteren op de drie deuren van bevrijding helpt ons om deze begrippen overboord te gooien. De drie deuren van bevrijding, die in elke boeddhistische traditie worden onderwezen, zijn leegte, tekenloosheid en doelloosheid. Het overdenken van deze drie diepgaande waarheden kan ons helpen om ons te bevrijden van angst en lijden. Ze zijn onze deuren naar vrijheid.

Door aandachtig en geconcentreerd te leven, zien we een diepere werkelijkheid en kunnen we getuige zijn van de vergankelijkheid van het leven zonder angst, boosheid of wanhoop. Nirvana is geen plaats om naartoe te gaan. Het is niet iets dat we in de toekomst proberen te bereiken. Nirvana is op dit moment voor ons direct beschikbaar. Leegte, tekenloosheid en doelloosheid worden de drie deuren van bevrijding genoemd, want als we er op mediteren, zullen ze ons bevrijden van allerlei vormen van onderscheidend denken, zodat we onze ware aard kunnen realiseren.

Geen Zelf: De Perfecte Communicatie

De eerste deur naar bevrijding is leegte. Leegte is geen filosofie; het is een beschrijving van de werkelijkheid. Stel dat je twee glazen hebt, één met thee en één zonder thee. Je zou het glas zonder thee kunnen omschrijven als leeg, maar leeg waarvan? Het glas bevat geen thee, maar het zit wel vol lucht. En het glas zelf bestaat nog steeds, of het nu thee bevat of niet. Leegte betekent niet niet-zijn. Er is een groot verschil tussen leegte en niet-bestaan. Om leeg te zijn, moet je er zijn.

Leegte is altijd de leegte van iets, net zoals bewustzijn altijd het bewustzijn van iets is. Als we naar een prachtige chrysant in een vaas kijken, zien we dat alles in de kosmos in die bloem aanwezig is – wolken, zonneschijn, aarde, mineralen, ruimte en tijd. De bloem kan niet alleen bestaan. Het glas, de bloem, alles in ons en om ons heen, en wijzelf, zijn maar van één ding leeg: een afgescheiden onafhankelijk bestaan.

De eenvoudigste beschrijving van leegte in de boeddhistische leringen wordt uitgedrukt deze zin: Dit is omdat het is. Een bloem kan niet alleen bestaan. Zijn kan alleen betekenen: inter-zijn. Op zichzelf bestaan is onmogelijk. Al het andere is aanwezig in de bloem; het enige waarvan de bloem leeg is, is van zichzelf.

Leegte, tekenloosheid en doelloosheid kunnen ons in contact brengen met onze ware aard.

Als we op deze manier kijken, beginnen we te zien dat alles leegte heeft. Soms wordt die aard van leegte niet-zelf genoemd. Maar maak je geen zorgen, niet-zelf betekent niet dat je er niet bent. Net zoals het glas dat leeg is van thee nog steeds bestaat, besta jij ook nog steeds, zelfs zonder een apart zelf.

Als we naar een actie kijken, geloven we dat er een aparte initiator achter moet zitten. De wind waait, maar er is echt geen blazer. Er is alleen de wind, en als hij niet waait, is er helemaal geen wind.

Als we een gedachte hebben, kunnen we geloven dat er een denker bestaat die los staat van de gedachte. Omdat we geen blazer buiten de wind kunnen vinden, noch een regenbui buiten de regen, is er op dezelfde manier geen denker die buiten een gedachte bestaat. Als we iets denken, zijn we die gedachten. Wij en onze gedachten zijn niet gescheiden. Als we iets zeggen, zijn wij die woorden; er is geen spreker buiten de woorden. Als we iets doen, zijn wij onze actie. Er is geen activator buiten de actie.

Er is een vers dat soms gereciteerd wordt voordat  gebogen wordt voor een standbeeld van de Boeddha:

Degene die buigt
en degene voor wie gebogen wordt
zijn beide van nature leeg.
Daarom is de communicatie tussen ons
onuitsprekelijk perfect.

Een boeddha bestaat uitsluitend uit niet-boeddha-elementen, net zoals ik alleen ben gemaakt van niet-ik-elementen. Als je de niet-ik-elementen van mij verwijdert – de zon, het vuil, het afval, de mineralen, het water, mijn ouders en mijn samenleving – is er geen mij meer. Als je de niet-boeddha-elementen van een boeddha verwijdert, blijft er geen boeddha over. De communicatie is perfect als we kunnen begrijpen dat degene die buigt en degene voor wie gebogen wordt allebei leeg zijn. Dit is meditatie.

Als we naar een kind kijken, kunnen we zien dat we volledig aanwezig zijn in elke cel van dat kind. Als we niet kunnen begrijpen hoe dat kind zich mogelijk op een bepaalde manier zou kunnen gedragen, helpt het om te beseffen dat het kind geen apart zelf heeft. De ouders en voorouders van een kind zitten in hem. Als hij loopt en praat, lopen en praten zij ook. Als we de mensen om ons heen vanuit dit inzicht kunnen zien, in plaats van met woede en gehechtheid, genieten we van de vrucht van de contemplatie over leegte.

De ouders en voorouders van een kind zitten in hem.

Geen Vorm: De Prachtige Reis van Tekenloosheid

De tweede deur van bevrijding is tekenloosheid. Een teken markeert het uiterlijk van iets, zijn vorm. We herkennen dingen op basis van hun teken, maar we worden vaak voor de gek gehouden door de uiterlijke vorm van dingen. De Boeddha zei: “Waar een teken is, is misleiding.”

Als we bijvoorbeeld naar de lucht kijken, zien we een bepaalde wolk. Maar als we lang genoeg kijken, lijkt het alsof de wolk waarnaar we kijken verdwijnt. De wolk is regen, mist of sneeuw geworden en we herkennen hem niet meer. Als je gehecht bent geraakt aan die wolk, denk je misschien: “Oh, mijn geliefde wolk, waar ben je nu? Ik mis je. Je bent overgegaan van zijn naar niet-zijn. Ik kan je niet meer zien.” Misschien kijk je niet zo naar een wolk, maar dit is zeker hoe je je voelt als je iemand verliest die dicht bij je staat. Gisteren leefde je geliefde nog. Nu lijkt het erop dat hij is overgegaan naar niet-zijn.
Maar in feite is onze wolk er nog steeds, want het is onmogelijk dat een wolk doodgaat. Hij kan sneeuw, hagel of regen worden, maar hij wordt niet niets. Het is onmogelijk om van zijn in niet-zijn over te gaan. Je geliefde is daar nog ergens. Als je de wijsheid van tekenloosheid bezit, kun je je geliefde nog steeds herkennen in haar nieuwe vormen.

Stel je voor dat ik wat thee uit een theepot in een leeg glas giet. Als ik de thee drink, verandert deze van vorm. Als ik kort nadat ik die thee heb gedronken een lezing geef, zal de lezing een beetje thee bevatten. De thee zit dus niet alleen in de pot. Het heeft een reis gemaakt. Het reist en heeft vele vormen.
Dit geldt ook voor ons. We zijn niet alleen het lichaam, de gedachten en gevoelens die we nu hebben. Elke gedachte, elk woord en elke handeling die we voortbrengen gaat door nadat ons lichaam uiteen is gevallen. We hoeven ons er geen zorgen over te maken dat we ooit niet meer bestaan. Onze vormen veranderen, maar er gaat niets verloren. Of de wolk nu de vorm heeft van een wolk, de regen, de rivier of de thee, hij vervolgt zijn prachtige reis.

Geen Doel: Het Geluk van Doelloosheid

De derde deur van bevrijding is doelloosheid. Doelloosheid betekent dat je niets voor je neerzet als het doel van je streven. Wat je zoekt, is niet buiten je; het is er al. Je bent al wat je wilt worden. Door je te concentreren op doelloosheid, wordt je verlangen, en je zucht naar iets in de toekomst losgelaten.

Of de wolk de vorm heeft van een wolk, de regen of de thee, hij vervolgt zijn reis.

Je zou je hele leven kunnen rennen in plaats van je leven te leven. Misschien ren je naar geluk, liefde, romantiek, succes of verlichting. Concentreren op doelloosheid bestaat uit het achterwege laten van het onderwerp van je streven, je doel. Als je nirvana najaagt, zou je moeten weten dat nirvana al in jezelf en in al het andere aanwezig is. Als je de Boeddha achterna rent, wees je er dan van bewust dat de Boeddha al in jou is. Als je geluk zoekt, wees je ervan bewust dat geluk beschikbaar is in het hier en nu.

Dit inzicht helpt je om te stoppen met rennen. Alleen als je stopt met rennen, kan je de vervulling en het geluk krijgen waar je naar op zoek was. Een golf hoeft niet op zoek te gaan naar water. Het is water in het hier en nu. Een ceder heeft geen enkele wens om een ​​den, een cipres of zelfs een vogel te zijn. Hij is een prachtige manifestatie van de kosmos zoals hij is. Jij bent de manifestatie van de kosmos. Je bent geweldig zoals je bent.

We hebben geleerd te denken dat als we doelloos zijn, we nergens terecht zullen komen. Maar waar zijn we naar op weg? We denken dat we zijn geboren en dat we iets moeten bereiken voordat we sterven. Stel dat we een lijn trekken van links naar rechts, die het tijdsverloop weergeeft. We kiezen één punt – noem het punt B – en we noemen dat punt geboorte. Op dit moment wordt iemand geboren. We maken een geboorteakte voor deze baby, denkend dat die persoon bestaat vanaf punt B. Maar in feite was het kind er al. Zelfs vóór het moment van conceptie bestonden de zaden van het kind in andere vormen. Punt B is een moment van vervolg. Er is geen begin.

We denken dat er een moment komt waarop we ophouden te bestaan. Op de denkbeeldige lijn die we hebben getrokken, noemen we dat het punt D, de dood. We geloven dat we bij de geboorte van niet-zijn naar het bestaan ​​zijn overgegaan, en we geloven dat we bij de dood weer zullen overgaan naar niet-zijn. Als we diep naar onze begrippen over zijn en niet-zijn kijken, en ons bewust zijn van de leegte en tekenloosheid van alle dingen, raken we de realiteit van de geboorteloze en onsterfelijke aard van alle dingen aan.

Als we door de deuren van bevrijding gaan, doven we alle begrippen uit. Angst is niet meer nodig. Als de golf weet hoe hij in het water moet rusten, gaat hij graag omhoog en gaat hij graag naar beneden. Hij is niet bang om te zijn en niet te zijn. Hij is niet bang om te komen en te gaan. Hij is in staat om in zichzelf de oceaan aan te raken. De drie deuren van bevrijding herinneren ons eraan dat we niet anders zijn dan de golf: leeg, tekenloos en in staat om op elk moment het ultieme in ons aan te raken.

 

Vertaling: Hansjelle Dijkstra

Het Avatamsaka soetra. In een enkele porie van de huid

Tijdens de lock-down van dit voorjaar, maakte Maurice Knegtel een vertaling uit het Sanskriet van passages uit het negenendertigste deel van het Avatamsaka soetra, de Gandavyuha. Hieronder volgt de opening van dit negenendertigste deel.

Te Jetavana ging de Boeddha te midden van vijfhonderd arhats en vijfhonderd bodhisattva’s een samadhi binnen…

‘Dit alles komt voort uit de Boeddha’s miraculeuze goede daden, zijn miraculeuze werk van zuiverheid en zijn miraculeuze kracht; dit alles komt voort uit zijn miraculeuze vermogen om zijn lichaam te transformeren en het gehele universum te laten doordringen; dit alles komt voort uit zijn miraculeuze vermogen om alle Boeddha’s voort te brengen en alle Boeddha-landen met hun pracht in zijn lichaam te laten binnentreden; dit alles komt voort uit zijn miraculeuze vermogen om alle verschijnselen van de Dharmadhatu zich te laten manifesteren in een enkel deeltje stof; dit alles komt voort uit zijn miraculeuze vermogen om alle Boeddha’s uit het verleden, met hun opeenvolgende daden, zich te laten openbaren in een enkele porie van zijn huid; dit alles komt voort uit zijn miraculeuze vermogen om het gehele universum te verlichten met elke straal die uit zijn lichaam schijnt; dit alles komt voort uit zijn miraculeuze vermogen om stromen van transformatie, die alle Boeddha-landen vullen, uit een enkele porie van zijn huid te laten voortkomen; dit alles komt voort uit zijn miraculeuze vermogen om in een enkele porie van zijn huid de volledige geschiedenis van alle werelden, in alle richtingen, vanaf hun eerste verschijnen tot aan hun uiteindelijke vernietiging, te openbaren. Hierdoor verschijnen alle zuiverheid en pracht van de Boeddha-landen in deze grot te Jetavana.’

Dit alles komt voort uit jouw miraculeuze vermogen om te lopen met de benen, te grijpen met de handen, te praten met de mond, te ruiken met de neus, te horen met de oren, te zien met de ogen, te denken met het hoofd, te resoneren met elke porie in het lichaam.

Toen meester Ling-yün werd gevraagd hoe de dingen waren voor zijn verlichting, hief hij zijn stok. Toen hij vervolgens werd gevraagd hoe de dingen zijn na zijn verlichting, hief hij andermaal zijn stok.

Als basistekst voor mijn vertaling heb ik het ‘palmblad manuscript’ van de Royal Asiatic Society in Londen gebruikt, folio 247b en verder, waar ik toegang toe had via mijn Sanskriet leraar destijds, de Indiase pandit Pran Paul, DE specialist op het gebied van Avalokitesvara (Kanzeon bodhisattva). Wordt vervolgd.

Het Avatamsaka soetra. Toren meditatie

Het is de Toren van Vairocana Boeddha, de Zon Boeddha en de verblijfplaats van Maitreya Bodhisattva, die de pelgrim Sudhana in de Gandavyuha betreedt. Sudhana betreedt hier de directe ervaring van het wat?, het wie?, het waarvandaan? en het waarheen? Als je met eigen ogen wilt zien wat Sudhana ziet, lees dan de onderstaande regels en breng ze in praktijk.

Jij bent de Toren van Maireya. Je bent diep, diep geworteld in deze concrete grond, deze dragende aarde. Ga daartoe naar het puntje van je stoel of kussen, zodanig dat je bekken iets naar voren kantelt en er enige spanning in de spieren onder je navel ontstaat, in de tai tsjen, het ‘dragende midden’ van de mens. Als je zo zit, met kracht in je onderbuik, de spieren daar aangespannen, hangend in je onderbuik, dan is de Toren geworteld in deze concrete grond, je fysieke ervaren van wat is. Zit nu als een Toren: trek je aan je kruintje naar het plafond, zit op-recht, als een ontvanger, een Toren en plaats je handen in de dhyana mudra, met je rechter hand tegen de aangespannen spieren van je onderbuik aan en met je linker hand in je rechter hand. Je duimtoppen raken elkaar heel zachtjes en maken een mooi ovaaltje met je handpalmen. Je ellebogen naar voren, je zit breeduit, als een Toren, ‘Hier ben ik!’ Je mond is gesloten, je tong tegen je gehemelte, je ademt door je neus zoals het vanzelf komt en vanzelf gaat en je ogen zijn geloken, niet wijd geopend, niet dicht, maar half geopend en je laat je blik rusten op een plek voor je op de grond. Probeer niet te staren, probeer niet te kijken, maar laat je blik eenvoudigweg rusten. Het is vakantie van de zintuigen, even hoeven ze helemaal niets te doen, alleen te ontvangen. Zend niet uit! Wees hier en nu aanwezig. En om hier en nu aanwezig te zijn, hoef je helemaal niets te doen, alleen te laten. Laat en zit als een Toren, stevig geworteld in deze concrete grond. Alles wat zich voordoet is welkom.

Alles wat zich voordoet, doet zich voor in deze Toren. Niets is uitgesloten van deze Toren in dit moment. Jouw Toren heeft een duidelijk bepaalde vorm, hij heeft een bepaalde lengte en een bepaalde breedte. En toch reikt jouw Toren tot aan de verste verten van dit universum en daaraan voorbij. Ik kan niet bepalen waar deze Toren begint en waar deze Toren eindigt. En toch heeft jouw Toren strikte maten. Alles is bevat in deze Toren. In deze Toren vind je elk geluid, elk flikkeren van het licht, de geur van de wierook, de druk op je billen en benen. Dit is niet buiten de Toren, het IS de Toren, het vult de Toren volledig, zonder andere ervaringen te hinderen. In deze Toren vind je elke andere Toren van deze meditatieruimte. Die Torens bestaan niet buiten jouw Toren, ze zijn jouw Toren, elke Toren op zijn hoogst eigen wijze, ongehinderd en alle Toren tezamen, zonder elkaar in de weg te zitten. Alle Torens ZIJN jouw Toren en jouw Toren IS elke andere Toren. Elke Toren is al binnen, voordat ik ‘Ik’ kan zeggen. En mijn Toren is binnen in elke andere Toren, voordat ik ‘hij’ of ‘zij’ kan zeggen.

Als je diep bent geworteld in deze concrete grond, als je zit met geheel je lichaam, fysiek en je IN je lichaam zit, in elke porie van je huid, dan zit je in de meest concrete realiteit. Alles wat je ervaart, is precies zoals het is, voordat de woorden komen en de reflectie het vormgeeft. Het is onbepaald en onuitsprekelijk zo. Maar een ding is volkomen klaar: ofschoon jouw Toren exacte afmetingen heeft, reikt ze verder dan de verste sterren en bevat ze elke Toren in dit wijde universum. Jouw Toren is het thuis van de gehele schepping, jij bent de verzamelplaats van al wat is. Wonderlijk, dit aan den lijve ervaren, zonder te weten wat het is en zonder het te benoemen. Wonderlijk, hoe alles hier samenkomt en alles in alles wordt weerspiegeld, hier, op deze plek, in deze wonderbaarlijke Toren. Jouw Toren is de verblijfplaats van alle levende wezens en ze zijn je ongenoemd het dichtst nabij. Ze stralen in je ogen, ze resoneren in elke porie van je huid, ze trillen in je oren, ze tintelen op je tong. Omdat helemaal niets buiten jouw Toren is, is alles zuiver intimiteit. Jouw Toren draag alles, zoals jouw Toren door alles wordt gedragen. Wederzijdse doordringing, wederzijdse verbinding. Het waarlijk wonderbaarlijke van je dagelijkse ervaren!

Maurice Genko Knegtel Roshi’s vertaling van het Avatamsaka soetra wordt besproken in de Zen Cirkel te Utrecht die op 21 september 2020 begint. Wil je daarbij zijn, klik dan op https://izen.nl/zen-meditatie/ . De komende weken volgen de blogs op deze website de inhoud van de avonden van de Zen Cirkel Utrecht.

Besmetting Coronavirus

Nu de besmettingen van het Coronavirus toeneemt en de nieuwe besmette mensen per dag de duizend nadert, komt er een heel nieuwe discussie op gang; niet in de laatste plaats omdat de ziekenhuisopname en ook de opname op de IC’s niet stijgen. Dientengevolge overlijden er ook niet extreem veel mensen aan de gevolgen van het virus. Wetenschappers staan min of meer voor raadselen en ook het bronnenonderzoek loopt vast niet in de laatste plaats door overbelasting.

Er is een vrij ingewikkeld youtube film in omloop met de titel: Bestaat  SARS-COV-2 wel? Waar is het bewijs dan? Patrick Savalle en Flavio onderzoeken het virus en komen tot de conclusie dat er niet grondig genoeg gezocht is naar de opbouw van het virus (inmiddels zijn er al zes mutaties van het virus). Zo weet men nog maar weinig van het genoom van dit virus. NB. Het genoom is de complete genetische samenstelling van een organisme, cel of virus. Ook in het wetenschappelijk katern van Volkskrant wordt door wetenschappers de vraag gesteld in het artikel: Krachtvelden tegen corona: waarom het virus op sommigen nauwelijks vat krijgt.

In mijn boek: Ziekte een weg naar bewustwording, probeer ik een antwoord op deze vraag te geven. Jaren lang heb ik samengewerkt met mijn echtgenoot die antroposofisch arts was en zich vooral gespecialiseerd heeft in de ziekte kanker. Ik ontdekte door hem, dat ziekte niet een kwestie is van dikke pech zoals veel mensen en ook wetenschappers denken. In de ruim vijftien jaar dat we samenwerkten; hij met zijn medisch wetenschappelijke inzichten en ik met mijn astrologische kennis, zagen we dat ziekte naast de last en de zorgen die het geeft, altijd een aanvullend nieuw inzicht (informatie) geeft over je leven.

Een mens is een drieledig: denkend, voelend en willend wezen, welk in alle culturen op een of andere manier wel wordt waargenomen. In de christelijke cultuur drukte men dat uit in de symboliek van de: Vader, Zoon en Heilige Geest of om het in meer eenvoudige praktische taal uit te drukken: het denken, voelen en willen; daarbij moet gezegd worden dat het denken, willen en voelen in een constant transformatieproces met elkaar betrokken is, een soort dialoog zou je kunnen zeggen.  Dit transformatie of dialoog proces heet bewustzijn!
Ook de astrologie kent deze indeling zich uitdrukkend in: het hoofd, het vaste en het beweeglijke kruis. En, wat nu zo mooi is: is dat zoals de wetenschapper onder de microscoop kijkt en determineert, zo kan de astroloog naar de planetaire input van de mens kijken en daardoor anders kijken dan de wetenschapper juist omdat de astroloog meer kijkt naar het geheel. (holistische visie) en bovenal de structuur van de drieledigheid kan analyseren.
De  laatste decennia is er een nogal venijnige discussie uitgebroken over de vrije wil of deze al dan niet zou bestaan. Dick Swaab, wakkerde destijds het vuurtje aan met het boek: Wij zijn ons Brein waarop Arie Bos antwoordde met het boek: Mijn brein denkt niet, ik wel.

In mijn boek: Ziekte een weg naar bewustzijn, schrijf ik dat het Coronavirus vooral te maken heeft met het eenzijdige doorgeschoten denken van deze tijd; het fragmentarische wetenschappelijke onderzoek in het algemeen is daar een aanwijzing voor, maar ook het feit dat we voor raadselen staan waarom de één overlijdt aan het virus en de ander nauwelijks ziek is.

Terug naar het gegeven dat het denken, voelen en willen, steeds met elkaar in dialoog zouden moeten zijn, dan is wel de voorwaarde dat je opnieuw waarnemer wordt van je eigen denken. Als dit niet gebeurt dan uit zich dit vaak in aannames die iemand stellig wil brengen aan de ander. Een vraag die je jezelf zou moeten stellen is: handel jij zelf steeds naar wat je gedacht hebt? Als je eerlijk bent zal het antwoord vaak zijn: meer niet dan wel… Andere vraag: handel je altijd naar je gevoel? Hoogstwaarschijnlijk zal de eerlijke mens moeten toegeven dat dit vaak ook niet zo is. Wanneer je nu bedenkt dat als je het woord ‘handel’, – dat ik in beide vragen gebruik -, als synoniem woord van de wil beschouwt, dan kom je heel dicht bij de essentie. Namelijk: dat je bewustzijn moet ontwikkelen door de dialoog tussen deze drie.

Wat nu zo bijzonder is, is dat zowel het denken en het willen de motoren achter onze moderne samenleving zijn; het voelen blijft eigenlijk wat onderbelicht in onze maatschappij. Zo willen we op dit moment controle krijgen over het virus en willen dit bereiken met het denken. De wetenschap (denken) wil graag een maakbare wereld maken. Uitgerekend dit Coronavirus wil hier nu bewustzijn voor afdwingen.
Dinsdagavond 8 september [2020] kwam in Nieuwsuur dit duidelijk aan de orde, momenteel zouden er zoveel conflicten in gezinnen zijn, die zelfs op (echt)scheiding uitlopen omdat men een verschillende (heftige) visie heeft over de oorzaak van de virusuitbraak. Complotdenkers tegenover volgers van de wetenschap en dat terwijl beiden niet helemaal gelijk hebben en toe moeten geven dat ze een fractie van de waarheid zien. Hier doet het bijzondere fenomeen zich voor dat Jung zo mooi in zijn theorie over de elementen/temperamentenleer geeft: wanneer het denken dominant is, ligt het gevoel in het onbewuste en heeft de neiging  inferieur zich te manifesteren en omgekeerd als voelen dominant is, ligt het denken in het onbewuste. Omdat in onze samenleving het denken dominant is en het voelen onderbelicht blijft, gaat het nu over complotdenkers (voelers) tegenover wetenschappers (denkers) en beiden strijden dus nu een verwoede strijd met elkaar uit. Wanneer er nu geen strijd maar wel dialoog tot stand komt, zal er meer bewustzijn ontstaan. De dialoog heeft namelijk alles te maken met bewustzijn van de drie verschillende onderdelen en de waarneming zou daarbij wel eens een grote hulp kunnen zijn. Met andere woorden verdiep je in mensen die ernstig ziek zijn geweest of aan het virus zijn overleden. Hier ligt nog een bron van onderzoekswerk.

Het Avatamsaka soetra. Een introductie

Het Avatamsaka of ‘Bloemenkrans’ soetra is de meest opzienbarende tekst van alle Mahayana soetra’s. Het schrijft op een duizelingwekkende wijze de dagelijkse realiteit die we aan den lijve ervaren uit. Hiermee wordt onze ‘doodgewone’ werkelijkheid buitengewoon bijzonder: niets is wat het lijkt te zijn. Tijdens de lock-down van afgelopen voorjaar, vertaalde Maurice Genko Knegtel Roshi de meest pregnante gedeelten van het Avatamsaka soetra uit het Sanskriet in het Nederlands. Deze ‘Corona-vertaling’ is ons uitgangspunt voor een adembenemende reis naar het alledaagse.

Het Mahavaipulya Buddhavatamsaka Surtra of het Avatamsaka soetra wordt in fasen geschreven tussen het jaar nul en de vierde eeuw na Christus, waarschijnlijk in Centraal Azië. In de tweede eeuw na Christus verschijnen al de eerste vertalingen in het Chinees, met name van de Dasabhumika, ‘de Tien stadia van de Bodhisattva’, een van de hoofdstukken van het Avatamsaka. De eerste volledige vertaling in het Chinees verscheen in 420 door Buddhabhadra, in vierendertig hoofdstukken (delen), drie eeuwen later uitgebreid tot veertig hoofdstukken. Van deze veertig hoofdstukken worden de Gandavyuha (deel 39) en de Dasabhumika (deel 26) gezien als de meest oorspronkelijke delen van het Avatamsaka.

De Gandavyuha beslaat een-vierde deel van het Avatamsaka soetra, dat de pelgrimage van Sudhana onder leiding van de Bodhisattva Manjusri beschrijft. Sudhana bezoekt meer dan vijftig leraren met de vraag ‘Wat is verlichting?’ Feitelijk is dit de vraag: ‘Wat is dit?’, ‘Wie ben ik?’ of ‘Waar kom ik vandaan?’

Het Avatamsaka soetra kent een totaal andere sfeer en taal dan bijvoorbeeld de Prajnaparamita soetra’s (de Wijsheidssoetra’s, zoals het Hart soetra en het Diamant soetra), het Lankavatara (boeddhistische psychologie), het Saddharma-Pundarika (het Lotus soetra, met onder andere het verhaal van de verloren zoon) en het Sukhavativyuha (het Zuivere Land soetra van het devotionele boeddhisme). Het is overrompelend, schitterend, stralend, voorbij elke begrenzing, beperking en duisternis. Hier vinden we geen wijdse leegte en niets heiligs, maar een grond geplaveid met diamanten, pilaren, balken, trappen, alle belegd met sieraden die elkaar weerspiegelen.

De situatie die het beschrijft is de volgende: Boeddha Shakyamuni gaat in de aanwezigheid van vijfhonderd Bodhisattva’s en vijfhonderd Arhats te Jetavana een samadhi binnen en het paviljoen waarin hij zich bevindt, breidt zich plotsklaps uit naar de buitenste grenzen van het universum. Het universum zelf is de Boeddha en de Boeddha is het universum.

De Gandavyuha biedt geen wereld in ruimte en tijd, maar alles in de ruimte en alles in de tijd is in elkaar bevat. Heden, verleden en toekomst zijn in dit ene moment van aanwezigheid bevat; er is geen lineaire tijd meer. Niets is solide, alles is in flow en in elkaar bevat; dit moment bevat alle tijd. Zo presenteert de Gandhavyuha de spirituele wereld bij uitstek.

In de ruimte doordringt alles elkaar wederzijds en toch behoudt elk ding zijn zelfstandigheid en individualiteit. Waar de tijd in flow is, is de ruimte in fusion. Elk ding is ‘doorzichtig’ en ‘stralend’; dit zijn DE representaties die het onverwoordbare van de ervaring van ontwaken benaderen.

Het centrale thema van het Avatamsaka is wederzijdse doordringing. De wereld van het Avatamsaka is gekenmerkt door ‘schaduwloosheid’ (anabhasa), geen ding staat op zichzelf en wordt de Dharmadhatu genoemd, in tegenstelling tot de Lokadhatu, de wereld van de op zichzelf staande objecten. Toch zijn beide werelden niet gescheiden van elkaar. De Dharmadhatu is de wereld van ontwaakte aanwezigheid, van de dingen zoals ze zijn: wat je ziet, wat je hoort, wat je voelt. De Dharmadhatu is een mysterie, het gaat elke maat te buiten, is ‘niet te bevatten’ (acintya) en ‘onbeschrijfelijk’ (anabhilapya).

De reis die Sudhana maakt identificeert hem Samanthabhadra Bodhisattva, de laatste van de meer dan vijftig leraren die hij bezoekt. Samanthabhadra wordt gekenmerkt door jnanacaksus, ‘licht-oog’, carya ’toewijding’ en pranidhana, ‘voornemens’. Samanthabhadra staat in een woord voor toewijding aan alles en iedereen.

De wereld van het Avatamsaka soetra lijkt een wereld van hallucinatie, maar feitelijk is ze de wereld van onze concrete, directe, zintuigelijke ervaring. Dit aan-den-lijve-ervaren wordt onmiddellijk verwoord, zonder symboliek of metaforen. De Gandavyuha, die een kwart van het Avatamsaka soetra beslaat en waaruit ik in de hierop volgende blogs passages zal vertalen, biedt deze directe expressie van ons aan-den-lijve-ervaren. Ze is de wereld van ontwaakte aanwezigheid; ze is de bron van waaruit alle licht zonder hindernis of beperking en zonder te vernietigen straalt en reflecteert in elk wezen individueel. Dit is het licht van Mahavairocana Boeddha, de Zon Boeddha, DE Boeddha van de Gandavyuha.

 

Maurice Genko Knegtel Roshi’s vertaling van het Avatamsaka soetra wordt besproken in de Zen Cirkel te Utrecht die op 21 september 2020 begint. Wil je daarbij zijn, klik dan op https://izen.nl/zen-meditatie/ . De komende weken volgen de blogs op deze website de inhoud van de avonden van de Zen Cirkel Utrecht.

Gezondheidsnieuws

De zomer ligt achter ons en dat betekent dat we beginnen met de nieuwe opzet van de nieuwsbrief. Deze keer bespreken we het belangrijkste gezondheidsnieuws van de afgelopen maand. Zo blijft je gezondheidskennis helemaal up-to-date! Het was moeilijk om een keuze te maken, want er is veel te melden:

Bewezen: bewerkt voedsel maakt ziek
We wisten het natuurlijk al lang, maar het is nu wetenschappelijk bewezen: bewerkt voedsel maakt ziek! Het onderzoek van het type systematische review is afgelopen maand gepubliceerd in de British Journal of Nutrition. Om tot deze conclusie te komen hebben onderzoekers 183.000 deelnemers tot wel 19 jaar lang gevolgd. De uitkomst van het onderzoek liegt er niet om; bewerkt voedsel kan zorgen voor een hoge bloeddruk, een hoge suikerspiegel en een hoge cholesterolwaarde. Het is dan ook onbegrijpelijk dat het Voedingscentrum niks doet aan de enorme hoeveelheden bewerkte vulling in de supermarkt. UNICEF maakte de afgelopen week bekend dat driekwart van de kinderproducten in de supermarkt ongezond is. Het Voedingscentrum reageerde daarop door te adviseren dat het beter is om kinderen vaker groente voor te schotelen. Waarom het Voedingscentrum geen stokje steekt voor alle suikerrijke kinderproducten in de supermarkt, blijft nog altijd een raadsel. Aanvullend heb ik zelf nog een nieuwtje voor UNICEF, ook driekwart van de producten voor volwassenen in de supermarkt is ongezond.

Meer plantaardig eiwit eten gezond
Volgens een nieuwe studie in de British Medical Journal is het verstandig om de eiwitinname wat op te voeren. Mensen die de nadruk leggen op het binnenkrijgen van voldoende eiwitten hebben een lagere kans op een vroege dood. Zeker als het gaat om plantaardige eiwitten. Een extra 3% energie uit plantaardige eiwitten per dag ging gepaard met een 5% lager risico op overlijden door alle oorzaken en door cardiovasculaire ziektes. Deze bevindingen kunnen belangrijke gevolgen hebben voor je gezondheid. Als je de inname van dierlijke eiwitten vervangt door plantaardige, kun je daarmee extra gezonde jaren aan je leven toevoegen.

Slaaptekort maakt je een sociale zombie
Zweedse onderzoekers ontdekten dat slaperigheid een negatieve invloed kan hebben op je sociale leven. Wanneer je overdag erg slaperig bent heeft dat een negatieve invloed op je cognitieve vermogens. De onderzoekers stelden vast dat wanneer je overdag vermoeid bent, je motivatie een stuk lager is en ook je sociale gedrag eronder heeft te lijden. Al snel werd duidelijk dat je sociale leven hierdoor achteruit kan gaan. De onderzoekers durven dan ook te stellen dat een tekort aan slaap kan leiden tot eenzaamheid. Dus op tijd naar bed vanavond!

Haver en rogge tegen leverontsteking
In Finland ontdekte men dat de vezeltjes in haver en rogge het microbioom van je darm positief kunnen beïnvloeden. Hierdoor kan afvallen in de hand worden gewerkt, maar bovenal kunnen leverontstekingen afnemen. Zemelen hebben blijkbaar het vermogen om een gunstig klimaat in de darm te creëren door de groei van nuttige microben toe te laten nemen. Het aantal Lactobacillusbacteriën nam flink toe in de havergroep, terwijl de Bifidobacteriën toenamen in de roggegroep. Hierdoor veranderde de galzuurproductie in positieve zin, wat leidde tot een verbeterde cholesterolstofwisseling. De vezels verbeteren de productie van korteketenvetzuren, wat leidt tot een verbeterde darmwand, minder leverontsteking en zelfs een hogere aanmaak van tryptofaan. Tryptofaan is weer de grondstof van serotonine, een natuurlijk antidepressivum.

Toename wetenschappelijke manipulatie door corona

De redacties van The Lancet en de New England Journal of Medicine doen openlijk hun beklag. Het blijkt namelijk dat ze onder druk gezet worden door farmaceutische bedrijven. Deze bedrijven zijn financieel zo machtig dat ze druk kunnen uitoefenen, waardoor misleidende studies in de betreffende tijdschriften worden gepubliceerd. Zeker in dit tijdperk van corona, zijn de belangen groot. Vele farmaceutische bedrijven zijn erop gebrand dat hun medicijn op de voorgrond wordt gezet. De redactieleden noemen de gang van zaken crimineel. Het toont aan dat geld nog altijd de hoofdrol speelt. Wie betaalt, bepaalt. Het grote probleem is dat medicijnen waarvan de patenten zijn verlopen, worden weggedrukt, maar medicijnen waarvan de patenten nog gelden (waar dus goed aan verdiend kan worden) worden op de voorgrond gezet. Veel wetenschappers blijken een dubbele pet op te hebben en zichtbare of onzichtbare banden met de farmaceutische industrie te hebben. Recent hebben honderden wetenschappers hun naam gezet onder een document waarin twijfel werd geuit over de integriteit van een in The Lancet gepubliceerde studie.

Banden artsen met farmacie komen vaker voor dan gedacht
Ook in de The British Medical Journal was het raak. Een recente studie in dit blad maakt melding van de financiële banden tussen leiders van invloedrijke professionele medische organisaties in de Verenigde Staten, Big Pharma en andere medische-industriebedrijven. De onderzoekers ontdekte dat 80% van de artsen in het bestuur van deze organisaties banden had met de industrie. Dit is erg zorgwekkend, want je kunt maar beter niet in de handen bijten die je voeden. Ander onderzoek stelde vast dat het financieren van studies door belanghebbende bedrijven de uitslag van het onderzoek sterk kan beïnvloeden. Dus: wiens brood men eet, diens woord men spreekt.

Psychische gevolgen coronamaatregelen niet mals
Inmiddels wordt duidelijk dat de lockdown enorme gevolgen kan hebben voor ons psychische welzijn. Een recente studie stelde vast dat het aan huis gekluisterd zitten kan zorgen voor een toename van angst en stress. De onderzoekers maken zich dan ook ernstige zorgen, zeker omdat er sprake is van een mogelijke tweede golf. De psychische schade kan dan mogelijk niet te overzien zijn. Zij vinden dat overheden meer rekening moeten houden met de psychische behoeftes van de mens. De mens is niet gemaakt om in een isolement te leven. Vooral de zwakkeren in onze samenleving hebben hier onder te lijden. Ook bij versoepelingen kunnen angsten nog steeds tot schrijnende niveaus oplopen. De onderzoekers pleiten er dan ook voor dat de overheid voor deze groep meer moet doen.

Biologische voeding in de lift
Om af te sluiten nog wat positief nieuws: de omzet van biologische speciaalzaken is de afgelopen jaren toegenomen. De ondernemers verwachten dit jaar een ongekende groei. Waarschijnlijk is dat het gevolg van het coronavirus. Veel mensen worden zich bewust van de relatie tussen voeding en gezondheid, waardoor er gezonder wordt gegeten. Arts Rob Elens is zelfs de website Zelfzorg COVID-19 begonnen om mensen in te lichten over de relatie tussen voeding, vitamines, leefstijl en COVID-19. Het is hem een doorn in het oog dat de overheid zich vooral focust op mondkapjes, sociale afstand en handenwassen, terwijl de relatie tussen voeding, vitamines en leefstijl en het immuunsysteem al vaak door wetenschappers is onderzocht. Op zijn site houdt hij de wetenschappelijke literatuur bij, dus daarom is het wijs om deze regelmatig even te bezoeken.

Met een gezonde groet,

Juglen Zwaan

 

De totstandkoming van verbonden bewustzijn door Azriel ReShel

Stap in Je Natuurlijke Stroom

Als we open genoeg zijn om naar de natuur te luisteren, verschaft ons dat altijd aanwijzingen om een harmonieus leven te leiden. Een leven met een hoger bewustzijn waarin we volop aanwezig zijn, en ons bewust zijn van alles om ons heen. Soms lijken dingen in de natuur ogenschijnlijk niet verbonden, zelfs van elkaar losgekoppeld. Maar als je dieper schouwt zijn ze méér verbonden dan we ons ooit hebben kunnen voorstellen. Bomen zijn hiervan een schitterend voorbeeld, net zoals vogels.

Zwermen van spreeuwen zijn fascinerend om te zien. Er is dan een harmonie en perfectie die ons begrip te boven gaat, als duizenden individuele vogels zich als één wezen bewegen. Het is alsof je getuige bent van een wonder. Een betoverend patroon van leven dat doet denken aan een geometrische screensaver, maar in werkelijkheid een enorme groep zwarte spreeuwen is – elk met hun eigen leven en bewustzijn. Het verbazingwekkende is dat deze duizenden vogels nooit met elkaar in botsing komen als ze bewegen als in één Verbonden Bewustzijn, waarin hun individualiteit er niet meer is. Ze vliegen als één grote vogel.

Het mysterieuze fenomeen van betovering is bij nader inzien misschien toch niet zo mysterieus

 Het synchrone karakter van het leven

Deze ongelooflijke eenheid en intuïtieve verbondenheid kan zich onder mensen ook voordoen, en niet alleen in de aanwezigheid van grote spirituele meesters. De bekende schrijfster, boeddhistische wetenschapper en systeemdenker Joanna Macy, is een gerespecteerde stem in organisaties die zich inzetten voor vrede, gerechtigheid en ecologie. Ze deelt haar inzichten, samen met co-auteur Chris Johnston, in het boek Actieve Hoop.

“Er gebeurt iets heel interessants als een groep jazzmusici samen improviseert. Een aantal afzonderlijke individuen, die allemaal hun eigen beslissingen nemen, werken als één geheel samen. Terwijl de muziek stroomt kan elk van de musici ook een solo-plek innemen. Die leidende rol vloeit naadloos samen met die van de andere spelers. Wie bepaalt wanneer de piano of de trompettist naar voren moet komen? Het gaat niet alleen om de persoon die dat instrument bespeelt, want de anderen hebben een klein stapje teruggedaan om een opening te creëren. Er zijn hier tegelijkertijd twee denkniveaus. Keuzes worden van moment tot moment gemaakt. Zowel door de groep als geheel, als door de individuen die daar deel van uitmaken. Als mensen hun activiteiten coördineren door middel van een collectief denkproces, kunnen we dat zien als “gedeelde intelligentie”. Niemand heeft de leiding. De spelers handelen in vrijheid, terwijl ze worden geleid door hun intentie om het doel van de groep te dienen. Als musici samen improviseren moeten ze heel aandachtig luisteren, en hun individualiteit op een manier tot uitdrukking brengen die bijdraagt aan het totale geluid. Als ze zich afstemmen op de groep, en ermee verbonden raken, is het alsof de muziek zelf door hen heen speelt. 

Het jammen van musici is een voorbeeld van de synchronisatie die kan ontstaan, als ze die de ruimte geven.         

                                                         

Zijn we ooit echt gescheiden?

Er gebeurt iets magisch als we in groepen samenkomen om te mediteren, te zingen, te bidden, om iets te creëren, dromen, dansen, elkaar verhalen vertellen, koken. De individualiteit valt weg, en er is verbondenheid. Er is sprake van synchronisatie, bijna van hartslag en ademhaling, zoals die zich kan voordoen bij diep intieme geliefden. Op zulke momenten is het alsof we onze individuele identiteit loslaten om toegang te krijgen tot iets dat transcendent is, en dat totaal buiten onszelf ligt. Ons bewustzijn kan overgaan in iets dat universeel is. Onze overleving hangt af van onze onderlinge verbondenheid. We hebben elkaar nodig voor voedsel, onderdak, water en liefde. We zijn heel ons leven afhankelijk van de vrijgevigheid van anderen en van de Aarde.

Een belangrijk kenmerk van Verbonden Bewustzijn is dat geen enkel onderdeel het hele antwoord hoeft te geven. De intelligentie van het geheel komt eerder tot stand door de acties en de interacties van zijn delen. – Joanna Macy & Chris Johnston.

 Overgave aan het geheel

Joanna Macy kenmerkt deze verschuiving als een verbreding van het gevoel van het Zelf, en als een van de meest opwindende ontwikkelingen van onze tijd. Als we onze individuele wensen en behoeften opgeven, en ons overgeven aan de behoeften van het geheel, stellen we ons open voor het ervaren en ontwikkelen van onze diepste spirituele kwaliteiten, zoals nederigheid, waarheid, dienstbaarheid, onvoorwaardelijke liefde, verbondenheid en vertrouwen. Het is deze verschuiving naar een diepe verbinding met iets groters dan wijzelf, dat de planeet zal redden.

“In een creatieve groep mensen kan tijdens een gesprek een idee ontstaan dat kan worden uitgebreid en verfijnd door alle andere leden van die groep. Wat een groep in staat stelt om hecht te worden is een verandering in identificatie, zodat mensen zich vereenzelvigen met het team, in plaats van uitsluitend met zichzelf. Zou de volgende sprong in de evolutie kunnen bestaan uit een verschuiving in onze identificatie, waarin we de strijd om suprematie opgeven, en in plaats daarvan kiezen om onderdeel te worden van de grotere entiteit van het leven op Aarde?

Zou het creativiteits- en overlevingsinstinct van de mensheid als geheel, of zelfs van het leven als geheel, via ons tot stand kunnen komen? Verbonden Bewustzijn komt voort uit een verruiming van ons eigenbelang, waarbij we ons laten leiden door ons in te zetten voor het welzijn van al het leven. In het boeddhisme staat dat streven bekend als ‘Bodhichitta’. Bodhichitta verlegt onze focus van persoonlijk welzijn naar collectief  welzijn…. (= link naar Engelstalig artikel). We staan op een evolutionair kruispunt, en we hebben daar keuzes. Onze eigen keuzes maken deel uit van die verandering. We kunnen de ‘prime directive’ van onze levens kiezen, om een citaat uit Star Trek te gebruiken. Als onze centrale organiserende prioriteit het welzijn van al het leven wordt, zal de wereld zich mede door ons kunnen herstellen.

Bodhichitta verlegt onze focus van persoonlijk welzijn naar collectief welzijn

Verbonden Bewustzijn, of één zijn met al wat is, is niet iets dat uitsluitend kan worden ervaren door mystici of toegewijde spirituele beoefenaars. Het is de natuurlijke staat van ieder van ons. Het enige dat we moeten doen om dit te ervaren is alles los te laten dat dit blokkeert. Om terug te keren naar onze kinderlijke onschuld, naar ons vertrouwen, en eerbied voor het hele leven.

We zijn met alles verbonden

We voelen dit Verbonden Bewustzijn als we in verbinding zijn met de natuur, met dieren, of met een ander mens. Dat hoeft niet eens met iemand te zijn die ons dierbaar is. Er kunnen zich momenten van diepe verbondenheid voordoen met willekeurige vreemden, als je open en aanwezig bent. Het is alsof het leven langzamer stroomt, zoiets als in een vertraagde film, als we in die eenheid belanden, en in verbinding komen met al wat is. Te vaak haasten we ons in een staat van drukke nerveuze energie, en missen we communicaties die zich voortdurend rondom ons afspelen. De hond die ons begroet, de vogel die zijn vreugdevolle lied zingt, de persoon aan de overkant van de straat, of het glimlachende kind.

Het leven in haar eenvoudigste en diepste vorm is geïnspireerde verbinding, en eenheid met alle dingen. Inheemse mensen kennen het hart van deze stilte en verbinding. En we kunnen dit gevoel allemaal her-inneren, en terugkeren naar deze plek waar we met heel ons hart naar verlangen. En dat zal een betere wereld tot gevolg hebben.

 

Vertaling: Hansjelle Dijkstra

Een multi-dimensionale theorie over de geest door Gilbert Ross

De kwantumfysica van het bewustzijn

In filosofische discussies, vooral aangaande de filosofie van de geest, wordt soms de vraag gesteld hoe geest en bewustzijn voortkomen uit ‘onze materie’, of meer specifiek, uit de fysieke neurologische processen in onze hersenen.

Deze vraag kent een lange geschiedenis, en heeft zowel wetenschappers als filosofen gefascineerd. Als we over de geest spreken of denken, lijkt het vanzelfsprekend te veronderstellen dat de geest rechtstreeks verband houdt met onze hersenen en met ons bewuste denken, met inbegrip van andere cognitieve functies. Zelfs als er vanuit onze directe ervaring en observatie geen direct bewijs of aanwijzing is om ondubbelzinnig te begrijpen wat de geest is, ervaren we allemaal dat de geest een fenomeen is dat nauw verband houdt met onze hersenactiviteit. En toch is er iets méér. Maar wat is dit ‘iets’ meer? Alleen al deze vraag heeft in het verleden tot enkele interessante theorieën over de geest geleid, samen met uiteenlopende filosofische standpunten en discussies.

De meest gebruikelijke kijk op de aard van de geest in het moderne westerse denken is dat de geest hetzelfde zou zijn als hersenactiviteit en dat daarom de vraag ‘wat is dit iets meer?’ niet vaak wordt gesteld. Deze ‘materialistische’ opvatting over de geest is ontstaan ​​uit de klassieke wetenschappelijke visie en zijn invloed op het moderne denken. Het wordt materialistisch genoemd omdat deze visie ervan uitgaat dat de geest niets meer is dan materie. De filosofische idee die uit deze materialistische visie voortkomt is een reductionistische. Die veronderstelt dat verschijnselen zoals geest en bewustzijn kunnen worden verklaard door ze terug te brengen tot de fysische en chemische processen die plaatsvinden in de neurologie van onze hersenen. Het is letterlijk een platte kijk op de wereld, aangezien deze alle verschijnselen reduceert tot de dimensies materie, tijd en ruimte, die volgens deze visie als primair beschouwd worden.

De materialistische visie gaat ervan uit dat de geest hetzelfde is als hersenactiviteit.

Het lichaam-geest probleem

De reguliere wetenschappelijke zienswijze loopt tegen een blinde muur op als het gaat om het begrijpen van het verschijnsel bewustzijn. De filosoof van de geest, David Chalmers, noemt dit het lastige probleem van het bewustzijn, wat in feite het probleem is van het objectief verklaren van subjectieve mentale bewustzijnstoestanden in termen van fysieke processen – zoals vereist wordt door de strikte visie op ‘wetenschap’. In eenvoudige bewoordingen: hoe verklaren we een bepaald gevoel dat we krijgen als we aan chocola denken, en neuronen in onze hersenen allerlei connecties met elkaar aangaan?

Andere standpunten, die het niet eens zijn met deze reductionistische kijk op de geest, kunnen echter te maken krijgen met een ander probleem: het probleem van het dualisme. Namelijk: als we de geest als gescheiden van de hersenen willen beschouwen, roept dat opnieuw de vraag op: “wat is de geest?”, en meer specifiek: “wat is de relatie tussen het fysieke brein en de geest?” De eerste vraag is een ontologische vraag die vraagt ​​naar de aard van de geest, terwijl de laatste een epistemische vraag is, die de oorzaak en gevolg-relatie tussen de hersenen en de geest probeert te begrijpen, en hoe informatie en kennis van de ene naar de andere kwaliteit overgaat, omdat dit immers twee verschillende toestanden zijn.

De veronderstelling dat de geest verschilt van de hersenen, bijvoorbeeld omdat de geest niet-materieel is, terwijl de hersenen dat wel zijn, levert het zogenaamde ‘lichaam-geest-probleem’ op, voor het eerst op de agenda gezet door de Franse filosoof René Descartes, die zei dat de geest en het lichaam twee verschillende substanties zijn.

Lichamen strekken zich uit in de ruimte en zijn niet in staat tot voelen of denken. Terwijl geesten geen ruimte innemen, en bestaan uit denkende en voelende substanties. Omdat het twee verschillende substanties zijn, behorende tot het materiële en niet-materiële, en omdat er geen waarneembare interactie is tussen de twee, kunnen we geen oorzakelijk verband tussen die twee verklaren. Als we bijvoorbeeld geen oorzakelijke verklaring kunnen vinden voor hoe onze innerlijke mentale staat en overtuigingen tot gedrag leiden, dan vinden sommigen dat praten over de geest overbodig wordt. 

De geest is niet-materieel, terwijl de hersenen materieel zijn.

De geest als software en opkomende effecten

Ondanks deze ogenschijnlijk problematische positie van de geest en de hersenen die naast elkaar bestaan in de een of andere relatievorm, leefde het idee voort in andere theorieën en metaforen. Een van de meest populaire metaforen is ontleend aan de computerwetenschappen. Daarin wordt de geest beschouwd als software die de hardware aanstuurt – de hersenen. Dit model wordt ook gebruikt in de psychologie en in cognitieve wetenschappen, waarbij het niet-materiële aspect van de geest wordt gezien als het softwareprogramma, en het materiële hoedanigheid van de hersenen als de onderliggende hardware.

Een ander interessant uitgangspunt beschouwt de geest als een zich spontaan manifesterend verschijnsel dat voortkomt uit de complexe interacties van de neurale processen in de hersenen. Dit theoretische standpunt is niet-reductionistisch en omzeilt ‘het lichaam-geest-probleem’. Want hoewel het de geest nog steeds beziet als iets anders dan de hersenen, kan het oorzaak-gevolg verband tussen de twee worden verklaard in termen van de opkomende effecten. Het probleem met deze visie is echter dat het materie, (de hersenen), nog steeds als primair beschouwt, en geest en bewustzijn als iets dat uit materie tevoorschijn komt, in plaats van als een fundamenteel aspect van het universum, zoals tijd en ruimte.

De geest als een hoger dimensionaal veld

Naarmate de wetenschap en het onderzoek vorderen, ontstaan ​​er nieuwe theorieën over de geest die meer licht zouden kunnen werpen op enkele van de hierboven genoemde filosofische vragen. Een van de nieuwste ideeën die uit de academische wereld voortkomen, zien de geest ziet als een veld dat in een andere dimensie dan de hersenen bestaat, en er op kwantumniveau mee samenwerkt. Dr. Dirk K.F. Meijer, hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Groningen, publiceerde deze opvatting in het ‘peer-reviewed’, (collegiale toetsing),  wetenschappelijke tijdschrift NeuroQuantology, een academisch tijdschrift dat onderzoek doet naar het integreren van neuro-wetenschappen en kwantumfysica. Daarin lichtte hij in een artikel  zijn visie toe.
Meijer suggereert dat de geest in feite een veld is, of technischer, ‘een holografisch gestructureerd veld’ dat fungeert als een ‘receptieve mentale werkruimte’ in de zin dat het zich bevindt rond de hersenen, maar tegelijkertijd in staat is om toegang te krijgen tot andere velden daarbuiten. ‘Dit veld’, suggereert Meijer, ‘bevindt zich in een vierde ruimtelijke dimensie, een hoger-dimensionale ruimte dan die waarin de hersenen zijn ingebed (3D)’.
Het is ook vermeldenswaard dat parallel onderzoek, zoals in het Blue Brain-project – een interdisciplinaire samenwerking tussen wiskundigen en neuro-wetenschappers – heeft aangetoond dat het ‘brein’ in meerdere dimensies werkt.

De vraag is dan hoe de geest, als een vierdimensionaal veld, zich verhoudt tot de 3D hersenprocessen? Hoewel we de specifieke mechanismen die ten grondslag liggen aan de communicatie tussen geest en brein nog niet begrijpen, gebruikt Meijer de kwantumfysica om mogelijke ‘kanshebbers’ voor te stellen. Er zijn volgens hem twee mogelijkheden: 1e: via wat wordt genoemd ‘kwantumverstrengeling’, en 2e : via ‘kwantumtunneling’. Dit zijn twee van de meest verwarrende en mysterieuze verschijnselen die in de kwantumwereld zijn waargenomen.

In eenvoudige bewoordingen is verstrengeling het waargenomen fenomeen dat twee deeltjes met elkaar zodanig worden ‘gesynchroniseerd’ dat het ene het andere ogenblikkelijk beïnvloedt ook als ze door enorme afstanden van elkaar gescheiden zijn. Bijvoorbeeld in verafgelegen uiteinden van elkaar in een melkwegstelsel. Dit fenomeen heeft wetenschappers jarenlang verbijsterd, waaronder Einstein zelf die het ‘spookachtige actie op afstand’ noemde. Kwantumtunneling kan het beste worden verklaard door analogie met een macrowereld object. Stel je voor dat je een tennisbal tegen een muur gooit. Natuurlijk verwachten we dat de bal zijn beweging stopt zodra hij de muur raakt en terug stuitert in de tegenovergestelde richting. Vreemd genoeg gaat de bal in een kwantumtunneling parallel door de muur heen, en er kan worden waargenomen dat hij zijn beweging en momentum in de andere aangrenzende kamer behoudt. Inderdaad een raar verschijnsel.

Toch denkt Meijer dat, hoewel verstrengeling en tunneling mogelijke verklaringen zijn voor hoe het denkveld en de hersenen snel informatie aan elkaar doorgeven, het meest waarschijnlijke mechanisme dat dan aan het werk is, kwantumgolfresonantie is. Dit betekent dat er op het kwantum- en subkwantumniveau een golfpatroon bestaat dat ten grondslag ligt aan alle neuronen en deeltjes in de hersenen, en dat ook door het veld van de geest heen gaat. Veranderingen in het veld van de geest resoneren onmiddellijk met de neuronen in de hersenen, en vice versa. 

Golfpatronen in de hersenen doordringen het veld van de geest.

Sneller dan de snelheid van gedachten

Het kwantumgolfresonantiemodel van de communicatie tussen hersenen en geest kan een heel treffend antwoord zijn voor wat ‘het bindingsprobleem’ wordt genoemd. Verschillende neurale regio’s en clusters in onze hersenen zijn verantwoordelijk voor verschillende cognitieve functies, bijvoorbeeld zicht, kleur, en geluids- of verbale verwerking. Toch komen deze verschillende signalen uit verschillende regio’s in onze hersenen collectief sneller samen dan de snelheid waarmee ze afzonderlijk worden verwerkt, waardoor een waargenomen anomalie ontstaat die bekend staat als het bindingsprobleem. Het is in dit verband relevant omdat het lijkt alsof het bindingsprobleem ontstaat als we ons hoofd breken om te proberen te achterhalen wat er gebeurt vanuit slechts één laag van de werkelijkheid – bijvoorbeeld vanuit de neurale activiteit van onze hersenen.

Anderzijds, als we de hersenen en de geest beginnen te beschouwen als multidimensionale manifestaties van hetzelfde, en die informatie op kwantumniveau communiceren door middel van resonantie, ontstaat er een beter, breder beeld dat ogenschijnlijke afwijkingen verklaart, zoals het bindingsprobleem. Dit levert ook meer onderbouwing op aan het feit dat een afgeplatte en reductionistische kijk op de werkelijkheid geen stand houdt. We hebben een rijkere, bredere, en mogelijk multidimensionale kijk op bewustzijn en realiteit nodig. Dit brengt me bij het volgende interessante punt over de veldtheorie van de geest.

Geest is universum

De discussie over de geest als veld gaat uiteindelijk verder dan het koesteren van de mogelijkheid om al lang bestaande filosofische vragen te kunnen beantwoorden. Het opent een deur naar opwindende nieuwe mogelijkheden die ons een geheel nieuwe manier geven om het fenomeen te begrijpen. In zekere zin is het het klassieke raadsel van het beantwoorden van die ene vraag, en er nog eens honderd andere, te stellen. Dit is wat vooruitgang in kennis zo bijzonder maakt. 

De geest is het universum en alles is geest.

 

De echte parel in de oester van deze theorie is dat de geest niet individueel of exclusief is voor ons mensen, zoals we altijd hebben aangenomen. Een heel korte manier om het te zeggen is: dat geest universum is, en dat alles geest is. Zoals het eerste principe van de hermetische filosofie luidt: ‘Alles is geest’. Dus een van de dingen die de wetenschap fundamenteel misschien verkeerd heeft beoordeeld, en waar David Chalmers naar verwijst als ‘het lastige probleem van het bewustzijn’, is dat deze niet veronderstelde dat bewustzijn en verstand fundamentele onderdelen zijn van alles wat is.

Bewustzijn is primair; zelfs met betrekking tot materie. Dit begint te convergeren met oude kennis, of met modern panpsychisme, dat stelt dat alles doordrenkt is van bewustzijn. Materie komt voort uit bewustzijn en niet omgekeerd.

Maar wat heeft dit te maken met Meijer’s Theory of Mind als vakgebied? Ten eerste is Meijer van mening dat het vierdimensionale veld van de geest een torusvorm is waarvan we nu begrijpen dat deze overal in het universum te vinden is. Ten tweede zijn velden allemaal met elkaar verbonden via kwantumfenomenen zoals resonantie, verstrengeling en tunneling. Dit zou zaken kunnen verklaren die we beschouwen als paranormale of extra sensorische verschijnselen, zoals voorkennis, helderziendheid, kijken op afstand, of telepathie.

Meijer ziet bewustzijn in feite als een randvoorwaarde die bestaat tussen de interne informatie van de hersenen en al het andere daarbuiten, waar hij naar verwijst als ‘de universele informatiematrix’. Vanuit dit standpunt is bewustzijn vergelijkbaar met verschijnselen zoals waargenomen in zwarte gaten, en hij duidt die aan als een zogenaamde ‘gebeurtenishorizon’. Als licht of materie zwarte gaten naderen, verdwijnen ze niet, maar wordt hun informatie op de grens ervan geprojecteerd. Die grens scheidt het zwarte gat van al het andere. En hij gebruikt dit als een analogie om uit te leggen wat bewustzijn zou kunnen zijn, op basis van zijn onderzoek en inzichten.

Dus de kern van dit tot nadenken stemmende en cruciale onderzoek is dit: je brein is een kwantumtuner die resoneert met een veld dat de geest heet. Dat veld van de geest is verbonden met vele andere velden en dit zou de transpersoonlijke en psychische ervaringen kunnen verklaren die we voorheen nog niet konden verklaren met behulp van reguliere wetenschap.

 

Vertaling: Hansjelle Dijkstra

 

De Genezing van de Aarde

“Liefde voor het leven is de gids en de drijfveer voor het ecologisch herstel van de Aarde. Direct gevolgd door het leren hoe we die liefde in de praktijk kunnen brengen. Hoe doen we dat voor de meest levenskrachtige plekken op de wereld, de Amazone?”

De Amazone is een van de meest levenskrachtige plekken op Aarde. Ik zal je niet vervelen met een opsomming van alle ecologische organisaties die zich daar inzetten, en evenmin met de regenpatronen van de Amazone. Ook zal ik niet de verschrikkelijke gevolgen opsommen die ons mensen zouden kunnen overkomen als die plekken zouden verdwijnen.

Waarom doe ik dat niet? Eenvoudig, omdat niemand bang hoeft te zijn om verliefd te worden.

Stel je voor dat de Amazone bij nader inzien ecologisch toch niet zo belangrijk zou blijken te zijn. Stel dat we het een goed idee zouden vinden als we het gebied zouden veranderen in een gigantisch terrein met mijnbouw en houtverwerkingsindustrie. Stel dat we de ecologische instituten zouden vervangen door technologische -. Stel dat we haar koolstofopslagfuncties zouden kunnen vervangen door koolstofabsorberende machines. Dat we met enorme technologische programma’s haar rol zouden uitschakelen bij het voorkómen van overstromingen en droogtes. En dat we haar productie van voedsel en natuurlijke medicijnen zouden vervangen door synthetische alternatieven. Stel dat we de intense schoonheid van alles wat we hebben vernietigd zouden kunnen vervangen door replica’s met een hoge resolutie. Als we dat zouden kunnen, vraag ik je, zouden we dat dan willen?

Ik denk dat de mensen die alarm slaan over de Amazone gelijk hebben met hun voorspellingen. Maar zelfs als zij ongelijk zouden hebben zou ik niet minder heftig zijn in mijn verlangen om de Amazone te beschermen en te genezen. De meerderheid van de bevolking is het waarschijnlijk met deze alarmerende berichten eens. De dagelijkse ervaringen laten hen echter zien dat ze zich nog nergens zorgen over hoeven te maken – tot dusver heeft de vernietiging van de Amazone hun kwaliteit van leven niet zichtbaar veranderd. De Amazone heeft sinds de jaren tachtig minstens een half miljoen vierkante kilometer bos verloren. Hoe heeft dit jou geschaad? Je zou kunnen stellen dat het je inderdaad minder gezond, veilig of welvarend heeft gemaakt. Maar, wat denk je, zal het redden van de Amazone hen helpen bij hun volgende huurbetaling, (door de economische groei te stimuleren)? Integendeel, de populariteit van Bolsonaro laat de overtuiging zien dat het liquideren van haar natuurlijke rijkdommen juist zal helpen om de volgende rentebetaling te kunnen voldoen, (door de economische groei te stimuleren).

Bangmakende milieutechnische strategieën hebben geen effect. Ernstige waarschuwingen hebben niet geleid tot een betekenisvolle vertraging van de vernietiging van de Amazone. Integendeel. Onder Bolsonaro raakt de vernietiging in een stroomversnelling. Nu de huidige communicatiestrategieën mislukken kunnen we het alarm nog luider laten klinken, of zouden we iets radicaal anders kunnen proberen? We zouden onze samenleving kunnen uitnodigen voor een liefdesrelatie met het leven. De meeste mensen die dit lezen zullen de Amazone nooit bezoeken, en het is moeilijk om van iets abstracts te houden. Degenen die het best in staat zijn om van de Amazone te houden zijn haar meest intieme metgezellen: de mensen die daar wonen, de culturen die er duizenden jaren in en mee hebben geleefd.

Daarom moeten het behoud en de heling van het regenwoud in een intieme dialoog worden gevoerd met de mensen die het land beheren. Zij zijn het die dit zullen begrijpen. Vandaar de formulering waarmee de Braziliaanse Inheemse mensen zichzelf beschrijven: “Cura Da Terra”, (de Genezing van de Aarde).

Europeanen en Noord-Amerikanen zoals ik hebben misschien nooit de kans gehad om echt verliefd te worden op de Amazone, maar dat betekent niet dat we die liefde niet zouden kunnen begrijpen. We kunnen ons ermee verbinden via de plekken waar we zelf al van houden. Ik schrijf dit essay op de boerderij van mijn broer, die me in de loop der jaren zo innig dierbaar is geworden dat het in mijn ziel is gegrift, en een deel is geworden van wie ik ben. Dit geeft me een indruk van het liefdesgevoel dat een cultuur kan voelen voor haar omgeving, als die cultuur zich generaties lang heeft ontwikkeld. Ik herinner me ook een kinderspeelplek, een paar blokken verwijderd van mijn huis, waar de straat doodliep en het onverharde pad begon. Veertig jaar later kan ik die plek als ik mijn ogen sluit nog steeds zien. Het pad, de bomenrij, de gigantische den, de braamstruiken . . . ze leven voort in mijn geheugen. Maar die plek is al lang geleden verwoest, voor meer gazons, wegen en huizen. De pijn van het verlies die ik voel heeft niets te maken met het verlies van koolstofopname van dat stuk land, of van iets anders dat men zou kunnen meten. Het is maar een kleinigheid vergeleken met het verlies van de Amazone.

Niettemin illustreert dit de enorme omvang en aard van het verlies waarmee we worden geconfronteerd. Het gaat over hetzelfde verdriet. De oorsprong van dat verdriet is de liefde voor het leven die ieder mens aangeboren is. Wendell Berry vroeg: “Wat is het nut van een mens?” Ik herinner me zijn antwoord niet, maar er kan maar één antwoord zijn. We zijn hier om het leven te dienen. Dat bevestigt onze aangeboren liefde voor het leven. We zijn niet ‘de grote fout van de natuur’, zoals sommige milieuactivisten begrijpelijkerwijs denken, bij het onderzoeken van de omvang van de menselijke verwoestingen. Zoals alle soorten zijn we geschapen met begaafdheden die nodig zijn voor de gezondheid en de ontwikkeling van het geheel.

De beschaving heeft die heilige plicht niet waargemaakt, maar sommige Inheemse culturen laten ons zien dat het mogelijk is. Zoals Allan Savory heeft opgemerkt, herstellen beschadigde ecosystemen soms niet als ze van mensen worden gezuiverd. Onze beste actie is niet om de natuur met rust te laten en deze Aarde achter ons te laten. Maar actief deel te nemen aan de bloei van het leven; om het leven te beschermen, ja, en ook om het leven te herscheppen, en actief mee te werken aan haar volgende ontplooiing.

De Peruaanse leraar Arkan Lushwala vertelt over mensen die “eigenaar” zijn van een gebied, een bos, een rivier, of een planten- of diersoort. Wat hij bedoelt is het tegenovergestelde van de hedendaagse opvatting over eigendom; het is alsof dat gebied, of de soorten, juist de eigenaren zijn van deze mensen. Zij zijn de beschermers en verzorgers. Wat voor mensen geldt geldt ook voor culturen. Inheems zijn betekent er thuishoren, en niet uitsluitend er de bewoner van te zijn. Hoe te beginnen? De eerste stap op de weg om onze inheemse afkomst te herstellen is weer verliefd worden op de plek.

Liefde voor het leven is de gids en de drijfveer voor het ecologisch helen van de Aarde. Net zo belangrijk is het om te leren hoe je die liefde kunt uitdrukken in daden. Hoe doen we dat voor de meest ‘levenskrachtige’ van alle plaatsen op Aarde, de Amazone? Steunend op onze eigen stukjes liefde steunen we degenen die haar al het meest intens liefhebben; we ondersteunen haar familie. We vragen hen wat ze nodig hebben, en hoe we hun leiderschap kunnen ondersteunen, net zoals we zelf graag ondersteund zouden willen worden. Enerzijds zou dat kunnen betekenen dat we organisaties steunen die nauw samenwerken met inheemse mensen daar, (zie opsomming onderaan dit artikel).

Anderzijds betekent het kijken naar hoe de moderne wereld door blijft gaan met het beschadigen van de Amazone, en al het andere dat kostbaar is. (Ik wil hier bijvoorbeeld wijzen op de Congo, ’s werelds op één na grootste regenwoud, dat minstens zo erg bedreigd wordt als de Amazone). We moeten in het bijzonder het wereldwijde schuldenregime veranderen dat de winning van hulpbronnen afdwingt in landen als Brazilië, Ecuador, Bolivia en Peru. Deze landen moeten eindeloos harde valuta ophoesten door het regenwoud te exporteren om hun schulden te kunnen betalen. Het is verleidelijk om een man als Bolsonaro als slechterik te bestempelen, maar het huidige systeem smeekt om net zo iemand om zijn rol over te nemen.

De banken, bedrijven en de mensen die profiteren van de vernietiging van de Amazone zullen nooit ophouden met ons te waarschuwen voor alle slechte gevolgen die hen door ons handelen zullen overkomen. In hun wereld overkomen hen namelijk hele mooie dingen. Ze verdienen veel geld. Als we bezig zijn met het complexe proces van het veranderen van het systeem dat niet alleen ecocide toestaat, maar zelfs aanmoedigt en eraan verdient, moeten we ook manieren vinden om een beroep te doen op iets anders dan eigenbelang. Bedenk dat er in al deze instellingen mensen zoals jij en ik aan het werk zijn die op de wereld zijn gekomen om het leven te dienen. Een deel van hen weet dit. Net als jij. Uit dit weten ontstaat moed.

Oproepen die het eigenbelang benadrukken zullen niet bij machte zijn om het leegbloeden van de Amazone te stoppen. We moeten ook een beroep doen op onze liefde voor het leven en op de acties die daaraan bijdragen. Door dit te doen verbinden we ons met degenen die het leven van de Amazone het innigst, intiem, en terzakekundig liefhebben. En die deze aanpak en doelstelling binnen de marges van de beschaving hebben uitgevoerd. Na eeuwen van kolonisatie en “ontwikkeling”, (we probeerden hen meer op ons te laten lijken), is de tijd misschien gekomen voor Inheemse mensen om ons te ontwikkelen; dat wil zeggen om ons vermogen te ontwikkelen om samen met hen de Aarde te genezen.

Organisaties die werken voor Inheemse rechten en/of landrechten:

Op sociale media vind je op #CuraDaTerra meer informatie over dit onderwerp.

bijvoorbeeld op Twitter

Vertaling: Hansjelle Dijkstra

Verplichte quarantaine

Minister de Jonge van Volksgezondheid, bedacht deze week een verplichte quarantaine voor mensen die besmet zijn met het Corona virus. Een rigoureuze maatregel om controle te houden op de toenemende besmettingen en het naleven van de regels. De behoefte aan controle wordt in onze maatschappij de laatste decennia steeds groter en is een verschijnsel dat actueel veel te maken heeft met de Saturnus/Pluto conjunctie, aan het begin van dit jaar. Immers, Saturnus gaat onder meer over beperking, en Pluto gaat over controle willen houden op bepaalde zaken en drijft dit zo op de spits dat het absurdistische vormen aanneemt.

Door deze strenge maatregel ontstaat er een tegenbeweging waardoor mensen zich niet meer willen laten testen en zich niet meer aan de regels houden; iets wat juist averechts werkt. Persoonlijk vind ik het symbolisch dat een CDA minister (christelijke partij) met dit plan komt. Het doet me denken aan mijn christelijke opvoeding waar het thema: ‘jij zult niet…!’ vaak centraal staat. Toch ben ik persoonlijk een voorstander voor het massaal testen, maar om een heel andere reden.
Stel, je zou iedereen als dat organisatorisch mogelijk zou zijn testen, dan zou het wel eens kunnen zijn dat je je te pletter schrikt hoeveel mensen besmet zijn. Zaak is wel, dat je er geen consequenties of maatregelen aan verbindt want dat veroorzaakt stress. Je zou dan ontdekken dat lang niet iedereen even veel last van de besmetting heeft. Zelf heb ik dat ervaren: ik ken mensen in mijn omgeving (Brabant) die de besmetting hebben gehad en enkel wat milde klachten hebben gehad en eigenlijk helemaal niet echt lang ziek zijn geweest en ook geen verdere klachten er aan overgehouden hebben.
Op dit moment zijn er veel besmettingen geconstateerd, maar wanneer je naar de tabellen van het RIVM kijkt, zie je relatief weinig ziekenhuisopnamen en doden, in tegenstelling tot dit voorjaar; atmosfeer en planetaire standen van de planeten veranderen het virus ook. Het is een gebrek van de wetenschap om te denken dat dit virus een statisch gegeven is; immers het is zelfs begonnen met een mutatie (lees verandering) van vleermuis naar zoogdier.
In mijn boek: Ziekte een weg naar bewustzijn maar ook in mijn vorige boek: Dementie de ziekte van het verleden  probeer ik duidelijk te maken dat een ziekte die je krijgt geen noodlotsleer is. Sterker nog, ik denk dat de grote angsten die nu geactiveerd worden door verplichte quarantaine, maken dat er in het collectief onbewuste van de mensheid vooral stress en angst wordt geactiveerd, en juist die twee factoren zijn, zo weet zelfs de wetenschap, ziekmakend.

Wat verontrustend is is dat de hedendaagse gezondheidszorg losgekoppeld is van het levensverhaal van de betreffende mens. Ik maak dit mee toen ik laatst een poging deed om bij een huisarts mijn neiging tot hoge bloeddruk te bespreken. Ik vertelde hem dat ik jaren onder stressvolle omstandigheden heb geleefd en dat ik via een collega van mijn echtgenoot een middel had gekregen dat de bloeddruk temperde; het medicijn dat ik zo nu en dan gebruik was op. Het was de eerste keer dat ik bij hem kwam en ik vertelde welk middel ik van de collega van mijn echtgenoot voorgeschreven had gekregen. Wat was zijn reactie: hij vroeg niet naar mijn stressfactor, hij schreef een goedkoper middel voor van hetgeen ik oorspronkelijk wel eens gebruikte, zonder me dit te vertellen, ik ontdekte het pas bij de apotheek, en hij nam niet eens mijn bloeddruk op (waar ik trouwens wel blij om was want ik voelde me zo ongemakkelijk dat mijn bloeddruk zeker omhoog was geschoten wat weer de nodige spanningen zou veroorzaken). Kortom binnen de (voorgeschreven) tien minuten stond ik weer buiten.
Denk niet dat ik deze huisarts veroordeel; hij staat hier in de omgeving als een goede arts bekend. Doordat hij goed is, volgens de algemene norm, staat hij onder enorme druk (lange wachtlijst) en levert zonder het te weten steeds meer in op de voorsprong die we door de moderne gezondheidszorg door de eeuwen heen hebben verworven.

Kern van dit verhaal: wij zijn als mens geen ding, ga op zoek naar het persoonlijke verhaal achter de mens en je zult ontdekken dat ieder anders reageert op een virus. Wat er nu gebeurt? Er is een enorme angstcultuur ontstaan die op zichzelf al ziekteverwekkend is. Ik ben geen viruswaanzin fan, ik denk dat deze ziekte veel meer filosofisch benaderd zou moeten worden en veel meer gekeken moet worden naar het collectief onbewuste van het betreffende land. Opvallend is in deze ook dat ieder land een geheel eigen aanpak/beleid en ook verschillende cijfers van besmettingen en doden heeft; een en ander kan gewoon niet eenduidig geduid worden. Luchtvervuiling, de uitbuiting van de aarde; de wrede exploitatie van de dierenwereld, zijn allemaal onderwerpen die we in ons zelfonderzoek mee zouden moeten nemen wanneer we nadenken over waarom we dit virus wereldwijd hebben gekregen.

Het is in mijn ogen niet toevallig dat de naam van dit virus, Corona, ook de naam van de kring om de Zon is, en dat de Zon de hoogste vorm van bewustzijn is. Dit virus is een kans om anders te leren kijken naar onze samenleving en bovenal naar ons zelf!